I SA/Go 15/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.G. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2011 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Wraz ze skargą kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z 12 kwietnia 2017r. sygn. akt I SA/Go 15/17 skarżący, K.G., złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i swojej rodziny. Osiągany dochód jest w całości przeznaczony na bieżące niezbędne koszty utrzymania, co nie pozwala na zaoszczędzenie jakichkolwiek kwot. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący zamieszkuje wraz z matką. Nie posiada nieruchomości ani oszczędności. Jest właścicielem dwóch ciągników siodłowych. Wraz z matką osiągają dochód w łącznej wysokości 5950 zł netto. Posiada zobowiązania w postaci pożyczek i kredytów, których miesięczne raty wynoszą w sumie 1050 zł. Ponosi koszty utrzymania mieszkania, leczenia i ubezpieczenia domu w wysokości 1200 zł. Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego, w dniu 22 czerwca 2017 r. wezwano skarżącego do przedstawienia dodatkowych dokumentów i informacji potwierdzających jego sytuację materialną (m.in. odpisów deklaracji podatkowych, zaświadczenia o zarobkach matki skarżącego, informacji czy jest żonaty, wyciągów z rachunków bankowych). Mimo upływu zakreślonego terminu, skarżący nie złożył dokumentów i oświadczeń określonych w wezwaniu. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona skarżąca musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Na chwilę obecną, jedyną opłatą niezbędną dla dalszego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego jest wpis od skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie wysokość wpisu od skargi kasacyjnej wynosi 854 zł, zgodnie z § 3 w zw. z § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze. zm.). Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Odnosząc treść tego przepisu do wskazanej przez skarżącego w formularzu PPF sytuacji majątkowej i rodzinnej oraz wysokości niezbędnych na chwilę obecną kosztów postępowania, stwierdzić należy, że skarżący nie spełnił przesłanki wskazanej w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Łączny bowiem dochód skarżącego i osoby pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wynosi 5950 zł, a koszty utrzymania wraz ze zobowiązaniami 2250 zł. Oznacza to, że wbrew uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący dysponuje zapasem środków finansowych, z których może uiścić wpis od skargi kasacyjnej w ww. kwocie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.