I SA/Go 328/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2017 r. wniosku skarżącego o "wstrzymanie wykonania decyzji" w sprawie ze skargi K.G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

K.G. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. W skardze tej skarżący zawarł m.in. wniosek o "wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd". Skarżący podniósł, że orzeczenie, na podstawie którego wydano tytuł wykonawczy poddawane jest jeszcze kontroli instancyjnej, a dochodzona należność nie stała się wymagalna. Tym samym nie może być przymusowo dochodzona w drodze egzekucji administracyjnej. W tytule wykonawczym widnieje ponadto inna kwota niż wynikająca z ww. orzeczenia, a roszczenie dotyczy należności z października 2011 r. w związku z czym jest przedawnione. Nadto, zdaniem skarżącego, stosowane środki egzekucyjne są zbyt uciążliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że nie każdy akt kwestionowany przez stronę w drodze skargi może zostać objęty przedmiotową regulacją. Instytucja tymczasowej ochrony sądowej, ustanowiona w powołanym przepisie, odnosi się bowiem do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nie nadające się do wykonania (zob. np. postanowienia NSA: z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 138/09; z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 85/11; z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt II FZ 164/13, z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 470/14 – treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl, zob. także B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Warszawa 2009, s. 204). Wyjaśnić należy, że przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest ocena zasadności zarzutów na prowadzone wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne zatem postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zawierające negatywną ocenę tych zarzutów nie ma przymiotu wykonalności. Postanowienie to nie nakłada bowiem na stronę żadnych nowych obowiązków, nie zmienia ono wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego już postępowania egzekucyjnego (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 11 października 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1060/17 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność ta, w świetle przedstawionych wyżej uwag, przesądza o niedopuszczalności wstrzymania wykonania tych postanowień. Na marginesie zaznaczyć należy, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do zastępowania organów egzekucyjnych i wstrzymywania postępowania egzekucyjnego, a tego zdaje się oczekuje skarżący. Rolą sądu jest kontrolowanie form działania lub bezczynności organów administracji publicznej określonych w art. 3 P.p.s.a. Co prawda w wyniku wstrzymania przez sąd wykonania aktu nakładającego na strony określony w tym akcie obowiązek może dojść do wstrzymania wykonania czynności egzekucyjnych, jednakże także w tym wypadku będzie to wyłącznie wynikiem wstrzymania wykonania aktu, a nie wynikiem bezpośredniej i władczej ingerencji sądu w postępowanie egzekucyjne (por. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FZ 148/17 dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.