I SA/Go 247/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.S. o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. postanawia: 1. Zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. 2. Ustanowić dla skarżącej doradcę podatkowego.

Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. Z zawartego w urzędowym formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że mieszka sama. Nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności oraz przedmiotów wartościowych. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.176,28 zł. Z nadesłanych dokumentów wynika również, że skarżąca otrzymuje dodatek mieszkaniowy w wysokości 119,86 zł oraz energetyczny w wysokości 15,77 zł miesięcznie. Stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Z kolei art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a określa przesłanki, na podstawie których następuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. W zakresie całkowitym następuje ono, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W ocenie referendarza, zasadne jest zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych oraz ustanowienie dla niej doradcy podatkowego. Z przedstawionych oświadczeń i dokumentów wynika, że znajduje się ona złej sytuacji materialnej. Otrzymuje niewielką emeryturę oraz dodatki, które pozwalają jedynie na sfinansowanie podstawowych potrzeb. Nie jest zatem w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.