I SA/Go 27/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marta Świetlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A.H., R.H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę.

A.H. i R.H. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r., która uchylała decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2016 r. określającą skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie 13.257 zł i określała to zobowiązanie na kwotę 12.995 zł oraz nadpłatę w kwocie 0 zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. W wyniku stwierdzonych w toku kontroli podatkowej prowadzonej wobec R.H. nieprawidłowości w zakresie niezaewidencjonowania wszystkich przychodów oraz kosztów uzyskania przychodów, Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. wszczął wobec małżonków R. i A.H. postępowanie podatkowe w przedmiocie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. W wyniku podjętych czynności ustalono, że R.H. w 2011 r., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą H.R. W, wykonał usługi polegające na remoncie dachów na rzecz Z.P., M.G. oraz B.S., zaś otrzymanych z tego tytułu kwot nie zaewidencjonował w księgach podatkowych, tj. od Z.P. - 6.400,00 zł, od M.G. - 19.400,00 zł i od B.S. - 24.350,00 zł, z której kwota 20.246,00 zł stanowi wartość niezaewidencjonowaną. Organ podatkowy pomniejszył przychód o należny podatek od towarów i usług i ustalił, że wartość netto niezaewidencjonowanych kwot z tytułu świadczonych przez skarżącego w 2011 r. ww. usług wynosi łącznie 42.085,28 zł. Organ ustalił również, że skarżący uzyskał przychód w związku z zakupionymi materiałami budowlanymi, w przypadku których nie potrafił wskazać, gdzie i na czyją rzecz zostały one w rzeczywistości wykorzystane, w łącznej wysokości 35.075,13 zł (tj. 10.903,42 zł dotyczy materiałów zaewidencjonowanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów + 24.171,71 zł dotyczy materiałów niezaewidencjonowanych w podatkowej księdze przychodów i rozchodów). Organ dokonał analizy faktur VAT pod kątem ujętych w nich towarów, do kwoty przychodu zaliczając wartość nabytych materiałów, bez narzędzi budowlanych. Nadto, organ podatkowy oszacował przychód skarżącego na podstawie wartości usług dekarskich świadczonych w 2011 r. Z przedłożonych faktur VAT zakupu znajdujących się w dokumentach źródłowych skarżącego, jak i faktur VAT przesłanych przez jego kontrahentów, niezaewidencjonowanych w księgach podatkowych za 2011 r., wynikało bowiem, że R.H. w 2011 r. dokonał nabycia blachodachówki w ilości 851,38 m2, co do której nie potrafił wskazać, gdzie i na jakich obiektach budowlanych została ona wykorzystana. W związku z powyższym organ zastosował indywidualną metodę szacowania przyjmując ilość zakupionej w kontrolowanym okresie blachy, w zestawieniu ze średnią ceną położenia przez skarżącego blachodachówki w kwocie 35 zł za 1 m2. Wskazał przy tym, że przyjęta wartość usługi położenia blachodachówki jest w zgodzie z kalkulacją skarżącego (30-40 zł/m²), zeznaniami R.M., u którego skarżący wykonywał usługę położenia blachodachówki, jak również jest zbieżna z obowiązującymi w 2011 r. cenami usług tego typu. W związku z tym, że nie było możliwe ustalenie, na jakich obiektach zostały wykonane ww. usługi, a z analizy wykonywanych przez skarżącego usług dekarskich wynikało, iż świadczył on usługi dekarskie głównie na budynkach mieszkalnych, organ podatkowy do opodatkowania ww. usług zastosował stawkę podatku VAT w wysokości 8%. Jako moment powstania obowiązku podatkowego przyjął zaś miesiąc, w którym zostały nabyte materiały, gdyż jak zeznał sam skarżący w dniu [...] listopada 2014 r., kupowane materiały wykorzystywane były na bieżąco do prowadzonych remontów, zaraz po dokonaniu ich zakupu. Do wyliczenia podstawy opodatkowania organ I instancji przyjął ilość nabytych materiałów (blachodachówki) oraz wartość netto robocizny wynoszącej 32,41 zł (tj. 35 zł - 2,59 zł VAT) i określił w drodze szacowania przychód z tytułu usług dekarskich świadczonych w 2011 r. z materiałów budowlanych, których skarżący nie potrafił przyporządkować do świadczonych usług, w wysokości 27.591,02 zł. Według organu I instancji, łączny niezaewidencjonowany w 2011 r. przez skarżącego przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniósł 104.751,43 zł. W zakresie zaś kosztów uzyskania przychodów organ ustalił, że skarżący zaniżył koszty o kwotę 29.365,52 zł w związku z tym, że nie zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2011 r. wszystkich wydatków z tytułu faktur VAT dotyczących zakupu materiałów budowlanych wykorzystanych do świadczenia usług dekarskich i stanowiących koszty uzyskania przychodów w prowadzonej działalności gospodarczej. Nadto ustalił, że R.H. nie ujął w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2011 r. wydatków z tytułu składek zapłaconych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na własne ubezpieczenie społeczne w łącznej kwocie 1.324,25 zł. Na podstawie zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego oraz podatkowego danych organ I instancji ustalił, że z prowadzonej w 2011 r. działalności gospodarczej R.H. winien wykazać: - przychód 193.911,43 zł (tj. 89.160,00 zł przychód zaewidencjonowany + 104.751,43 zł przychód niezaewidencjonowany), - koszty uzyskania przychodu 97.390,93 zł, - dochód 96.520,50 zł. Organ I instancji nie stwierdził innych nieprawidłowości w zakresie danych wykazanych w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36 za 2011 r. W świetle powyższego, prowadzoną przez R.H. podatkową księgę przychodów i rozchodów za okres od 1.01.2011 r. do 31.12.2011 r. uznano za nierzetelną w części dotyczącej przychodów i kosztów ich uzyskania, i zgodnie z art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej nie uznano jej za dowód w postępowaniu podatkowym. Ustalając wysokość niezaewidencjonowanego przychodu z tytułu świadczenia usług remontowo-budowlanych na rzecz Z.P., M.G. i B.S. oraz z tytułu zakupionych materiałów budowlanych, organ I instancji na mocy art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania i wartość niezaewidencjonowanego przychodu określił w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, tj. protokoły przesłuchania świadków, protokoły przesłuchania strony, wyciąg z rachunku bankowego i faktury VAT przesłane przez kontrahentów skarżącego. W przypadku zaś materiałów budowlanych, tj. 851,38 m2 blachodachówki, w stosunku do których skarżący nie potrafił wskazać, gdzie, na czyją rzecz i na jakich obiektach budowlanych wykorzystał te materiały, organ dokonał szacowania przychodu, wyjaśniając jednocześnie niemożność zastosował żadnej z metod wymienionych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że rodzaj posiadanych danych (ilość zakupionej w 2011 r. blachodachówki oraz średnia cena usługi), pozwoliły na określenie wysokości przychodu z tytułu świadczenia usług dekarskich w wysokości najbardziej zbliżonej do rzeczywistej, co przesądziło o przyjęciu indywidualnej metody szacowania. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r., w której Naczelnik Urzędu Skarbowego określił A. i R.H. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 13.257 zł oraz nadpłatę w kwocie 0 zł. Od powyższej decyzji skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika, złożyli w ustawowym terminie odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie, zarzucili jej naruszenie: - naruszenie art. 121 § 1, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych oraz poprzez wydanie decyzji wymiarowej z naruszeniem prawdy obiektywnej, - naruszenie art. 122 § 1 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - naruszenie art. 191 ww. ustawy poprzez naruszenie zasad swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że kwoty przekazane R.H. przez M.G. czy B.S. nie stanowią w całości jego przychodu. Zawierały bowiem środki przekazane mu przez usługodawców na zakup materiałów do przeprowadzenia remontu dachu. Materiały te były kupowane wprawdzie przez R.H., ale w imieniu i za środki finansowe usługodawców. R.H. dokonywał zakupów osobiście z uwagi na posiadaną wiedzę fachową, środek transportu oraz upusty, z których mógł korzystać przy zakupie towarów. Skarżący nie uwzględnił niniejszych kosztów w swoich kosztach uzyskania przychodów, nie wystawiał na usługodawców faktur rozliczających zakupione materiały. Jak podniósł, powyższe wynika z zeznań M.G., jak i B.S.. Potwierdzeniem tego jest także oświadczenie skarżącego z dnia [...] czerwca 2014 r. Ww. osoby nie zostały wymienione wśród osób, na rzecz których kontrolowany dokonywał zakupu towaru we własnym imieniu. R.H. szacuje, iż wartość usługi za wykonane prace remontowe (tylko i wyłącznie usługi) na rzecz M.G. wynosiła około 4.000,00 zł, zaś na rzecz B.S. to około 6.000,00 zł. Skarżący nie zgodzili się również z ustaleniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego przychodu z tytułu działalności gospodarczej oszacowanego na podstawie faktur zakupu blachy, których R.H. nie potrafił przyporządkować do konkretnych inwestycji. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2016 r. i określił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie 12.995 zł i nadpłatę w kwocie 0 zł. W motywach rozstrzygnięcia za prawidłowe uznał ustalenia organu podatkowego w zakresie zaniżenia przez skarżącego przychodów uzyskanych w 2011 r. oraz kosztów ich uzyskania. W ocenie organu odwoławczego, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie dowiódł, że przekazana R.H. przez M.G. zapłata w łącznej wysokości 19.400 zł, jak również dokonane przez B.S. i W.O. przelewy w łącznej wysokości 24.350 zł, były należnościami za wykonanie usługi wraz z materiałem niezbędnym do jej wykonania, a zatem stanowią przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej we wskazanych wyżej wysokościach. Powyższe zostało potwierdzone przez nabywców tych usług podczas zeznań składanych w trakcie przesłuchania: M.G. w dniu [...] lutego 2014r., B.S. w dniu [...] września 2014r. i W.O. dnia [...] sierpnia 2015 r. Co więcej, żadna ze wskazanych przez skarżącego firm, do których organ podatkowy wystąpił z zapytaniem, nie potwierdziła transakcji sprzedaży towarów na rzecz M.G. czy B.S.. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że sam skarżący w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. wskazał faktury wystawione na jego rzecz, które potwierdzają wykonanie usług dla B.S., tj.: FV nr [...] z dnia [...].08.2011 r. wystawiona przez A Sp. z o.o. - poz. od 2 do 14 oraz nr [...] z dnia [...].12.2011r. wystawiona przez PUH C.G. oraz dla M.G.: nr [...] z dnia [...].08.2011 r. wystawiona przez P Sp. z o.o. i nr [...] z dnia [...].09.2011 r. wystawiona przez: A Sp. z o. o. Powyższe przeczy zatem jego zeznaniom, iż u ww. osób świadczył tylko usługę, a materiały nabywcy kupowali na swoje nazwisko, tzn. on je kupował w ich imieniu. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo ustalono również, że skarżący uzyskał przychód z tytułu wykonania remontu dachu na rzecz Z.P. w wysokości 6.400 zł, którego nie zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Z tytułu wykonanej usługi R.H. wystawił fakturę VAT, ale nie wpisał w niej kwoty podatku VAT, ani numeru. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, organ podatkowy zawyżył niezaewidencjonowany przez skarżącego przychód z tytułu usługi remontu dachu na rzecz B.S. i jej męża o kwotę netto 1.400 zł, bowiem nie uwzględnił w swoim rozliczeniu faktury VAT wystawionej na rzecz B.S. w dniu [...].12.2011 r. nr [...] na kwotę 1.722 zł brutto, tj. kwota netto: 1.400 zł, podatek VAT 23% 322 zł. Nadto, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że organ I instancji bezpodstawnie dokonał "unettowienia" przychodu uzyskanego od M.G. i B.S., gdy tymczasem z materiału dowodowego nie wynika, żeby zobowiązanie w podatku od towarów i usług w ogóle powstało, a tym bardziej, że możliwe było do realizacji. Mając jednak na uwadze zasadę wyrażoną w art. 234 Ordynacji podatkowej oraz korzystniejsze określenie zobowiązania przez organ I instancji, organ odwoławczy nie zmienił zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym zakresie. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowe jest ponadto określenie przychodu skarżącego z tytułu zakupionych materiałów budowlanych, w przypadku których skarżący nie potrafił wskazać, gdzie i na czyją rzecz zostały wykorzystane te materiały. Za niewiarygodne organ uznał przy tym sprzeczne wyjaśnienia skarżącego, co do związku dokonanych zakupów z jego działalnością gospodarczą, jak i jego oskarżenia, że ktoś się posłużył jego danymi przy zakupach. Po dokonaniu szczegółowej analizy przedłożonych faktur, organ odwoławczy stwierdził jednak zawyżenie przez organ podatkowy wysokości przychodu skarżącego poprzez zaliczenie po stronie przychodu wartości nabycia narzędzi budowlanych (szczegółowe wyliczenie na str. 17 zaskarżonej decyzji). Za zasadne uznał organ odwoławczy ustalenie przychodu skarżącego w drodze szacowania, na podstawie wartości usług dekarskich świadczonych w 2011 r. z materiałów budowlanych, w stosunku do których nie potrafił on wskazać, gdzie, na czyją rzecz i na jakich obiektach budowlanych zostały wykorzystane te materiały. Za prawidłowy uznał również organ wybór metody szacowania, jak i sposób jej dokonania i przedstawienia w decyzji. Powyższe ustalenia, po uwzględnieniu korekty przychodu uzyskanego z tytułu usługi wykonanej na rzecz B.S. i jej męża, korekty błędów dotyczących kwoty przychodów z tytułu zakupionych materiałów budowlanych, w przypadku których skarżący nie potrafił wskazać, gdzie i na czyją rzecz zostały wykorzystane te materiały oraz "unettowienia") doprowadziło do zmiany kwoty przychodu z tytułu prowadzonej w 2011 r. działalności gospodarczej R.H. na kwotę 192.456,42 zł (tj. 89.160,00 zł przychód zaewidencjonowany + 103.296,42 zł przychód niezaewidencjonowany). Ponadto, za prawidłowe organ odwoławczy uznał ustalenia organu I instancji w zakresie kosztów uzyskania przychodu z prowadzonej działalności. Jak podkreślił, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dowiódł, że skarżący nie zaewidencjonował faktur VAT dotyczących zakupu towarów budowlanych wystawionych przez G.C. (faktury VAT nr [...]), Hurtownię [...] Sp.j. A.K.&D.K. (faktura VAT nr [...] z dnia [...].04.2011 r.) oraz przez firmę A Sp. z o.o. (faktury nr [...]), mimo, że, jak sam zeznał, ww. faktury były związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Nie potwierdziły się przy tym jego twierdzenia, że w przypadku części faktur wystawionych przez A mogło dojść do przestępstwa. Zdaniem organu odwoławczego, R.H. celowo nie ujmował w prowadzonych księgach wszystkich zakupionych materiałów, z uwagi na fakt nie ewidencjonowania wszystkich uzyskanych w rzeczywistości przychodów. Jak wykazało przeprowadzone postępowanie podatkowe, skarżący świadczył głównie usługi dekarskie na kwoty znacznie wyższe niż deklarowane, nabywał towary, których odsprzedaży nie ewidencjonował, a przy świadczonych usługach zatrudniał licznych pracowników, czemu w trakcie niniejszego postępowania zaprzeczył. W skardze wniesionej na powyższą decyzję małżonkowie H. wnieśli o jej uchylenie, jak również uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego. Podnieśli zarzuty tożsame do tych przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu powtórzyli, że kwoty otrzymane od M.G. oraz B.S. zawierają również środki przekazane przez nich na zakup materiałów do przeprowadzenia remontu dachu. Materiały te były kupowane wprawdzie przez skarżącego, ale w imieniu i za środki finansowe usługodawców. Wynikało to ze znajomości wiedzy fachowej skarżącego, posiadanego środka transportu oraz upustów, z których mógł korzystać przy zakupie towarów. Skarżący nie zgodził się również z ustaleniem przychodów z tytułu działalności gospodarczej, oszacowanego na podstawie faktur zakupu blachy, co do których nie potrafił przyporządkować poszczególnych zakupów do konkretnych inwestycji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Administracji Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie określenia skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie 12.995 zł i nadpłaty w kwocie 0 zł. Spór między stronami dotyczy określenia wielkości przychodu uzyskanego przez R.H. z tytułu prowadzonej w 2011 r. działalności gospodarczej. Skarżący utrzymuje, że był on znacznie mniejszy aniżeli ustalenia poczynione przez organ podatkowy. Skarżący zarzuca organom naruszenie przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.). Wobec powyższego wskazać należy, że w myśl art. 122 ww. ustawy, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do treści art. 180 § 1 tej ustawy jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z art. 181 Ordynacji podatkowej wynika, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Nadto stosownie do postanowień art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dodać przy tym należy, że wynikająca z powyższego artykułu konstrukcja prawna zasady swobodnej oceny dowodów pozwala jedynie na twierdzenie, że organ podatkowy przy ustalaniu prawdy materialnej nie jest związany jakimikolwiek przepisami prawa, które określałyby wartość poszczególnych rodzajów dowodów. Analizując materiał dowodowy, organ podatkowy może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa podatkowego zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie w sprawie podatkowej ustalenia faktyczne. Dokonana przez organ podatkowy ocena dowodów staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Te granice nie są jednak w żaden sposób bezpośrednio określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Dlatego przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów rozpatrywane być musi w każdej konkretnej sprawie podatkowej, przy uwzględnieniu reguł logicznej interpretacji faktów i zdarzeń (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 144/14 dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, organy podatkowe zebrały obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny, co znalazło odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. O przyjęciu, iż cała przekazana R.H. przez M.G. zapłata w łącznej wysokości 19.400 zł, jak również dokonane przez B.S. i W.O. przelewy w łącznej wysokości 24.350 zł były należnościami za wykonanie usługi wraz z materiałem niezbędnym do jej wykonania, a zatem stanowią przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, świadczą przede wszystkim zeznania samych zleceniodawców tych usług. Potwierdzili oni, że firma skarżącego, oprócz świadczonej usługi remontowo-budowlanej, zajmowała się również zakupem i dostarczeniem materiałów do remontu. Zeznali też, że nie dokonywali skarżącemu płatności z podziałem ma usługę i materiały. Za zakupione materiały nie otrzymali żadnych dowodów potwierdzających ich nabycie. Wyjątek stanowi zakup przez W.O. rynien, za które płatności dokonał na rzecz hurtowni. Ponadto, jak ustaliły organy podatkowe, żaden z podmiotów w zakresie handlu materiałami budowlanymi wskazanych przez skarżącego (Hurtownia [...] sp.j., C.G. Przedsiębiorstwo, A - poprzednia nazwa "A", "P" Sp. z o. o., D s.c.) nie potwierdził, by w 2011 r. dokonał sprzedaży towarów do remontu dachu na rzecz M.G. czy B.O.-S.. W ocenie Sądu, bez wpływu na powyższe ustalenia organów pozostają gołosłowne twierdzenia skarżącego. Zasadnie organ odwoławczy zwrócił też uwagę na ich sprzeczność i zmienność. Zauważył, że na etapie kontroli podatkowej wyjaśnienia skarżącego były ogólne, wręcz lakoniczne. Bardziej precyzyjne stały się na późniejszym etapie postępowania. W piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. skarżący wskazał nawet faktury wystawione na jego nazwisko, na zakup materiałów wykorzystanych do remontu dachu B.S. oraz M.G., gdy tymczasem wcześniej twierdził, że u ww. osób świadczył tylko usługę, a materiały usługodawcy nabywali na swoje nazwisko; on tylko kupował materiały w ich imieniu. W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organy doszły do prawidłowych wniosków również w zakresie ustalenia przychodów skarżącego na podstawie dowodów wystawionych na jego firmę, dokumentujących zakup materiałów niezbędnych do świadczenia usług dekarskich, co do których skarżący nie potrafił wskazać, gdzie i na czyją rzecz zostały one wykorzystane, uznając je za niezaewidencjonowany przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej skarżącego. W przypadku zaś zakupu blachodachówki w ilości 851,38m², w obliczu przedstawionych okoliczności, organ zasadnie dokonał szacowania przychodu, przekonująco przedstawiając wybór metody indywidualnej i sposób jej zastosowania, jako najbardziej zbliżonej do rzeczywistej. Zauważyć przy tym należy, że skarżący w żaden wiarygodny sposób nie podważył ustaleń organów w tym zakresie. W tym stanie rzeczy, ww. przychody uzyskane przez skarżącego w roku 2011 zasadnie zaliczone zostały do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., nr 51, poz. 307 ze zm.). Sąd podziela również stanowisko organów podatkowych w zakresie kosztów uzyskania przychodów skarżącego. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W toku prowadzonego postępowania organy wykazały, że skarżący nie zaewidencjonował wszystkich faktur VAT dotyczących zakupów towarów budowlanych, mimo, że jak dowiedziono, były one wykorzystywane przez skarżącego do prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżący nie podważył skutecznie powyższych ustaleń. Nie potwierdziły się też jego twierdzenia, że ktoś posłużył się jego danymi przy zakupie materiałów budowlanych. W świetle powyższego, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych przez skarżącego zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i decyzją ją poprzedzająca, jest zgodna z prawem. Nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. To, że organ dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący nie stanowi podstawy do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę oddalił