I SA/Go 249/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.S. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją w sprawie podatku od towarów i usług za październik 2009 r. postanawia: 1. Zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. 2. Ustanowić dla skarżącego adwokata z urzędu.

R.S. złożył skargę na decyzję wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia. Następnie w dniu 26 czerwca 2017 r. na urzędowym formularzu PPF złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, ustanowienie radcy prawnego oraz adwokata. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że ma długi, w tym zaległości alimentacyjne oraz, że cierpi na liczne choroby. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach podał, że nie ma majątku. Ma zobowiązania alimentacyjne w wysokości 700 zł oraz zobowiązania w wysokości ponad 2.000.000 zł. Sytuacja materialna skarżącego była już przedmiotem analizy w licznych postępowaniach zainicjowanych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie (np. sprawy o sygn. akt I SA/Go 364/16, 366-378/16, 395-406/16, 432-433/16, 111-122/17). We wszystkich tych postępowaniach, z uwagi na brak dochodów skarżącego oraz zobowiązania finansowe, w tym na rzecz organów podatkowych, przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym. Z dokumentów znajdujących się w ww. sprawach (np. w I SA/Go 364/16) wynika, że przeciwko skarżącemu prowadzona jest egzekucja administracyjna. Skarżący złożył tam komplet tytułów wykonawczych oraz zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, z których wynikało, że na dzień [...] lutego 2016 r. dochodzona kwota wraz z odsetkami i kosztami egzekucji wynosiła 144.556,07 zł. Z kolei z przedłożonych do akt sprawy I SA/Go 433/16 oświadczeń skarżącego, kopii kart leczenia szpitalnego, zaświadczeń lekarskich wynika, że skarżący cierpi na schorzenia narządów wewnętrznych oraz wynikające z doświadczonych w ciągu jego życia urazów. Często korzysta z pomocy jednostek służby zdrowia i jak sam podkreśla, że "nie potrafi obsłużyć" wielości swoich postępowań. Jednocześnie nie ma stałego źródła dochodów i utrzymuje się z prac dorywczych, obecnie zaś nie może podjąć żadnej pracy z uwagi na uraz ręki. Ma kłopot z uregulowaniem nawet najmniejszych kwot, np. rachunku za zabiegi i diagnostykę na szpitalnej izbie przyjęć w kwocie 240 zł. W tak ustalonej sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, jego wniosek należało uwzględnić. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Skarżący wykazał, iż nie jest w stanie sfinansować opłat sądowych oraz wynagrodzenia pełnomocnika. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.