I SA/Go 627/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2013-2016 postanawia: zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrokiem z 14 listopada 2019 r., sygn. akt I SA/Go 627/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu skargi W.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2013-2016 w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz w pkt 2) zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że w poczet zasądzonych kosztów postępowania sądowego Sąd zaliczył jedynie wpis od skargi w wysokości 500 zł. Uznał bowiem, że argumenty przedstawione w skardze, jej lakoniczność i powierzchowność uprawniały do zastosowania w sprawie art. 206 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odstąpienia od zasądzenia wynagrodzenia pełnomocnika. Od postanowienia zawartego w pkt 2) ww. wyroku pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. sygn. akt II FZ 67/20, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił pkt 2) zaskarżonego wyroku i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. W uzasadnieniu podniósł, że strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i zobowiązana była ponieść dodatkowe koszty, które nie zostały uwzględnione w punkcie 2 ww. wyroku. Niezależnie bowiem od tego, jaki był nakład pracy tego pełnomocnika, nie ulega wątpliwości, że adwokat nie podejmuje czynności profesjonalnego reprezentowania strony za darmo. Również charakter sprawy, jej zawiłość nie może abstrahować od tego, że strona takie koszty poniosła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej jako "P.p.s.a."), w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony, o czym stanowi art. 205 § 2 P.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie, w postępowaniu strona skarżąca reprezentowana była przez adwokata z wyboru. Zasady przyznania wynagrodzenia adwokatom reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Z kolei, przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja, którą organ odmówił skarżącej umorzenia oraz rozłożenia na raty zaległości podatkowych. Zatem, na koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw w niniejszej sprawie składa się poniesiony przez skarżącą koszt wpisu od skargi w wysokości 500 zł ustalonego w oparciu o § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2003, Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., co daje łącznie kwotę 980 zł. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.