Sygnatura
I SA/Go 246/26
Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 21 października 2026 r., I SA/Go 246/26
Wynik
Oddalono skargę
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
- Data orzeczenia
- 21 października 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędzia WSA Alina Rzepecka (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2026 r. sprawy ze skargi R. Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę w całości.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
R. S.A. (dawniej: C. S.A.; dalej: Strona, Spółka, Skarżąca) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: DIAS, organ, organ odwoławczy) z [...] maja 2026 r. ([...]), utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]– działającego jako organ I instancji (dalej: organ I instancji) z [...] grudnia 2025 r. (nr [...]), odmawiającą wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej: NUCS) z [...] lipca 2025 r. Z akt i decyzji wynika następujący stan faktyczny sprawy. W związku z nieprawidłowościami podczas stosowania procedury tranzytu (Tl), decyzją z [...] lipca 2025 r. NUCS stwierdził powstanie [...] października 2022 r. długu celnego i zobowiązania podatkowego wobec rowerów elektrycznych objętych procedurą tranzytu na podstawie dokumentu tranzytowego [...] z [...] października 2022 r., usuniętych spod dozoru celnego poprzez niezgłoszenie towaru w urzędzie celnym przeznaczenia (BE) a dostarczenie do magazynu na terenie województwa o nazwie [...]i określił należności celne i podatkowe. Na ww. ww. rozstrzygnięcie pełnomocnik Strony wniósł odwołanie wskazując, że jest ono sprzeczna z przepisami prawa celnego. Natomiast wnioskiem z [...] sierpnia 2025 r. Spółka zwróciła się o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji z [...] lipca 2025 r. wskazując, że wykonanie tej decyzji doprowadzi, w kumulacji z innymi podobnymi decyzjami organów celno-skarbowych, do wyrządzenia jej znacznej szkody oraz spowodowania niekorzystnych i niemożliwych do odwrócenia skutków dla niej. Wskazała też, że w jej ocenie - zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego. Jednocześnie wniosła o zwolnienie z obowiązku złożenia zabezpieczenia na podstawie art. 45 ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1, (dalej: UKC) z uwagi na to, że złożenie takiego zabezpieczenia mogłoby spowodować poważne gospodarcze lub społeczne trudności u Spółki. W załączeniu przedłożyła: dokumenty dotyczące złożonych przez nią zabezpieczeń generalnych, roczną deklarację CIT za rok 2024, kopię pełnomocnictwa i potwierdzenia opłaty skarbowej oraz wskazano na sprawozdanie finansowe za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2024 r. dostępne w systemie EKRS. W powiadomieniu z [...] września 2025 r. organ I instancji, wskazał, że w odniesieniu do podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów zgodnie z art. 239a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622, dalej: O.p.) decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Przy czym wyjaśnił, że nieostatecznej decyzji NUCS z [...] lipca 2025 r. nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności i decyzja ta w zakresie należności podatkowych nie podlega wykonaniu. W odniesieniu do należności celnych wskazał, że zgodnie z art. 45 § 1 UKC wniesienie odwołania nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, że podniesione przez Stronę okoliczności i dowody, które w jej ocenie potwierdzają, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby jej wyrządzić trudne do odwrócenia skutki, zostały przedstawione bardzo ogólnikowo, w sposób nie pozwalający na obiektywne określenie relacji kwestionowanych przez nią należności celnych do wartości posiadanego przez nią majątku i kondycji finansowej. W odpowiedzi na powiadomienie z [...] września 2025 r. pełnomocnik pismem z [...] października 2025 r. przesłał obszerne wyjaśnienia i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w złożonym wniosku, a następnie pismem z [...] listopada 2025 r. jako załącznik do przesłanego wcześniej pisma przesłał (w formie Excei I pdf) rachunek zysków i strat z działalności Spółki za lata 2023 - 2024 do [...] września 2025. Po rozpatrzeniu wniosku z [...] sierpnia 2025 r. organ I instancji decyzją z [...] grudnia 2025 r. odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji NUCS. W motywach wyjaśniał, że wprawdzie Spółka wskazała, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne dla niej szkody, jednakże oprócz obszernej analizy sytuacji finansowej i kadrowej Spółki, nie uprawdopodobniła tego stosownymi dokumentami odnoszącymi się do sytuacji majątkowej, które obrazowałyby aktualną rzeczywistą kondycję finansową (stan majątkowy i zdolności płatnicze). Decyzję doręczono pełnomocnikowi Spółki [...] stycznia 2026 r. W odwołaniu na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik Strony zarzucił naruszenie: - art. 45 ust. 2 oraz ust. 3 UKC oraz - art. 22 ust. 1 UKC. Wniósł o: -/ ponowną analizę sprawy oraz złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz przedstawionych uprzednio i obecnie dokumentów dotyczących sytuacji Spółki; -/ uchylenie decyzji z [...] grudnia 2025 r. w całości; -/ wydanie decyzji wstrzymującej wykonanie decyzji z [...] lipca 2025 r. W załączeniu przedłożył: -/ Opinię biegłego rewidenta – K. G., nt. analizy wpływu egzekucji długu celnego oraz ustanowienia zabezpieczenia gotówkowego na płynność finansową Spółki (z [...] stycznia 2026 r.), -/ Opinię [...] S.A. z siedzibą w [...] z [...] stycznia 2026 r. prowadzącego dla Spółki rachunki bieżące w walutach PLN i EUR, rachunki pomocnicze w walucie PLN i EUR oraz rachunek VAT, -/ Opinię B. S.A. nt. rachunków i sald na poszczególnych rachunkach (opinia z [...] stycznia 2026 r.), -/ Odpowiedź [...]S.A. z [...] stycznia 2026 r. na zapytanie Spółki o przedstawienie oferty na gwarancję bankową z [...] grudnia 2025 r. (dla celów potencjalnego złożenia zabezpieczenia kwot długu celnego), -/ Informację o posiadanych wierzytelnościach - struktura należności brutto na dzień [...] grudnia 2025 r., -/ Informację o aktualnym stanie zatrudnienia na dzień [...] grudnia 2025 r. (plus dane porównawcze za 2024 r.), -/ Zestawienie wydatków (w kwotach netto bez \/AT) niezbędnych na utrzymanie bieżącej działalności Spółki, (zestawienie według stanu na dzień [...] czerwca 2025 r. oraz na dzień [...] grudnia 2025 r.), -/ Wykaz środków trwałych (Plik Excel i Plik pdf), -/ Wykaz wartości niematerialnych i prawnych (Plik Excel i Plik pdf),- Stan środków pieniężnych na rachunkach bankowych Spółki na dzień: [...] czerwca 2025 r. -/ Stan środków pieniężnych na rachunkach bankowych Spółki na dzień: [...] grudnia 2025 r. - Stan środków pieniężnych na rachunkach bankowych Spółki na dzień: [...] stycznia 2026 r. Pismem z [...] kwietnia 2026 r. pełnomocnik Strony przesłał stanowisko w sprawie, podtrzymując wszystkie informacje i argumenty przedstawione w odwołaniu. Jednocześnie Spółka wskazała, że w odniesieniu do analogicznych (tożsamych, co do danych dotyczących Spółki i jej sytuacji) wniosków o wstrzymanie wykonania przez organy celne w sprawach wszczętych i prowadzonych w wyniku Raportu OLAF nr [...]- Dyrektor Izby Administracji w [...] po analizie tych wniosków, wstrzymał wykonanie niektórych wydanych przez organ I instancji decyzji do czasu wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym i odstąpił od złożenia zabezpieczenia. Po analizie akt sprawy, DIAS decyzją z [...] maja 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2025 r. W motywach wyjaśnił, że na podstawie z art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1373, dalej: Prawo celne), do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a Ordynacji podatkowej. Zasady i tryb przywozu towarów na obszar celny Wspólnoty, jego wywozu a także związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia organów celnych reguluje UKC. Następnie przypomniał, najistotniejsze okoliczności stanu faktycznego (kontrolę OLAF, wydanie przez NUCS decyzji, złożenie wniosku o wstrzymanie). W dalszej kolejności wyjaśnił, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji NUCS rozpatrzy z uwzględnieniem art. 45 UKC. DIAS uznał, że organ I instancji dokonując oceny sprawy pod kątem spełnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji słusznie stwierdził, że w sprawie brak było uzasadnionego powodu co do twierdzenia, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego. Jednocześnie zauważył, że możliwość wstrzymania wykonania decyzji na podstawie drugiej przesłanki, tj. przesłanki zagrożenia nieodwracalną szkodą dla osoby zainteresowanej, uzależniona jest od wykazania owej okoliczności przez skarżącą, czego w sprawie zabrakło. Wskazał, że rozpatrując przesłanki wstrzymania wykonania decyzji ustanowione w art. 45 UKC należy wziąć pod uwagę, że zgodnie z ust. 1 tego przepisu wniesienie odwołania nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zasada ta nie ma jednak charakteru absolutnego, gdyż art. 45 ust. 2 UKC przewiduje wyjątki od niej - w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione powody, by sądzić, że skarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej, wstrzymują w całości lub w części wykonanie takiej decyzji. Jeżeli zaskarżona decyzja nakłada należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe, wstrzymanie jej wykonania uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia. Jednakże nie wymaga się złożenia zabezpieczenia, jeżeli mogłoby to spowodować, ze względu na sytuację dłużnika, poważne trudności natury gospodarczej lub społecznej. DIAS zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem ETS, gdy złożenie zabezpieczenia spowodowałoby w związku z sytuacją dłużnika poważne trudności gospodarcze i społeczne, organy celne mają swobodę decyzji, czy stosowne jest uzależnienie wstrzymania decyzji od złożenia zabezpieczenia. Treść art. 45 UKC nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, że w przypadku decyzji celnych prawodawca unijny w sposób odmienny od krajowych decyzji podatkowych uregulował kwestię ich wykonalności, a każda decyzja celna podlega natychmiastowemu wykonaniu na zasadach dobrowolności lub w drodze przymusu administracyjnego. Ustanowienie tej reguły ma na celu ochronę interesu fiskalnego Unii. Wynikające z art. 45 UKC rygorystyczne regulacje prawne stanowią o wyjątkowości i szczególnym charakterze instytucji wstrzymania wykonania decyzji nakładającej należności celne. W odniesieniu do pierwszej przesłanki - sprzeczności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa celnego - DIAS wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 pkt 2 UKC "przepisy prawa celnego" oznaczają ogół aktów prawnych obejmujący: UKC oraz przepisy uzupełniające lub wykonawcze przyjęte na szczeblu unijnym lub krajowym, wspólną taryfę celną, przepisy ustanawiające unijny system zwolnień celnych, umowy międzynarodowe zawierające przepisy z zakresu prawa celnego, jeżeli mają one zastosowanie w Unii. W decyzji organ I instancji wskazał, że wstępna analiza decyzji NUCS z [...] lipca 2025 r. nie daje uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że decyzja ta jest sprzeczna z przepisami prawa celnego. Samo przekonanie Strony o sprzeczności skarżonej decyzji z obowiązującymi przepisami prawa nie jest wystarczającym uzasadnieniem wstrzymania jej wykonania, tym bardziej, że postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego. Dopiero w postępowaniu odwoławczym nastąpi pełna ocena zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym również zarzutów dotyczących niezgodności decyzji z przepisami prawa celnego. Powołał się na wyrok WSA w Gdańsku z 28 maja 2024 r. sygn. Akt III SA/Gd 154/24, w którym m. in. wskazano, że odnosząc się do kwestii prawdopodobnej niezgodności z przepisami prawa celnego, jako przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, należy przyjąć, że zamiarem normodawcy było odniesienie się do szeroko rozumianych przepisów prawa celnego zdefiniowanych w art. 1 UKC, według którego przez przepisy prawa celnego rozumieć należy Unijny Kodeks Celny oraz przepisy wydane w celu stosowania go w Unii lub w państwach członkowskich Unii. Przesłanka wstrzymania wykonania decyzji celnej zostanie więc spełniona nie tylko wówczas, gdy wystąpi prawdopodobieństwo naruszenia UKC, czy rozporządzenia wykonawczego lecz również przepisów klasyfikacyjnych, przepisów ustanawiających kontyngenty itp. na gruncie wspólnotowym. Przesłanka ta zostanie spełniona również wówczas, gdy wystąpi prawdopodobieństwo naruszenia polskiej ustawy - Prawo celne lub aktów podustawowych. Art. 45 UKC nie wymaga by istniało prawdopodobieństwo naruszenia przepisów celnych w stopniu rażącym. Wystarczające powinno być więc przypuszczenie, że wystąpiło zwykłe, niekwaiifikowane naruszenie prawa. O wstrzymaniu wykonania decyzji mogą również przesądzić uchybienia wymogom proceduralnym. Przykładowo, zaniechanie przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego może być równoznaczne ze spełnieniem przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, jeśli brak pewnych dowodów mógł mieć jakikolwiek wpływ na treść decyzji celnej. Niemniej jednak, prawdopodobieństwo wadliwości decyzji celnej musi być wysokie i nie może wynikać jedynie z subiektywnego przekonania strony, że to ona ma racje, a nie organ. Musi wynikać z całokształtu przepisów prawa celnego zastosowanych w sprawie i być łatwe do wychwycenia. W przeciwnym bowiem wypadku, wszechstronne badanie legalności decyzji celnej w postępowaniu o wstrzymanie jej wykonania, w sytuacji gdy wniesiono od niej odwołanie, powodowałoby jej dwukrotne merytoryczną ocenę. A nie taki jest cel postępowania o wstrzymanie wykonania już wydanej decyzji celnej. W kwestii drugiej z przestanek, DIAS podkreślił, że jest ono uzależnione od wykazania przez Stronę, że wykonanie decyzji obarczone jest obawą powstania nieodwracalnej szkody. W takim razie konieczne jest dokonanie stosownej analizy oraz obiektywnej oceny danego przypadku. Badaniu podlega przede wszystkim konkretna sytuacja majątkowa wnoszącego o wstrzymanie wykonania decyzji i dlatego powinien on przytoczyć na poparcie swoich argumentów konkretne dane, informacje i dokumenty. Zaznaczył, że pojęcie "nieodwracalnej szkody" nie zostało zdefiniowane we wspólnotowym prawie celnym. Definicję tego pojęcia można wywodzić, z orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przykładowo w wyroku z 17 lipca 1997 r. w sprawie C-130/95 ETS uznał, że szkody natury finansowej nie uważa się za szkodę poważną i nieodwracalną. Wyjątek stanowi sytuacja, gdyby zrekompensowanie skarżącemu poniesionej szkody nie było możliwe lub gdyby wykonanie skarżonej decyzji mogło doprowadzić do likwidacji przedsiębiorstwa, zaś w przypadku osoby fizycznej - byłaby ta osoba zmuszona do sprzedaży mieszkania, lub gdyby w obu tych przypadkach możliwość powstania nieodwracalnej szkody była co najmniej przewidywana. Zdaniem organu, mając na względzie ukształtowaną linię orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości ustalenie, czy wystąpiła przesłanka zagrożenia nieodwracalną szkodą, wymaga analizy tego, czy uchylenie skarżonej decyzji przez sąd uczyniłoby możliwym odwrócenie sytuacji wynikającej z natychmiastowego wykonania decyzji oraz czy wstrzymanie wykonania decyzji wywarłoby skutek taki, że decyzja nie byłaby w pełni wykonalna, gdyby środek zaskarżenia został oddalony. Orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazuje, że przesłanki pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku stanowić mogą jedynie zindywidualizowane okoliczności składające się na sytuację wnioskodawcy, a okoliczności takiej nie stanowi sama w sobie konieczność zapłaty zobowiązania określonego decyzją organu podatkowego nawet w znacznej kwocie. DIAS podkreślił, że wykonanie decyzji - związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym - ma z zasady charakter odwracalny, ponieważ konsekwencją ewentualnego wzruszenia zaskarżonej decyzji przez sąd, będzie zwrot zapłaconego lub wyegzekwowanego cła, czy podatku wraz z odsetkami. Organ mając na względzie zarzuty odwołania wyjaśnił, że zgodnie z art. 22 ust. 1 UKC, osoba składając wniosek o wydanie decyzji w zakresie stosowania przepisów prawa celnego powinna dostarczyć wszelkich informacji wymaganych przez właściwe organy celne niezbędne do wydania tej decyzji. Zaznaczył, że w powiadomieniu z [...] września 2025 r. organ I instancji poinformował Stronę o podstawach, na których zamierza oprzeć decyzję, wskazując, że podniesione okoliczności, które w ocenie Spółki potwierdzają, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić Spółce trudne do odwrócenia skutki, zostały przedstawione bardzo ogólnikowo, w sposób nie pozwalający na obiektywne określenie relacji kwestionowanych przez Stronę należności celnych do wartości posiadanego przez nią majątku i kondycji finansowej dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia i uzupełnienia swojego stanowiska. Pouczono Spółkę, że bez ukazania posiadanego stanu majątkowego i kondycji finansowej, brak jest możliwości rozpoznania, czy istotnie posiadane przez nią składniki majątkowe i aktywa finansowe nie są wystarczające do pokrycia należności celnych określonych w zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazano, że nie przedstawiła dowodów, które mogłyby świadczyć, że złożenie zabezpieczenia mogłoby spowodować poważne gospodarcze lub społeczne trudności dłużnika. Organ zgodził się ze Skarżącą, że: "przepisy prawa celnego formułując ogólne normy z art. 45 ust. 2 i 3 UKC odnoszące się do przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji - nie formułują listy dokumentów, informacji albo innych danych - które miałyby potwierdzać tezy przedstawione we wniosku". Jednakże podkreślił, że rolą organu rozpoznającego tego rodzaju wniosek nie jest poszukiwanie (w zastępstwie strony) dowodów na jego uzasadnienie, ciężar wykazania przesłanek do zastosowania ulgi przesuwa się na wnioskodawcę, gdyż tylko on posiada w tym zakresie stosowną wiedzę i do niego należy inicjatywa dowodowa. Powinien podjąć starania, by wniosek, jak i przedkładane organowi dowody, którymi organ nie dysponuje, przedstawiały zupełny i aktualny obraz jego sytuacji. To Spółka powinna wykazać się inicjatywą i trudno, aby to organ ustalał konkretnie jakie to okoliczności ewentualnie powinny być powołane i wykazane przez Spółkę w jej przypadku. To na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował sytuację finansową i majątkową wnioskodawcy, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. DIAS zaznaczył, że ulega też wątpliwości, że argumentacja strony dotycząca którejkolwiek z przesłanek uzasadniających wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej powinna zostać poparta dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej. Przypomniał jakie dokumenty Strona przedłożyła w załączeniu do odwołania i że w jej ocenie dokumenty te stanowią poparcie przedstawionych już we wniosku i piśmie uzupełniającym okoliczności, zgodnie z którymi - w obecnym stanie swojej działalności- nie jest w stanie przedłożyć zabezpieczenia kwoty długu celnego na potrzeby złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż złożenie takiego zabezpieczenia mogłoby spowodować poważne gospodarcze i społeczne trudności Spółki, a także wykonanie decyzji wiąże się z obawą spowodowania nieodwracalnej szkody dla Spółki. Jednocześnie Spółka podkreśliła, że obecna jej sytuacja jest ściśle powiązana z trudną sytuacją koniunktury gospodarczej w branży, wynikłej m.in. z ogólnej sytuacji międzynarodowej. Stąd sytuację tę należy postrzegać jako stan przejściowy i wstrzymanie wykonania decyzji pozwoliłoby zwiększyć prawdopodobieństwo efektywnego zaspokojenia się organu z kwot należności celno-podatkowych w przyszłości - w razie podtrzymania przez organy celne niekorzystnych decyzji, a także pozwoliłoby na zabezpieczenie prawidłowego przebiegu dwuinstancyjnego postępowania celno-podatkowego w ww. sprawie z zachowaniem praw Spółki, jako strony tego postępowania. Następnie DIAS wskazał, że zgodnie z przedstawionym przez Spółkę raportem biegłego rewidenta z [...] stycznia 2026 r. niezwłoczna egzekucja należności z tytułu długu celnego i odsetek w łącznej wysokości 20 000 785 zł wynikającego z 73 nieostatecznych decyzji administracyjnych spowodowałaby jednorazowy, znaczący odpływ środków pieniężnych, który prowadziłby do istotnego ograniczenia dostępnych środków pieniężnych i w konsekwencji powodowałoby utracenie zdolności do terminowego regulowania zobowiązań publicznoprawnych, wynagrodzeń oraz zobowiązań handlowych. Ponadto, w ocenie biegłego rewidenta złożenie zabezpieczenia wykonania decyzji administracyjnych w formie depozytu gotówkowego oznaczałoby faktyczne zamrożenie środków pieniężnych na okres trwania postępowań administracyjnych i sądowych i miałoby analogiczne skutki jak egzekucja należności z tytułu długu celnego. Organ wskazał, że raport został sporządzony na zlecenie Spółki na podstawie sprawozdania finansowego złożonego przez Spółkę w KRS za rok zakończony dnia [...] grudnia 2024 r. i informacji i dokumentów przekazanych przez Spółkę według stanu na [...] listopada 2025 r. Zaznaczył, że sporządzający raport nie przeprowadzał niezależnej weryfikacji kompletności ani poprawności danych źródłowych, w szczególności danych księgowych, finansowych oraz prognoz, opierając się wyłącznie na informacjach i danych przekazanych przez Spółkę oraz oświadczeniach przedstawicieli Spółki. Jego autor stwierdził, że może on być traktowany wyłącznie jako dokument pomocniczy w postępowaniu, a jego treść nie może być interpretowana jako wiążące stanowisko w zakresie prawa ani gwarancja określonych przyszłych zdarzeń gospodarczych. Organ zaznaczył, że nie można stracić z pola widzenia faktu, że zaległość z tytułu długu celnego wynikająca z decyzji NUCS z [...] lipca 2025 r., która jest przedmiotem wniosku o wstrzymanie jej wykonania, wynosi 91 228,00 zł. i że została ona uregulowana przez Stronę przelewem z [...] stycznia 2026 r. wg nr dokumentu zapłaty: [...]. Nadmienił również, że każda sprawa administracyjna jest indywidualna, a zatem oznacza to, że wymaga dedykowanego podejścia, analizy okoliczności faktycznych i prawnych a organ rozstrzygający nie jest związany z innymi sprawami, co gwarantuje bez wątpienia rzetelność postępowania. Tym samym więc przywoływanie faktu, że niezwłoczna egzekucja należności z tytułu długu celnego i odsetek w łącznej wysokości 20 000 785 zł wynikającego z 73 nieostatecznych decyzji administracyjnych spowodowałaby jednorazowy, znaczący odpływ środków pieniężnych, który prowadziłby do istotnego ograniczenia dostępnych środków pieniężnych i w konsekwencji powodowałoby utracenie zdolności do terminowego regulowania zobowiązań publicznoprawnych, wynagrodzeń oraz zobowiązań handlowych, jest nieuzasadniona w kontekście niniejszej sprawy. Mając na względzie przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej, organ zaznaczył, że choć sytuacja materialna podmiotu wnioskującego może być czynnikiem wpływającym na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracji publicznej, to sama kondycja finansowa strony nie przesądza jeszcze o konieczności uwzględnienia zgłoszonego żądania. Zatem argumentacja Strony, przedstawiona również w zakresie aktualnej wydolności regulowania finansowych zobowiązań, nie uzasadnia jeszcze wstrzymania wykonania ww. decyzji NUCS. Dla oceny, czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącemu szkody, którą można by uznać za znaczną w jego przypadku, niezbędne jest bowiem odniesienie należnej z decyzji kwoty do całokształtu sytuacji majątkowej wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2023 r. o sygn. akt II GZ 466/23). Jednocześnie DIAS zaznaczył, że nie kwestionuje, że wykonanie decyzji będącej wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania (tu kwota: 91 228,00 zł), może mieć wpływ na finanse Skarżącej, jednakże wskazał, że sam fakt egzekwowania obowiązku pieniężnego nie może być utożsamiany z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia. Samo bowiem wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Odnosząc się z kolei do obszernej dokumentacji, którą Spółka dołączyła do odwołania, organ stwierdził, że Spółka głównie wskazuje na ponoszone koszty prowadzonej działalności - składki ZUS, koszty wynagrodzeń pracowników, czynsze, najmy, leasingi, dzierżawy, usługi i inne wydatki, które są niezbędne w celu utrzymania bieżącej działalności Spółki. Załączone wykazy środków trwałych (bez wskazania ogólnej ich wartości) i wykazy wartości niematerialnych i prawnych (pliki Excel i pdf) stanowiących własność Spółki oraz wydruki z listami transakcji i saldami na posiadanych rachunkach bankowych, nie pozwalają na dokonanie oceny realnych możliwości finansowych Spółki w aspekcie konieczności zapłaty należności celnych określonych decyzją z [...] lipca 2025 r. w kwocie 91 228,00 zł. W przekazanym materiale brak jest jakichkolwiek informacji i potwierdzających je dokumentów, wskazujących na uzyskane w tym okresie przez Stronę dochody. Przy czym zauważył, że z przedstawionego "wykazu środków trwałych" wynika, że Spółka posiada okazały majątek w tym zakresie. Zdaniem DIAS słusznie organ I instancji przyjął, że zabrakło właściwego uzasadnienia dla wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że organ I instancji nie znalazł podstaw do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej. Aby organ mógł ocenić wpływ wykonania decyzji, będącej przedmiotem wniosku o wstrzymanie jej wykonania, na sytuację majątkową Spółki konieczne jest dysponowanie przez ten organ aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym Strony. Zweryfikowanie bowiem przez organ tego, czy wykonanie decyzji powodując trudne do odwrócenia skutki, musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o wysokości uzyskiwanych dochodów (w tym źródeł ich pochodzenia), ponoszonych wydatkach i o posiadanym majątku, a tego w sprawie jednak brakuje, bowiem przepływy uwidocznione na rachunkach bankowych o tym nie świadczą. DIAS stwierdził, że argumentacja Strony, odwołująca się do przyszłych zobowiązań wynikających z decyzji, które zdaniem Strony zostaną wobec niej wydane - nie może na obecnym etapie skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Są to jedynie przypuszczenia Strony i na obecnym etapie nie mogą być podstawą do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Odpowiadając z kolei na argument, że w odniesieniu do analogicznych (tożsamych, co do danych dotyczących Spółki i jej sytuacji) wniosków o wstrzymanie wykonania przez organy celne - DIAS w [...] po analizie tych wniosków, wstrzymał wykonanie niektórych wydanych przez organ I instancji decyzji do czasu wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym i odstąpił od złożenia zabezpieczenia, organ odwoławczy zaznaczył, że każdy organ dokonuje autonomicznej oceny przesłanek wstrzymania decyzji. Fakt, że Dyrektor w [...] wstrzymał Stronie niektóre decyzje "tożsame co do danych dotyczących Spółki i jej sytuacji" nie wiąże w żaden sposób tutejszego organu. DIAS końcowo zauważył, że Spółka do wniosku nie dołączyła potwierdzenia złożenia zabezpieczenia kwoty należności celnych przywozowych złożonego zgodnie z przepisami prawa, zwróciła się natomiast o jej zwolnienie z tego obowiązku z uwagi na opisaną przez pełnomocnika sytuację materialną. Z treści art. 45 ust. 3 UKC jasno wynika, że wstrzymanie wykonania decyzji musi, co zasady, być związane ze złożeniem zabezpieczenia, nawet wówczas, gdy wstrzymanie udzielane jest na podstawie spełnienia przesłanki nieodwracalnej szkody, która może grozić osobie zainteresowanej. Jedyny wyjątek od tej zasady stanowi sytuacja dłużnika, w której wymóg złożenia zabezpieczenia prawdopodobnie spowodowałby poważne trudności gospodarcze lub społeczne. Tak więc dopiero na tym etapie, przy podejmowaniu decyzji o złożeniu zabezpieczenia czy też nie, znaczenia nabierają takie okoliczności jak te, na które powołuje się wniosek, stanowiące o takiej a nie innej sytuacji materialnej i osobistej skarżącej. Wcześniej konieczne było wykazanie, że natychmiastowe wykonanie decyzji, której dotyczy przedmiotowy wniosek, będzie się wiązało z obawą nieodwracalnej szkody dla skarżącej. Na ww. decyzję organu odwoławczego Strona, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. (dalej też: WSA, Sąd). Zarzuciła naruszenie: A. art. 45 ust. 2 i ust. 3 UKC z uwagi na fakt, że DIAS uznał, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika określone w tych przepisach: • pomimo posiadania przez organ wiedzy na temat zarzutów podniesionych przez Skarżącą we wniosku i w odwołaniu od decyzji NUCS (znanemu mu z urzędu), wskazujących na fakt naruszenia przez decyzję przepisów prawa celnego (w sposób oczywisty i możliwy do stwierdzenia nawet przy wstępnej analizie treści tej decyzji i treści odwołania Spółki); • pomimo przedstawienia przez Skarżącą w toku postępowania przed Dyrektorem dowodów oraz informacji wskazujących na istnienie obiektywnej obawy, że wykonanie Decyzji Naczelnika spowoduje nieodwracalną szkodę dla spółki w okolicznościach niniejszej sprawy; B. art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w związku z art. 73 ust. 1 pkt. 1 Prawo Celne - z uwagi na fakt, że decyzja Dyrektora nie posiada wystarczającego uzasadnienia faktycznego w zakresie odniesienia się do przesłanki wstrzymania wykonania decyzji NUCS z uwagi na istnienie uzasadnionych powodów, aby sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego. Z uwagi na powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji DIAS w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, jako niezgodnej z przepisami prawa, oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (t.j. decyzji z [...] grudnia 2025 r. - na podstawie art. 135 ppsa. Spółka wniosła również o: przeprowadzenie rozprawy w zakresie przedmiotowej sprawy oraz zasądzenie od DIAS na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 200 ppsa. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. W terminie odroczenia ogłoszenia orzeczenia Sądu DIAS w załączeniu do pismem z [...] października przesłał odwołanie od decyzji NUCS z [...] lipca 2026 r. oraz decyzję którą wydał w wyniku jego rozpatrzenia z [...] października 2026 r. Jednocześnie poinformował, że decyzja ta nie została jeszcze doręczona stronom postępowania. Pismem z [...] października 2026 r. skarżąca poinformowała o złożeniu przez Zarząd Spółki w dniu [...] września 2026 r. do Sądu Rejonowego [...] Wydział Gospodarczy wniosku o otwarcie postępowania sanacyjnego wobec niej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: P.p.s.a.) rozstrzygając daną sprawę, wojewódzki sąd administracyjny, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Stwierdzenie, że poddane kontroli postanowienie wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa. Oś sporu stron dotyczy tego, czy zaskarżone decyzje (zarówno I jak II instancji) zostały wydane z zachowaniem zasad procedury i z poszanowaniem norm prawa materialnego. Skarżąca zarzucając organowi naruszenie art. 45 ust. 2 i 3 UKC przez niezasadne uznanie, że nie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przedstawiła własną analizę wybranych okoliczności faktycznych. Argumentację tę oparła na twierdzeniu, że organ dysponując wiedzą o zarzutach dotyczących naruszenia prawa celnego przez decyzję NUCS oraz dowodami i informacjami mającymi świadczyć o ryzyku powstania nieodwracalnej szkody po stronie Spółki, nie uwzględnił tych okoliczności przy rozpoznawaniu wniosku. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca zestawiła przesłanki wynikające z art. 45 ust. 2 UKC z okolicznościami sprawy i własnymi uwagami, przedstawiając je w formie tabeli na stronach 12–14 skargi. Przystępując do rozważań przypomnienia wymaga, że stosownie do treści art. 73 ust. 1 Prawo celne, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a Ordynacji podatkowej. Zasady i tryb przywozu towarów na obszar celny Wspólnoty, jego wywozu a także związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia organów celnych reguluje UKC. Z brzmienia art. 45 UKC – regulującego kwestię wstrzymania wykonania - wynika, że wniesienie odwołania nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (ust.1). Organy celne wstrzymują jednak wykonanie decyzji w całości lub w części, jeżeli mają uzasadnione powody, aby sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej (ust. 2). W przypadkach, o których mowa w ust. 2, jeżeli zaskarżona decyzja nakłada należności celne przywozowe lub wywozowe, wstrzymanie jej wykonania uzależnione jest od złożenia zabezpieczenia, chyba że na podstawie udokumentowanej oceny zostanie stwierdzone, że złożenie takiego zabezpieczenia mogłoby spowodować poważne gospodarcze lub społeczne trudności dłużnika (ust. 3). Mając na względzie szczegółowo przedstawiony powyżej stan sprawy Sąd zaznacza, że z brzmienia art. 45 UKC wynika bezsprzecznie, że w przypadku decyzji celnych prawodawca unijny w sposób odmienny od krajowych decyzji podatkowych uregulował kwestię ich wykonalności, a każda decyzja celna podlega natychmiastowemu wykonaniu na zasadach dobrowolności lub w drodze przymusu administracyjnego. Cel jaki przyświeca tej regulacji to ochrona interesu fiskalnego Unii, w opozycji oczywiście do interesu adresata decyzji celnej zainteresowanego we wstrzymaniu jej wykonania wówczas, gdy nakłada ona na niego obowiązek zapłaty należności przywozowych. Wskazane wyżej regulacje stanowią jednak wyjątek od ogólnej reguły wykonalności decyzji w zakresie cła i świadczą o szczególnym charakterze instytucji wstrzymania ich wykonania. Przede wszystkim, celem wstrzymania wykonania decyzji jest zapewnienie efektywnej ochrony tymczasowej, za pomocą uniemożliwienia jej realizacji. Co do zasady - spłata, pobranie, zaliczenie lub jakakolwiek inna forma uregulowania (względnie wygaśnięcia) należności celnych, powoduje, że ustaje obowiązek ich wykonania. Skład orzekający uznał, że dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia istotne znaczenie mają okoliczności faktyczne sprawy, w szczególności ustalenia poczynione przez organ w toku prowadzonego postępowania. Mianowicie, w treści zaskarżonej decyzji DIAS wskazał, że zaległość z tytułu długu celnego wynikająca z decyzji NUCS z [...] lipca 2025 r., której wykonania dotyczy wniosek o wstrzymanie, wynosiła 91 228,00 zł i jak stwierdził – a co nie zostało w jakikolwiek sposób zakwestionowane - została ona uregulowana przez Stronę przelewem z [...] stycznia 2026 r., oznaczonym numerem dokumentu zapłaty [...]. W tym stanie rzeczy, zasadnym stało się postawienie pytania o celowość uchylenia rozstrzygnięcia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji, którego domaga się Skarżąca, skoro decyzja, której wykonania dotyczył jej wniosek, została już wykonana. Jak wskazano powyżej - zarówno w przypadku zapłaty dobrowolnej, jak i pobrania należności za pomocą środków przymusu, odpada podstawa przedmiotowa do merytorycznego rozpoznania sprawy, to jest powód do oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Z argumentów podnoszonych przez Stronę w toku postępowania przed organami, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym głównie wynika, że zasadniczym celem złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z [...] lipca 2025 r. było uniknięcie obowiązku uiszczenia należności wynikającej z tej decyzji. W konsekwencji, w świetle przedstawionych ustaleń – należało przyjąć, że dalsze rozpatrzenie wniosku w tym zakresie, tj. wstrzymania wykonania decyzji, której skutki wykonawcze zostały już zrealizowane – staje się bezprzedmiotowe. Uwzględniając wskazane okoliczności należy zauważyć, że analiza uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że DIAS dokonał oceny sprawy przez pryzmat wszystkich przesłanek określonych w art. 45 UKC, odnosząc się do każdej z nich odrębnie - choć Strona dodatkowo nie wykazywała, aby wstrzymanie wykonania tej decyzji miało służyć również zapobieżeniu innym skutkom wynikającym z jej wykonania. Takiego sposobu procedowania – w warunkach tej sprawy - nie można uznać za wadliwy. Przeciwnie, świadczy o tym, że organ rozpoznał sprawę z uwzględnieniem pełnego zakresu ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W konsekwencji nie ma podstaw do przyjęcia, że organ pominął istotne aspekty sprawy lub zawęził zakres przeprowadzonej analizy. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia potwierdza, że organ dokonał oceny przesłanek wstrzymania wykonania decyzji w sposób kompleksowy, przedstawiając stanowisko co do każdej z nich. Skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i w skardze szczególnie mocno akcentowała wadliwość stanowiska organów w odniesieniu do pierwszej z przesłanek określonych w art. 45 ust. 2 UKC. - "(..) jeżeli mają uzasadnione powody, aby sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego". W jej ocenie stanowisko organów w tym zakresie było błędne i niepełne. Ocena zasadności tego zarzutu wymaga uprzedniego wyjaśnienia kilku kwestii o charakterze ogólnym. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego ani prowadzić do pełnego rozpoznania sprawy co do jej istoty. To bowiem w ramach postępowania odwoławczego dokonywana jest wszechstronna kontrola zaskarżonej decyzji, obejmująca również zarzuty dotyczące jej zgodności z przepisami prawa celnego. Wykładnia pierwszej z przesłanek wskazanych w art. 45 ust. 2 UKC wymaga uwzględnienia szerokiego zakresu pojęcia "przepisy prawa celnego". Zgodnie z art. 1 UKC obejmuje ono Unijny Kodeks Celny oraz przepisy przyjęte w celu jego wykonania na poziomie Unii i na poziomie krajowym. Oznacza to, że przesłanka ta może zostać spełniona nie tylko w przypadku uzasadnionego podejrzenia naruszenia przepisów samego UKC lub aktów wykonawczych do tego rozporządzenia, lecz również innych regulacji należących do szeroko rozumianego prawa celnego, w tym także właściwych przepisów krajowych, w szczególności ustawy – Prawo celne oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Dla zastosowania omawianej przesłanki nie jest przy tym konieczne uprawdopodobnienie naruszenia prawa o charakterze rażącym lub kwalifikowanym. Wystarczające może być uzasadnione przypuszczenie, że przy wydawaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa celnego, również o charakterze zwykłym. Podstawę do wstrzymania wykonania decyzji mogą stanowić także uchybienia proceduralne, o ile uzasadniają one powzięcie przekonania, że decyzja może być sprzeczna z przepisami prawa celnego. W ocenie Sądu lektura wydanej decyzji dowodzi, że organ odniósł się do ww. przesłanki. Wskazał bowiem, że "wstępna analiza decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...]. nr [...] z [...] lipca 2025 r. nie daje uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że decyzja ta jest sprzeczna z przepisami prawa celnego". Co ważne, nie poprzestał przy tym na sformułowaniu powyższej konkluzji, lecz wyjaśnił, odwołując się również do poglądów orzecznictwa przywołanych we wstępnej części niniejszego uzasadnienia, jakie kryteria należało zastosować przy ocenie tej przesłanki. Pozwala to stwierdzić, że DIAS dokonał wstępnej oceny zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem właściwego rozumienia przesłanki określonej w art. 45 ust. 2 UKC. W postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji nie można wymagać od organu, aby szczegółowo i wyczerpująco odniósł się do każdego z zarzutów podniesionych w odwołaniu. Postępowanie to ma charakter incydentalny i służy ocenie, czy zachodzą przesłanki uzasadniające czasowe wstrzymanie wykonania decyzji, nie zaś definitywnemu rozstrzygnięciu sporu dotyczącego jej legalności. Szczegółowa weryfikacja zarzutów odnoszących się do prawidłowości rozstrzygnięcia wymiarowego należy do postępowania odwoławczego. Na marginesie należy zauważyć, że z informacji przekazanej przez DIAS w piśmie z [...] października 2026 r. wynika, że postępowanie odwoławcze zostało już zakończone wydaniem w tym dniu decyzji organu drugiej instancji. Oznacza to, że zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia wymiarowego zostały poddane ocenie w ramach właściwego trybu instancyjnego. Podsumowując tę część rozważań, Sąd podkreśla, że istotą badania pierwszej przesłanki określonej w art. 45 ust. 2 UKC jest ustalenie, czy istnieją uzasadnione podstawy do powzięcia przekonania, że zaskarżona decyzja może pozostawać w sprzeczności z przepisami prawa celnego. Przedmiotem oceny nie jest natomiast ostateczne przesądzenie o legalności tej decyzji ani rozstrzygnięcie sporu co do jej prawidłowości. W konsekwencji zakres analizy dokonywanej w postępowaniu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji należy odróżnić od zakresu kontroli przeprowadzanej w ramach postępowania odwoławczego. W odniesieniu do drugiej przesłanki, tj. gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej, trafnie organ zauważył, że możliwość wstrzymania wykonania decyzji na jej podstawie, uzależniona jest od wykazania owej okoliczności przez Skarżącą, czego w przedmiotowej sprawie zabrakło. Organ dokonał przy tym kompleksowej analizy materiału dowodowego przedłożonego zarówno w toku postępowania przed NUCS, jak i wraz z odwołaniem. Odnosząc się do drugiej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, DIAS wskazał, że jej zastosowanie wymaga wykazania przez stronę, że niezwłoczne wykonanie decyzji stwarza realne ryzyko wyrządzenia jej nieodwracalnej szkody. Ocena spełnienia tej przesłanki powinna uwzględniać indywidualne okoliczności sprawy, w szczególności rzeczywistą sytuację majątkową i finansową wnioskodawcy, popartą konkretnymi danymi, informacjami i dokumentami. Ciężar wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa zatem na stronie ubiegającej się o zastosowanie tego środka. Trafnie organ zauważył, że pojęcie nieodwracalnej szkody nie zostało zdefiniowane w unijnym prawie celnym, wobec czego jego rozumienie należy ustalać z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Jak wynika z tego orzecznictwa, sama szkoda o charakterze finansowym co do zasady nie jest wystarczająca do uzasadnienia wstrzymania wykonania decyzji. Wyjątek może zachodzić wówczas, gdy szkoda nie mogłaby zostać odpowiednio zrekompensowana, a jej wystąpienie byłoby realnie przewidywalne, w szczególności gdy wykonanie decyzji mogłoby doprowadzić do likwidacji przedsiębiorstwa (por. wyrok z 17 lipca 1997 r. w sprawie C-130/95 ETS). Ocena wystąpienia ryzyka nieodwracalnej szkody wymaga zatem ustalenia, czy ewentualne późniejsze uchylenie decyzji pozwoliłoby na odwrócenie skutków jej wykonania, a także czy wstrzymanie wykonania nie doprowadziłoby do sytuacji, w której – w razie oddalenia środka zaskarżenia – decyzja nie mogłaby zostać w pełni wykonana. Jak podkreśla się również w orzecznictwie sądów administracyjnych, o zasadności wstrzymania wykonania decyzji mogą przesądzać jedynie konkretne, zindywidualizowane okoliczności dotyczące sytuacji wnioskodawcy. Nie stanowi natomiast wystarczającej podstawy sama konieczność uiszczenia należności wynikającej z decyzji organu, nawet jeżeli jej wysokość jest znaczna. DIAS wskazał, że okoliczności, na które powoływała się Skarżąca na poparcie twierdzenia, że wykonanie decyzji mogłoby wywołać trudne do odwrócenia skutki, zostały przedstawione w sposób ogólnikowy i niewystarczający do dokonania obiektywnej oceny jej sytuacji majątkowej i finansowej, w szczególności relacji wysokości zakwestionowanych należności celnych do wartości posiadanego majątku i rzeczywistej kondycji finansowej Spółki. Podkreślił, że bez przedstawienia pełnych danych dotyczących stanu majątkowego i możliwości finansowych Skarżącej nie jest możliwe ustalenie, czy posiadane przez nią składniki majątkowe i aktywa finansowe pozwalają na pokrycie należności określonych w decyzji z [...] lipca 2025 r. Zaznaczył również, że twierdzenia dotyczące spełnienia przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej powinny zostać poparte odpowiednimi dokumentami źródłowymi, umożliwiającymi ich weryfikację. Jednocześnie złożone przez Skarżącą w toku postępowania dowody poddał szczegółowej analizie i ocenie. W odniesieniu do przedłożonego na etapie postępowania odwoławczego raportu biegłego rewidenta z [...] stycznia 2026 r. DIAS zasadnie zwrócił uwagę na ograniczenia dowodowe tego opracowania. Raport sporządzono na zlecenie Spółki, na podstawie jej sprawozdania finansowego za rok zakończony [...] grudnia 2024 r. oraz informacji i dokumentów przekazanych według stanu na [...] listopada 2025 r. Autor opracowania nie przeprowadził niezależnej weryfikacji kompletności ani prawidłowości danych źródłowych, w tym danych księgowych i finansowych oraz prognoz, opierając się na materiałach i oświadczeniach przedstawionych przez Spółkę. Ponadto sam zastrzegł, że raport ma charakter pomocniczy i nie stanowi wiążącej oceny prawnej ani gwarancji wystąpienia określonych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji dokument ten, choć mógł stanowić element materiału podlegającego ocenie, nie przesądzał samodzielnie o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Istotne znaczenie miała również okoliczność, na którą trafnie zwrócił uwagę DIAS – wysokości należności celnej wynikającej z decyzji z [...] lipca 2025 r., której dotyczył wniosek o wstrzymanie wykonania i fakt jej uregulowania. W tym kontekście nie mogła odnieść skutku argumentacja, że "nie chodzi o zapłatę jednej decyzji, ale należności wynikających z wielu, kwotowo materialnych, decyzji różnych naczelników urzędów celnych w Polsce, w związku z Raportem OLAF . Zapłata jednej decyzji przez Spółkę nie rozwiązuje problemu istnienia sytuacji obawy wystąpienia nieodwracalnej szkody". Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie była zasadność wstrzymania wykonania konkretnej decyzji, a nie łączny wpływ wszystkich obecnych i przyszłych zobowiązań celnych oraz podatkowych Spółki na jej sytuację finansową. Każda sprawa wymaga odrębnej oceny z uwzględnieniem właściwych jej okoliczności faktycznych i prawnych, a rozstrzygnięcia wydane w innych postępowaniach nie przesądzają o wyniku niniejszej sprawy. Niezależnie od powyższego Sąd podziela stanowisko DIAS, że sama trudna sytuacja finansowa strony, nawet jeśli wiąże się z ograniczoną zdolnością do terminowego regulowania zobowiązań, nie przesądza o konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Dla oceny, czy wykonanie konkretnego aktu może doprowadzić do powstania szkody uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej, konieczne jest odniesienie wysokości należności wynikającej z tego aktu do całokształtu sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Jak wskazał NSA w postanowieniu z 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II GZ 466/23, ocena ta wymaga uwzględnienia indywidualnych okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej strony (wyrok, podobnie, jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu - jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa. gov.pl/.). Organ w sposób wyczerpujący i przekonujący uzasadnił zajęte stanowisko, że przedstawione przez Skarżącą argumenty, w tym dotyczące jej bieżącej płynności finansowej oraz łącznej wysokości zobowiązań wynikających z wielu decyzji, nie dawały wystarczających podstaw do przyjęcia, że wykonanie decyzji objętej wnioskiem groziło powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji stanowisko DIAS, zgodnie z którym w sprawie nie zostały wykazane przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji, należało uznać za prawidłowe. Sąd zaznacza, że zgadza się z poglądem, że wykonanie decyzji, której dotyczy wniosek o wstrzymanie, może oddziaływać na sytuację finansową podmiotu zobowiązanego. Niemniej zastrzec należy, że okoliczność ta nie jest jednak wystarczająca do przyjęcia, że wykonanie decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Po pierwsze, sam obowiązek uiszczenia należności pieniężnej, nawet jeżeli wiąże się z obciążeniem finansowym dla zobowiązanego, nie może być automatycznie utożsamiany z wystąpieniem nieodwracalnych następstw. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że ewentualne uchylenie decyzji może skutkować obowiązkiem zwrotu uiszczonej lub wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Spełnienie świadczenia pieniężnego ma zatem co do zasady charakter odwracalny i samo w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji. Stanowisko to znajduje potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lipca 2026 r., sygn. akt III FZ 292/26. Po drugie, w realiach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma również to, że należność z tytułu długu celnego, wynikająca z decyzji NUCS z [...] lipca 2025 r., została już uregulowana przez Skarżącą przelewem z [...] stycznia 2026 r., co zostało omówione we wcześniejszej części uzasadnienia. Okoliczność ta dodatkowo przemawia za tym, że samo wykonanie obowiązku pieniężnego nie może być utożsamiane z powstaniem nieodwracalnych skutków, zwłaszcza wobec braku wykazania konkretnych następstw, których nie można byłoby usunąć w przypadku późniejszego wzruszenia decyzji. DIAS uznał, że przedłożona przez Skarżącą dokumentacja nie pozwalała na ustalenie jej rzeczywistej sytuacji finansowej, majątkowej i gospodarczej w stopniu umożliwiającym przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wskazywane przez Skarżącą koszty bieżącej działalności, w tym wynagrodzenia pracowników, składki na ubezpieczenia społeczne, czynsze, opłaty leasingowe i inne zobowiązania, nie zostały poparte kompletnymi danymi dotyczącymi uzyskiwanych dochodów, źródeł ich pochodzenia oraz wartości posiadanego majątku. Również wykazy środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, a także wydruki dotyczące operacji i sald na rachunkach bankowych, nie dawały podstaw do dokonania pełnej i miarodajnej oceny możliwości płatniczych Skarżącej. Przeprowadzona przez organ analiza była wnikliwa i wszechstronna, co uzasadnia wniosek, że zgromadzony materiał nie dawał podstaw do przyjęcia, że natychmiastowe wykonanie decyzji mogłoby wywołać następstwa uzasadniające wstrzymanie jej wykonania. Sąd podziela również stanowisko organu, że przewidywane przez Skarżącą przyszłe zobowiązania, wynikające z decyzji, które mogą zostać wydane w innych postępowaniach, miały charakter hipotetyczny i nie mogły przesądzać o zasadności rozpoznawanego wniosku. Nie podważa tej oceny okoliczność, że w innych sprawach związanych z raportem OLAF nr [...]organ właściwy w [...] wstrzymał wykonanie niektórych decyzji. Rozstrzygnięcia te nie determinowały sposobu rozpoznania wniosku w niniejszej sprawie, w której organ był zobowiązany do samodzielnej oceny zgromadzonego materiału i spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. W ocenie Sądu nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 O.p. w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego. Skarżąca zarzuciła organowi, że nie odniósł się do zarzutów dotyczących decyzji NUCS ani argumentacji przedstawionej w odwołaniu, w szczególności odnoszącej się do możliwej niezgodności tej decyzji z przepisami prawa celnego. W jej ocenie uzasadnienie zaskarżonej decyzji ograniczało się do ogólnego stwierdzenia o przeprowadzeniu wstępnej analizy decyzji organu pierwszej instancji, bez wyjaśnienia zakresu tej analizy i uwzględnienia podniesionych przez nią okoliczności. Sąd nie podziela tej argumentacji. Wypowiedział się w tym zakresie powyżej. Nadto, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja zawiera wymagane elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne, przedstawiające podstawę rozstrzygnięcia oraz przyczyny, dla których organ nie stwierdził przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Organ odniósł się do okoliczności istotnych z punktu widzenia przedmiotu postępowania, a zgromadzony materiał ocenił przez pryzmat przesłanek określonych w art. 45 UKC. Sam fakt, że dokonana ocena nie doprowadziła do rozstrzygnięcia oczekiwanego przez Skarżącą, nie świadczy o wadliwości uzasadnienia ani o naruszeniu wskazanych przepisów. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi Sąd z wszystkich przedstawionych powyżej powodów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę w całości.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 31 lipca 2026
- Symbol z opisem
- 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
- Hasła tematyczne
- Celne postępowanie
- Skarżony organ
- Dyrektor Izby Skarbowej
- Sędziowie
- Alina Rzepecka /sprawozdawca/ Damian Bronowicki Dariusz Skupień /przewodniczący/
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne (t. j.)
art. 73 ust. 1 pkt 1 · Dz.U. 2024 poz. 1373
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 151 · Dz.U. 2026 poz. 143
Powiązane dokumenty
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny