I SA/Go 202/14

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W GORZOWIE WLKP. w składzie następującym: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2014r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r. . . p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze z dnia [...] marca 2014r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony przez stronę wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej nie zawierał żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu mogących uprawdopodobnić, że wykonanie go istotnie zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art.61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego. Stosownie natomiast do treści art.61 §3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art.61 §3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zatem, skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to obowiązany jest on wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art.61 §3 ppsa. Niepodanie przez skarżącego żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powoduje, że wniosek nie może być w toku jego rozpoznawania w żaden sposób zweryfikowany. Strona nie przedstawiła żadnych konkretnych faktów uprawdopodobniających niebezpieczeństwa związane z wykonaniem decyzji i nie pozwala to na ocenę, czy istotnie zachodzi niebezpieczeństwo szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu Sąd pragnie jednocześnie podkreślić, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. W świetle powyższego, z uwagi na brak podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji Sąd na podstawie art.61 §3 i §5 tej p.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.