I SA/Go 195/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia z dnia 8 listopada 2022 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. postanawia: odmówić zmiany postanowienia z dnia 8 listopada 2022 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2022 r. J.M. wniósł skargę na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2022 r. Jednocześnie w skardze Strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z 8 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, iż Skarżący nie wykazał okoliczności, z których wynikałoby, że w jego sytuacji zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia w drodze wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 8 listopada 2022 r. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał na zmianę sytuacji jaka nastąpiła pomiędzy wydaniem postanowienia z dnia 8 listopada 2022 r. a datą złożenia przedmiotowego wniosku. Podał, iż w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym doszło w dniu [...] kwietnia 2022 r. do zajęcia udziałów J.M. w Spółce G. sp. z o.o. W dniu 12 grudnia 2022 r. J.M. został poinformowany przez pracownika Departamentu Bankowości Przedsiębiorstw Banku [...], iż okoliczność jaką jest prowadzenie postępowań egzekucyjnych z udziałów w spółce G. jest okolicznością, która z wysokim stopniem prawdopodobieństwa będzie skutkowała odmową przedłużenia wskazanego kredytu, co będzie skutkowało koniecznością spłaty kredytu w dacie jego zapadalności. W ocenie Skarżącego, nieprzedłużenie kluczowego dla spółki kredytu odnawialnego w rachunku bieżącym oraz konieczność jego jednorazowej spłaty z wysokim stopniem prawdopodobieństwa będzie skutkowała utratą przez spółkę płynności finansowej, brakiem możliwości wywiązywania się z bieżących zobowiązań, czego konsekwencją będzie konieczność złożenia wniosku o upadłość. Do wniosku załączono m. in. zawiadomienie o zajęciu udziałów J.M. ww. spółce z dnia [...] kwietnia 2022 r., bilans spółki sporządzony na dzień [...] grudnia 2021 r. oraz rachunek zysków i strat spółki za 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jednocześnie, w myśl art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Sąd administracyjny może zatem zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie. Podstawą do podjęcia takiego orzeczenia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2018 r., sygn. akt II OZ 633/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez zmiany okoliczności sprawy sąd nie może uchylić i zmienić takiego postanowienia. Muszą to być takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. Postępowanie wpadkowe dotyczące ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. Strona wnioskująca o zmianę postanowienia winna przedstawić okoliczności, które zaistniały po wydaniu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a które jej zdaniem przemawiają za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany swojego wcześniejszego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, przedstawiona przez Skarżącego argumentacja nie daje podstaw do zmiany postanowienia. Skarżący nie wskazał na nowe, nieznane Sądowi okoliczności po wydaniu postanowienia z 8 listopada 2022 r., które w ocenie Sądu odpowiadałyby przesłankom art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy przede wszystkim zauważyć, że Sąd wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji musi wziąć pod uwagę, czy skarżący jest w stanie we własnym zakresie zapobiec wystąpieniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie może bowiem oczekiwać wstrzymania wykonania decyzji przez sąd, jeżeli swoimi działaniami jest w stanie zapobiec ww. negatywnym skutkom wykonania decyzji. Rozpoznając wniosek przez pryzmat powyższej uwagi należy ponownie podkreślić, że Skarżący pomimo składanych wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o przyznanie prawa pomocy, nadal nie ujawnił własnej sytuacji majątkowej. Jak wynika z prawomocnego postanowienia referendarza sądowego z 30 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SPP/Go 37/22, Skarżący pozostawił bez odpowiedzi wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie dodatkowych dokumentów i informacji. Wśród dokumentów, o które wzywała referendarz były m.in.: dokumenty potwierdzające wysokość dochodu, oświadczenie o posiadanych przez skarżącego udziałach w spółkach prawa handlowego oraz zajmowanych stanowiskach, dokumenty potwierdzające dochody uzyskiwane z tego tytułu, wyciągi ze wszystkich rachunków bankowych i lokat, informacje o tytule prawnym skarżącego do miejsca zamieszkania. W świetle powyższego zaniechania Skarżącego jest oczywiste, że jego sytuacja majątkowa nie została w pełni ujawniona. We wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżący wskazał m.in., że posiada 3280 udziałów w spółce G. sp. z o.o. o wartości szacunkowej 328.000 zł. Jak wynika ze złożonego wniosku jest to 82% udziałów. Zgodnie z bilansem sporządzonym na dzień [...] grudnia 2021 r. wspomniana Spółka posiada m.in. środki trwałe o wartości 76.149.089 zł, zapasy w postaci towarów o wartości 24.779.924 zł, należności krótkoterminowe o wartości 45.865.406 zł, inwestycje krótkoterminowe o wartości 26.226.341 zł (w tym środki pieniężne 11.229.048 zł), krótkotrwałe rozliczenia międzyokresowe w wysokości 3.813.507 zł. Zgodnie z rachunkiem zysków i strat sporządzonym za okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] grudnia 2021 r. spółka osiągnęła przychody w wysokości 159.934.489 zł oraz zysk netto w wysokości 17.891.184 zł. Nie ulega wątpliwości, że skarżący dysponuje udziałami w spółce o znacznym majątku i zyskach. Równocześnie z uwagi na brak ujawnienia własnej sytuacji majątkowej nie można wykluczyć, że powyższe udziały nie są jedynym majątkiem Skarżącego. W złożonym na potrzeby wniosku o przyznanie prawa pomocy formularzu PPF ujawnił także udziały w spółkach S. sp. z o.o., G. sp. z o.o., D. sp. z o.o., A. sp. z o.o. Powyższe oznacza, że Skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie, bez korzystania z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, doprowadzić do zaniechania egzekucji z udziałów w spółce G. Tym samym nie wykazał, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Po pierwsze, nie jest wykluczona sytuacja, w której Skarżący, z uwagi na posiadany lecz nieujawniony majątek, jest w stanie uregulować zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji. Zapłata należności oznaczonej w decyzji jest odwracalna. W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi. Po drugie, stosownie do art. 45 § 2 ustawy Postępowanie egzekucyjne w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479) – zwanej dalej "P.e.a.", organ egzekucyjny i egzekutor są obowiązani odstąpić od egzekucji ze składnika majątkowego zobowiązanego, jeżeli okazał on dowody stwierdzające częściowe wykonanie obowiązku lub umorzenie należności pieniężnej, a wartość zajętego składnika majątkowego znacznie przekracza kwotę ostatecznie dochodzonej należności i zobowiązany posiada inne składniki majątkowe, z których egzekucja może być prowadzona. Po trzecie, Skarżący może złożyć skargę na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 § 1 pkt 2 P.e.a. z uwagi na zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Zatem Skarżący ma możliwość doprowadzenia do odstąpienia od egzekucji ze składnika majątkowego albo zmiany zastosowanego środka egzekucyjnego poprzez wskazanie, że jest on zbyt uciążliwy z przyczyn wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oczywiście wykonanie zobowiązania w całości, części czy uwzględnienie skargi na czynność egzekucyjną może nastąpić, o ile istnieją inne składniki majątku Skarżącego, z których można prowadzić egzekucję. Tym samym wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w sposób opisany we wniosku uzależnione jest m.in. od tego czy Skarżący posiada wystarczający majątek. Brak przedstawienia własnej sytuacji finansowo-majątkowej uniemożliwia tym samym ocenę czy w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podsumowując, materiał przedstawiony przez Skarżącego jest w ocenie Sądu nadal niewystarczający do tego, aby przeprowadzić analizę wpływu, jaki na majątek Skarżącego oraz sytuację spółek, w których ma udziały, wywarłoby wykonanie decyzji. Oznacza to, że strona nie wykazała, że zaistniały okoliczności, które mogłyby przemawiać za zmianą stanowiska Sądu zaprezentowanego w postanowieniu z dnia 8 listopada 2022 r. W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 61 § 4 i 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.