I SA/Go 387/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 stycznia 2018 r. zażalenia na postanowienie zawarte w pkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Go 387/17 w sprawie ze skargi S.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Skarżąca S.M. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. W skardze wniosła m. in. o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego oraz wydatków na korespondencję w kwotach po 5,20 zł za przesyłkę. Wyrokiem wydanym 16 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Go 387/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił w całości zaskarżoną decyzję (pkt 1 formuły sentencji wyroku) i postanowił zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 680 zł (pkt 2 formuły sentencji wyroku) w uzasadnieniu wskazując, że o kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 369 powoływana dalej jako P.p.s.a.). Następnie postanowieniem z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt I SA/Go 387/17 Sąd z urzędu sprostował błąd rachunkowy w punkcie drugim sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Go 387/17 w ten sposób, że w miejsce kwoty 680 zł postanowił wpisać kwotę 685,20 zł. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd wskazał, że w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. na skutek błędu rachunkowego, polegającego na błędnym zsumowaniu poszczególnych pozycji kosztowych, mylnie oznaczył kwotę należnych stronie skarżącej od organu kosztów postępowania, pomijając niezbędny koszt postępowania w postaci wydatku w kwocie 5,20 zł poniesionego z tytułu nadania do Sądu przesyłki zawierającej skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd wskazał, że należne skarżącej koszty wynosiły 685,20 zł, a nie jak błędnie wskazano w punkcie drugim formuły sentencji wyroku – 680 zł. Odpis postanowienia z uzasadnieniem wysłano pełnomocnikom stron postępowania 14 grudnia 2017 r. i doręczono pełnomocnikowi skarżącej 18 grudnia 2017 r. (zpo na k. 59 akt sądowych). Pismem z [...] grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w pkt 2 formuły sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 16 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Go 387/17 w części dotyczącej niezasądzenia kwoty 5,20 zł tytułem wydatku na korespondencję. Zarzucił naruszenie art. 200 i art. 205 ust. 1 i 2 P.p.s.a. i wniósł o zmianę postanowienia poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej dodatkowo 5,20 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz wydatków na korespondencję w wysokości 5,20 zł za przesyłkę zawierającą wniesione zażalenie. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że tytułem kosztów postępowania zażaleniowego winna zostać zasądzona kwota 245,20 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 195 § 3 P.p.s.a. jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 P.p.s.a. Po myśli art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201 (tj. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a.), art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Wskazać również należy, że przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. regulują kwestie kosztów postępowania kasacyjnego. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej 13 grudnia 2017 r. wniósł zażalenie (koperta k. 58 akt sądowych), którego przedmiotem było zasadniczo niezasądzenie, przez Sąd w wyroku, kwoty 5,20 zł tytułem wydatku na korespondencję kierowana w sprawie do Sądu. Jednakże w dacie nadania przesyłki zawierającej zażalenie było już wydane postanowienie Sądu z 12 grudnia 2017 r., w którym Sąd z urzędu sprostował błąd rachunkowy, polegający na pominięciu niezbędnego kosztu postępowania w postaci wydatku w kwocie 5,20 zł poniesionego z tytułu nadania do Sądu przesyłki zawierającej skargę. Wydanie przez Sąd postanowienia czyniącego zadość pierwszemu z żądań zażalenia przesądziło o jego bezprzedmiotowości. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącej w zakresie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, należało stwierdzić brak podstaw prawnych do wydania w tym zakresie orzeczenia w postanowieniu rozpoznającym zażalenie, skoro nie jest ono jednym z orzeczeń wskazanych w art. 209 P.p.s.a. Zgodnie z art. 197 § 2 P.p.s.a., do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, tj. przepisy Rozdziału 1. Działu IV (art. 173 – 193 P.p.s.a.). Brak natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (Dział V, Rozdział 1 tj. art. 199 – 210 P.p.s.a.), które dawałoby podstawę do ich odpowiedniego stosowania w postępowaniu toczącym się na skutek zażalenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt I GZ 220/17 CBOIS). Z powyższych względów, działając na podstawie art. 195 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.