I SA/Go 393/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H.R. o zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

H.R. złożyła 16 października 2017 r. wniosek o zwolnienie od wpisu sądowego. Z zawartego w formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że mieszka sama w stanowiącym jej własność mieszkanku o powierzchni 31,4 m2. Nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, wierzytelności i przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Jej jedynym dochodem jest emerytura w wysokości około 1.060 zł. Ponieważ treść oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie była wystarczająca do ustalenia rzeczywistych zdolności płatniczych skarżącej, wezwano ją o przedłożenie dodatkowo: wyciągów ze wszystkich kont bankowych, dokumentu potwierdzającego wysokość otrzymywanej emerytury, oświadczenia o wysokości kosztów związanych z utrzymaniem. Z nadesłanych dokumentów wynika, że aktualna wysokość emerytury skarżącej to 1062,63 zł. Od tej kwoty dokonuje się potrącenia w wysokości 317,23 zł na rzecz organu podatkowego. Z kolei miesięczne wydatki skarżącej wynoszą około 850 zł: wyżywienie 300 zł, czynsz media 250-300 zł, koszty leczenia 100 zł, ubrania, kultura, komunikacja 100-150zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z niej powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Z przepisów regulujących instytucję udzielania prawa pomocy wynika, iż ciężar dowodu spoczywa na osobie fizycznej, albowiem zwrot "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że podmiot składający wniosek o przyznanie prawa pomocy jest zobligowany z mocy ustawy do wykazania, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z tej instytucji. Obowiązkiem strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy jest przedstawienie, w sposób nie budzący wątpliwości, swojej sytuacji majątkowej. Przedstawienie tej sytuacji w sposób niepełny lub nierzetelny, skutkuje brakiem możliwości porównania jej zdolności finansowych z wysokością obligatoryjnych kosztów postępowania. W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżąca nie wywiązała się z obowiązku wskazanego w ww. przepisie. Z zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że skarżąca posiada rachunek bankowy w [...] S.A. oraz w [...]. Pomimo wezwania, skarżąca nie przedłożyła wyciągów z tych rachunków. Podkreślić należy, że uczynienie zadość wezwaniu nie byłoby nadmiernie uciążliwe, termin do ich nadesłania został przedłużony, a analiza tych dokumentów, usunęłaby wątpliwości w ocenie zdolności finansowych skarżącej. Jak wynika z wskazanych decyzji, skarżąca dysponowała w latach 2009-2013 lokatami w wysokości kilkuset tysięcy złotych. Nie oznacza to oczywiście, że obecnie skarżąca posiada jakiekolwiek oszczędności, jednak nieprzedstawienie historii ww. rachunków bankowych uniemożliwia ocenę czy skarżąca jest w stanie ponieść pełne koszty postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.