I SA/Go 201/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2020 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2016 i 2017 rok 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu [...] z dnia [...] r. nr [...], w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pismem z [...] marca 2020 r. D.B. (skarżąca), reprezentowana przez radcę prawnego S.C., wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (powoływanego dalej jako: "organ odwoławczy", "Kolegium") z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Związku [...] (dalej: ZZM) z [...] grudnia 2019 r. określającą wysokość rocznej ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2016 i 2017 w kwotach (odpowiednio): 290 zł i 390 zł od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (w okresie od maja do końca września), położonego na nieruchomości w miejscowości [...]. Z akt sprawy wynika następujący stan sprawy. W 2016 r. skarżąca złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na należącej do niej nieruchomości położonej w [...], deklarując, że jest to nieruchomość zamieszkała przez jedną osobę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. ZZM wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za lata 2016 i 2017. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. ZZM określił skarżącej wysokość rocznych opłat ryczałtowych za gospodarowanie odpadami "od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (w okresie od maja do końca września)". Organ uznał, że skarżąca wadliwie zadeklarowała opłatę jak dla nieruchomości zamieszkałej, podczas, gdy deklaracja winna dotyczyć nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Na podstawie oględzin nieruchomości oraz przedstawionych przez skarżącą: rachunków za energię elektryczną ZZM oraz za wywóz nieczystości płynnych, ustalił, że skarżąca korzysta z nieruchomości sporadycznie i że nieruchomość ta ma charakter letniskowy oraz, że jest wykorzystywana tylko w weekendy i stąd służy celom rekreacyjno-wypoczynkowym. Organ ustalił, że skarżąca mieszka we [...], co uzasadnił również informacją uzyskaną z US, gdzie wskazano, że skarżąca figuruje w ewidencji podatników tego organu Organ wyjaśnił, że na wykorzystywanie nieruchomości w celach rekreacyjno - wypoczynkowych (przez część roku), jednoznacznie wskazują okazane rachunki za zużytą energię elektryczną (małe zużycie), oraz oświadczenie strony jak i jej pełnomocnika o przebywaniu skarżącej w weekendy w [...] i wykonywaniu obowiązków służbowych we [...] i zamieszkiwaniu tam od poniedziałku do piątku, nie przeprowadzał zatem na tę okoliczność żadnych dodatkowych dowodów. Nadto organ pierwszej instancji stwierdził, że na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie ma wpływu fakt, że strona uiszczała w tym czasie regularnie opłatę tytułem gospodarowania odpadami komunalnymi, gdyż z uwagi na charakter posiadanej i użytkowanej nieruchomości (rekreacyjno-wypoczynkowy) była ona zobowiązana tę nieruchomość w ten sposób zadeklarować i uiszczać ryczałtową roczną opłatę. Natomiast uiszczone przez stronę w innym trybie opłaty będą w tej sytuacji zarachowane na poczet należnej opłaty ryczałtowej tytułem gospodarowania odpadami komunalnymi. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wymienioną na wstępie uzasadnienia decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wyjaśnił, że w złożonej deklaracji na gospodarowanie odpadami komunalnymi z ww. nieruchomości z dnia [...].03.2016r. skarżąca w części "C" deklaracji (dane identyfikacyjne zobowiązanego) wskazała adres: [...]. Natomiast adres w [...] wskazany dopiero w części "E" deklaracji (adres nieruchomości, z której będą odbierane odpady komunalne). W części "B" deklaracji jako przyczynę jej zmiany/zdarzenia wskazano "zgłoszenie liczby osób", a jako datę zaistnienia zdarzenia/zmiany wpisano [...].04.2016r. W ocenie Kolegium już taki sposób wypełnienia deklaracji oznacza, że nieruchomość w [...] nie była w dniu składania tej deklaracji miejscem zamieszkania strony. Gdyby tak miało być, strona wskazałaby w części "C" deklaracji dane adresowe nieruchomości w [...], a nie nieruchomości we [...], a jako przyczynę zdarzenia zmiany w części "B" wskazałaby np. przeprowadzka, zamieszkanie w [...] a nie "zgłoszenie liczby osób", który to zapis nie wskazuje da facto na przyczynę zmiany deklaracji. Zgłoszenie liczby osób następuje bowiem w części "D" (liczba osób zamieszkujących nieruchomość). Jednocześnie w tej samej deklaracji strona w części "D'’ wskazała, iż na nieruchomości, z której będą odbierane odpady komunalne zamieszkuje 1 osoba. Natomiast w części "H" deklaracji oświadczyła, że wskazane przez nią dane są zgodne ze stanem faktycznym. W ocenie organu odwoławczego analiza przedłożonych przez stronę rachunków za zużycie prądu i ilość wywozów nieczystości płynnych w ciągu roku nie świadczy o stałym zamieszkiwaniu przedmiotowej nieruchomości. Podobnie jak oświadczenia strony. W ocenie organu odwoławczego cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza stan faktyczny ustalony prawidłowo przez organ pierwszej instancji co do tego, że nieruchomość strony w [...] nie jest nieruchomością zamieszkałą i nie była taką w latach 2016 i 2017. Nadto organ odwoławczy stwierdził, iż nie jest prawdziwy zarzut strony, że organ pierwszej instancji uznał nieruchomość w [...] za domek letniskowy. Zaznaczył, że organ pierwszej instancji wielokrotnie podkreślał w zaskarżonej decyzji, że nie kwestionuje, iż w dokumentach jest to budynek mieszkalny, ale dla określania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi istotne jest, w jaki sposób nieruchomość jest użytkowana, w jaki sposób z niej się korzysta. Natomiast sposób korzystania przez stronę z przedmiotowej nieruchomości potwierdza zasadność wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i określenie tej opłaty jak dla nieruchomości wykorzystywanej w celach rekreacyjno - wypoczynkowych, a nie jak to wskazała strona w zakwestionowanej deklaracji - jak dla nieruchomości zamieszkałej, gdyż taką nieruchomością w latach 2016 i 2017 przedmiotowa nieruchomość nie była. W skardze na decyzję SKO do WSA w Gorzowie Wlkp. skarżąca zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, w szczególności: - art. 6o, 6q, art. 6j ust. 3b i 3c ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2019 poz. 2010 - dalej: u.c.p.g.) , art. 64 ust. 1 zw. z art. 73 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym poprzez przyjęcie, że nieruchomość należąca do skarżącej jest wykorzystywana tylko na cele rekreacyjno - wypoczynkowe w okresie do maja do września, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie potwierdza, że nieruchomość jest wykorzystywana przez cały rok i nie ma charakteru nieruchomość rekreacyjno-wypoczynkowej; - art. 6c u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w 2018 r. i powołanie się na niego w decyzji (str. 6 decyzji SKO) mimo, że sprawa dotyczy ustalenia opłaty za lata 2016 i 2017 r. II. przepisów prawa miejscowego: - § 1 pkt 1 i § 2 uchwały Zgromadzenia Związku [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której znajdują się domki letniskowe [...] wykorzystywane jedynie przez część roku poprzez uznanie, że nieruchomość skarżącej jest domkiem letniskowym i wykorzystywana jest tylko przez część roku, podczas gdy nieruchomość strony to normalna nieruchomość zabudowana domem jednorodzinnym wykorzystywanym przez cały rok, co zostało potwierdzone dowodami w postaci rachunków za wywożenie nieczystości płynne, energię elektryczną, płaci podatek od nieruchomości, zeznaniami strony i świadków; - § 1 i § 2 uchwały Zgromadzenia Związku [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której znajdują się domki letniskowe [...] wykorzystywane jedynie przez część roku poprzez uznanie, że nieruchomość odwołującej jest domkiem letniskowym i wykorzystywana jest tylko przez część roku, podczas gdy nieruchomość odwołującej to normalna nieruchomość zabudowana domem jednorodzinnym wykorzystywanym przez cały rok, co zostało potwierdzone dowodami w postaci rachunków za wywożenie nieczystości płynne, energie elektryczną, płaci podatek od nieruchomości, zeznaniami strony i świadków; - uchwałę Zgromadzenia Związku [...] z dnia [...].10.2012 r. Nr [...] w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie Związku [...], na których nie zamieszkują mieszkańcy a na których powstają odpady komunalne i zgodnie z uchwałą Zgromadzenia Związku [...] nr [...] z dnia [...].08.2016 r. i związku z uchwałą Zgromadzenia Związku [...] z dnia [...].06.2016 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie tego związku ustalona jest obligatoryjna zbiórka odpadów komunalnych od właścicieli domków letniskowych w zabudowie jednorodzinnej w sezonie letnim tj. od 1 maja do 30 września każdego roku poprzez zastosowanie w sposób nieuprawniony wykładni rozszerzającej ww. przepisów i uznanie, że można na je zastosować w stosunku do skarżącej, mimo, że zostało wskazane w sposób niebudzący wątpliwości, ze skarżąca wykorzystuje swoja nieruchomość przez cały rok a nie tylko w okresie od 1 maja do 30 września każdego roku a ww. przepisy dają podstawy do ich zastosowania tylko i wyłącznie, gdy nieruchomość jest wykorzystywana przez część roku a nie cały jak nieruchomość skarżącej bez względu na to, jaki jest cel jej wykorzystywania; - art. 25 i 28 k.c. zw. z wyżej wymienionymi przepisami prawa miejscowego przez przyjęcie, że podstawą do wydania decyzji jest sam fakt miejsca zamieszkania osoby, mimo że przepisy miejscowe odwołują się do charakteru nieruchomości (domek letniskowy) lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe przez część tylko część roku, od 1 maja do 30 września) a przepisy ustawy posługują się terminem zamieszkiwania, co nie jest tożsame; III. przepisów postępowania, w szczególności: 1. art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie rozstrzygnięcia pozostającego w oczywistej sprzeczności z przepisami prawa materialnego wskazanymi wyżej; 2. art.: 121 § 1, art. 122,art. 187 § 1, art. 191, art. 196, art. 198, art. 199 o.p. poprzez: - nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, zaniechanie wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej jego oceny i przyjęcie - wbrew zasadom logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz przepisów prawa, mimo zeznań świadków i skarżącej, mimo właściwości nieruchomości skarżącej (dom jednorodzinny całoroczny) oraz tego, że skarżąca korzysta z przedmiotowej nieruchomości przez cały rok, mimo zeznań skarżącej i załączonych do sprawy dokumentów przyjęcie, że nieruchomość skarżącej jest domkiem letniskowym i wykorzystywana jest tylko przez część roku, podczas gdy nieruchomość skarżącej to normalna nieruchomość zabudowana domem jednorodzinnym wykorzystywanym przez cały rok, co zostało potwierdzone dowodami w postaci rachunków za wywożenie nieczystości płynne, energię elektryczną, płaci podatek od nieruchomości, zeznaniami strony i świadków; - przyjęcie, że oględziny pracowników organu pierwszej instancji dały podstawy do stwierdzenia, że nieruchomość jest wykorzystywana na cele rekreacyjne, mimo, że przeczą temu inne dowodu zgromadzone w sprawie oraz że nieruchomość ma charakter letniskowy, mimo że została wybudowana zgodnie z sztuką budowlaną na podstawie pozwolenia na budowę, jako dom jednorodzinny oraz zostały spełnione pozostałe warunki umożliwiające korzystanie z przedmiotowego domu, co było organom obu instancji wiadome; - przyjęcie w sposób dowolny, że skarżąca wykorzystuje nieruchomość na cele rekreacyjne bez jakichkolwiek podstaw do takiego stwierdzenia; 3. art. 208 § 1 o.p. poprzez nie uznanie, że w niniejszej sprawie należało umorzyć postępowanie gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe; 4. art. 210 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji rozstrzygających nieodpowiadającego wymogom ustawowym; 5. art. 233 § 1 pkt 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit a) o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego i nie zastosowanie art. 233 § 1 pkt 2 lit a) w sytuacji, gdy konieczne było uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na wymienione wyżej naruszenia przepisów prawa materialnego i przepis postępowania; 6. art. 233 § 2 o.p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów proceduralnych, a dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne było przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości ewentualnie zmiana decyzji w oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit a) o.p. Skarżąca zaznaczyła, że opisane wyżej naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 6c ww. ustawy gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ust.1). Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (ust.2). Wysokość opłat, o których mowa w ww. przepisie została określona w art. 6j u.c.p.g. W odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 tej ustawy zostały one określone w ust. 1-2a art. 6j. Natomiast w odniesieniu do nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy w art. 6j ust. 3 – 3c u.c.p.g. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe wydały decyzję w oparciu o treść art. 6j ust. 3b i 3c omawianej ustawy. Zgodnie z tymi przepisami w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (ust. 3b). Ryczałtowa stawka opłaty jest ustalana jako iloczyn średniej ilości odpadów powstających na nieruchomościach, o których mowa w ust. 3b, na obszarze gminy, wyrażonej w liczbie pojemników oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. (ust.3c). Zgodnie z przepisami prawa miejscowym obowiązującymi w 2016 i 2017 r. na terenie gmin uczestników Związku [...] tj. uchwałą Zgromadzenia Związku z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie postanowienia o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości położonych na terenie Związku [...], na których nie zamieszkują mieszkańcy, a na których powstają odpady komunalne i kolejno obowiązującymi: uchwałą z [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, wykorzystywane jedynie przez część roku, a następnie noszącą ten sam tytuł uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz w związku z uchwałą Zgromadzenia Związku [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Związku [...] (Dz. Urz. z 2016 r., poz. 1249) - ustalona była obligatoryjna zbiórka odpadów komunalnych od właścicieli domków letniskowych w zabudowie jednorodzinnej w sezonie letnim, tj. od 1 maja do 30 września każdego roku. Podkreślić jednocześnie należy, że stosownie do art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Oznacza to, że postępowanie w niniejszej sprawie organy powinny przeprowadzić zgodnie z zasadami zawartymi w Ordynacji podatkowej. Nakłada to na organy obowiązek: podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 o.p.), do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 o.p.) oraz do jego oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 o.p. (swobodną oceną dowodów). Natomiast zgodnie z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916). Z powołanego wyżej art. 6j ust. 3b u.c.p.g. jednoznacznie wynika, że oprócz rozróżnienia według kryterium przedmiotowego nieruchomości na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości, relewantnymi cechami stanowiącymi przesłankę zastosowania opłaty, o której mowa w tym przepisie, jest nie tylko "wykorzystywanie ich na cele rekreacyjno-wypoczynkowe" ale musi również wystąpić przesłanka "wykorzystywania ich jedynie przez część roku" (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Go 522/18 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zupełnie pominęły ww. kwestię choć pełnomocnik skarżącej wielokrotnie zaznaczał, że brak jest podstaw do określenia skarżącej ryczałtowej opłaty w oparciu o treść ww. przepisu bowiem nieruchomość w [...] wykorzystywana jest przez stronę przez cały rok. Co więcej, zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy w rozstrzygnięciach swych przyjęły wyjaśnienia skarżącej, że z przedmiotowej nieruchomości korzystała ona przez rok. Wskazuje na to jednoznacznie zawarte na str. 8 zaskarżonej decyzji stwierdzenie Kolegium "(...) nie jest prawdą, że organ I instancji przyjął, że nieruchomość w [...] jest wykorzystywana przez Panią D.B. tylko w okresie od maja do końca września, wręcz przeciwnie - organ I instancji ustalił przede wszystkim na podstawie przesłuchania strony, że strona korzystała z przedmiotowej nieruchomości w trakcie całego roku 2018 - przeważnie w czasie weekendów, świat, dni wolnych Jednocześnie organ I instancji uznał, z czym zgadza się organ odwoławczy, że taki sposób korzystania przez stronę z nieruchomości położonej w [...] nie jest związany z zamieszkiwaniem tam strony (...)". Skoro zatem organ stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość wykorzystywana w 2016 i w 2017 roku była przez cały rok nie mógł, na podstawie art. 6j ust. 3b i ust.3c u.c.p.g. oraz wskazanych wyżej przepisów prawa miejscowego, określić skarżącej za ten rok rocznej ryczałtowej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na tej nieruchomości w kwocie – tj. rocznie od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe (w okresie od maja do końca września). Należy też dostrzec, że art. 6j ust. 3b u.c.p.g. został zmieniony ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy i utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz o niektórych innych ustaw (Dz. U. 2019 r., poz. 1579). W jej wyniku art. 6j ust. 3b otrzymał następujące brzmienie: "W przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie wyższą niż 10% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzanego na 1 osobę ogółem - za rok od nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe". Dokonana zmiana normatywna wskazuje jednoznacznie, iż aktualnie bez znaczenia jest ustalenie przez jaką część roku domek letniskowy czy inne nieruchomości są wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W tym kontekście komentowany przepis w brzmieniu obowiązującym do jego nowelizacji, jednoznacznie określał, że chodzi o taki domek letniskowy lub inną nieruchomość, które są wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowa i to tylko przez część roku. Tym samym wykorzystywanie nieruchomości przez cały rok, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, skutkować musiało brakiem możliwości zastosowania komentowanego przepisu. Powyższe powoduje, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszają treść art. 6j ust. 3b i 3c u.c.p.g. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Należy zresztą dostrzec, że pełnomocnik skarżącej wielokrotnie poruszał kwestię korzystania przez stronę z nieruchomości w [...] przez cały rok. Tymczasem w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji brak jest wyjaśnień, z jakich przyczyn pominęły one tę część art. 6j ust. 3b u.c.p.g., w której wskazano, iż przedmiotowa opłata dotyczy nieruchomości wykorzystywanych jedynie przez część roku. Zasady jest zatem również zarzut, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 210 § 4 o.p. Niezasadne są natomiast podniesione w skardze zarzuty dotyczące pominięcia przez organ zeznań świadków bowiem takowe nie były w sprawie składane. Jak i przyjęcia, że oględziny pracowników organu pierwszej instancji dały podstawy do stwierdzenia, że nieruchomość jest wykorzystywana na cele rekreacyjne, gdyż dowód ten, z uwagi na wyproszenie pracowników organu z oglądanej nieruchomości przez przyjaciela skarżącej, nie został przez organ przeprowadzony i nie był brany pod uwagę, co też jednoznacznie wynika z treści zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ, uwzględniając wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu, zwłaszcza dotyczące wykładni art. 6j ust. 3b u.c.p.g., winien rozważyć czy w dalszym ciągu istnieje podstawa do prowadzenia postępowania. Mając na uwadze stwierdzone w sprawie uchybienia Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzje organu pierwszej instancji. Z kolei o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.