I SA/Go 330/19

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A.S. o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2018 p o s t a n a w i a : przyznać radcy prawnego A.S. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wynagrodzenie w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych, powiększone o należny podatek od towarów i usług, z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, tj. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.

Prawomocnym postanowieniem z 30 maja 2019 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim przyznał J.R. prawo pomocy, zwalniając go od kosztów sądowych i ustanawiając dla niego radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu - radcę prawnego A.S.. Wyrokiem z 12 września 2019 r., sygn. akt I SA/Go 330/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę J.R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2018 r. (pkt 1) i przyznał pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu (pkt 2). W dniu 15 listopada 2019 r. radca prawny A.S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku z 12 września 2019 r. wraz z wnioskiem o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 2214/19 ww. skargę kasacyjną oddalił. Powyższy wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 68). Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ww. rozporządzenia, opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 8, a w innej sprawie - 240 zł. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie stawka za prowadzenie sprawy w pierwszej instancji wynosiła 240 zł, w związku z tym wynagrodzenie za sporządzenie skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% tej kwoty, gdyż pełnomocnik reprezentował skarżącego także w postępowaniu przed sądem I instancji, czyli 120 zł. Ponadto stawkę opłaty, w myśl § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia, podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23%). Z uwagi na powyższe oraz na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.