I SA/Go 233/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2018 r. nr II/19/2018 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami i ustalenia wysokości tej opłaty postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.

Pismem z dnia [...] marca 2019 r. Prokurator Rejonowy wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia 28 grudnia 2018 r. nr II/19/2018 w przedmiocie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami i ustalenia wysokości tej opłaty, w części obejmującej § 6 tejże uchwały, w którym określono termin wejścia w życie uchwały. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej uchwałą z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] stwierdziło nieważność § 6 kwestionowanej uchwały Rady Gminy. Jednocześnie organ oświadczył, że nie zamierza skorzystać z prawa zaskarżenia do sądu administracyjnego ww. uchwały RIO. W odpowiedzi na wezwanie Sądu, pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Prezes Regionalnej Izby Obrachunkowej poinformował, że ww. uchwała z [...] marca 2019 r. nr [...] jest prawomocna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. zwanej dalej "P.p.s.a."), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie mamy do czynienia z bezprzedmiotowością postępowania w rozumieniu pkt 3 wskazanego przepisu, do której dochodzi gdy, w toku postępowania sądowego, przed wydaniem wyroku, zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna. Taka sytuacja zaistnieje zwłaszcza wówczas, gdy przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 834). Jak już wyżej wskazano, uchwałą z [...] marca 2019 r. nr [...] Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej stwierdziło nieważność zaskarżonego w niniejszej sprawie § 6 uchwały z 28 grudnia 2018 r. nr II/19/2018. Wskazać przy tym należy, że stwierdzenie nieważności jest rozstrzygnięciem deklaratoryjnym, obalającym domniemanie legalności określonego aktu (uchwały). Stwierdzenie nieważności uchwały działa ex tunc, tzn. powoduje, że od daty jej podjęcia nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych i jako nieważna nie obowiązuje. Uchwałę, której nieważność została stwierdzona w odpowiednim trybie należy traktować tak, jakby nigdy nie została podjęta. Skoro zatem w zaskarżonej części w niniejszej sprawie uchwała została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego rozstrzygnięciem nadzorczym, tym samym postępowanie sądowe, z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, stało się bezprzedmiotowe. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji postanowienia.