I SA/Go 5/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu skarżącego od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 4 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Go 5/18 w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. oraz za miesiące od lutego do maja 2013 r. postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

R.J. (skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika, złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 28 lutego 2018 r. oddalającego jego skargę na wymienioną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 250 zł nadesłał wypełniony i podpisany formularz PPF według wzoru obowiązującego do dnia 28 sierpnia 2015 r. Z uwagi na powyższe wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF zgodnym z aktualnie obowiązującym wzorem (określonym rozporządzeniem Rady Ministrów z 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy – Dz. U. z 2015 r. poz. 1257, zwane dalej "Rozporządzeniem w sprawie wzoru") - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej: p.p.s.a.). W odpowiedzi strona skarżąca nadesłała wypełniony lecz niepodpisany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy ("PPF") według aktualnego wzoru. Zarządzeniem z 4 czerwca 2018 r. sygn. referendarz sądowy pozostawił wniosek Skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych bez rozpoznania. W uzasadnieniu referendarz wskazując na fakt nadesłania 14 maja 2018 r. przez stronę formularza PPF według nieaktualnego wzoru, a następnie w odpowiedzi na wezwanie z 22 maja 2018 r. formularza aktualnie obowiązującego, ale niepodpisanego stwierdził, że w niniejszej sprawie strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie braków wniosku, co skutkowało pozostawieniem go bez rozpoznania na podstawie art. 257 w zw. z art. 252 § 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Pełnomocnik skarżącego wniósł następnie sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z 4 czerwca 2018 r., w którym zarzucił mu obrazę art. 257 p.p.s.a. poprzez niesłuszne zastosowanie tego przepisu i pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania pomimo, że brak formalny, do którego uzupełnienia został skarżący wezwany, został w terminie uzupełniony poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na właściwym (aktualnym) formularzu PPF, a wobec braku na nim podpisu skarżącego, przed wydaniem zaskarżonego zarządzenia, skarżący winien zostać wezwany do uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie podpisanego formularza. Równocześnie pełnomocnik skarżącego wniósł o rozpoznanie złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 tej ustawy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Po myśli § 2 ww. przepisu, w sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje wykonalność tego orzeczenia. Rozpoznając sprzeciw Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego najpierw złożył podpisany przez skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu nieaktualnym (obowiązującym do 28 sierpnia 2015 r.), a następnie po wezwaniu do usunięcia braków tego wniosku poprzez złożenie go na formularzu aktualnie obowiązującym, nadesłał niepodpisany formularz "PPF" według aktualnie obowiązującego wzoru formularza. W następstwie czego referendarz sądowy ocenił, że brak wniosku o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony, co zaskutkowało pozostawieniem go bez rozpoznania stosownie do brzmienia art. 257 p.p.s.a. Wobec powyższego zgodzić się należy z referendarzem sądowym i jego oceną, że braki wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie zostały uzupełnione przez stronę skarżącą. Nie można zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącego i przedstawioną przez niego argumentacją w sprzeciwie, że Skarżący powinien być wzywany po raz kolejny do uzupełnienia braku formalnego tego samego wniosku. W rozpatrywanej sprawie Skarżący jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego adwokatem. Wskazać należy w tym miejscu na silnie ugruntowany i niekwestionowany obecnie pogląd, zgodnie z którym od profesjonalnego pełnomocnika oczekuje się dochowania należytej staranności, wynikającej z zawodowego charakteru prowadzonej działalności. Podsumowując wskazać należy, że zasadnie referendarz sądowy stwierdził, że brak formalny wniosku o przyznanie prawa pomocy nie został uzupełniony, gdyż złożenie przez pełnomocnika niepodpisanego wniosku na urzędowym formularzu uniemożliwiło jego rozpoznanie. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie zamyka jednak skarżącemu drogi do uzyskania prawa pomocy. Zgodnie z art. 243 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy może zostać złożony na każdym etapie postępowania przed wojewódzkim sadem administracyjnym. Zarządzenie wydane na podstawie art. 257 p.p.s.a. nie rozstrzyga bowiem merytorycznie w przedmiocie prawa pomocy (ewentualna) jego formalna prawomocność nie wyłącza możliwości ponownego wystąpienia o przyznanie prawa pomocy z zastrzeżeniem wszakże obowiązku sporządzenia wniosku na urzędowym formularzu (art. 252 § 2 p.p.s.a.). Z akt sprawy wynika jednocześnie, iż skarżący z takiej możliwości skorzystał, ponieważ 2 czerwca 2018 r. złożył formalnie zupełny nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który zostanie rozpoznany przez referendarza sądowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji, przy czyn zgodnie z art. 260 § 3 p.p.s.a. postanowienie niniejsze wydał na posiedzeniu niejawnym.