I SA/Go 131/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na indywidualną interpretację Ministra Rozwoju i Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić przywrócenia terminu.

Minister Rozwoju i Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w indywidualnej interpretacji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] stwierdził, że stanowisko "A" sp. z o.o. przedstawione we wniosku z dnia [...] września 2016 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika, jest nieprawidłowe. W odpowiedzi na wystosowane przez skarżącą Spółkę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji. Pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono skarżącej spółce w dniu 16 stycznia 2017 r. (z.p.o. k. 23 akt administracyjnych). Jego odbiór potwierdziła E.P. - pracownik Spółki. Spółka "A", reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na ww. interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, za pośrednictwem organu, w dniu 16 lutego 2017 r. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Go 131/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim odrzucił ww. skargę jako złożoną po terminie. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 12 kwietnia 2017 r. (z.p.o. - k. 49 akt sądowych). Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej Spółki wystąpił, za pośrednictwem organu, z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na interpretację Ministra Rozwoju i Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r., załączając do wniosku przedmiotową skargę W uzasadnieniu wniosku skarżąca Spółka podniosła, że o fakcie uchybienia terminu dowiedziała się w dniu 12 kwietnia 2017 r., kiedy to pełnomocnik odebrał odpis postanowienia Sądu z dnia 7 kwietnia 2017 r. (winno być z 6 kwietnia 2017 r.). Wskazała, że uchybienie terminu do złożenia skargi nastąpiło bez winy skarżącej Spółki wyjaśniając, że odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało nadane jedną przesyłką poleconą Poczty Polskiej S.A. pod numerem [...] razem z drugim równoległym pismem tej samej treści w sprawie [...]. Przesyłka ta dotarła do siedziby skarżącej Spółki w dniu 16 stycznia 2017 r. poza godzinami jej urzędowania tj. o godz. 17:06. Wobec braku osoby upoważnionej do odbioru korespondencji przez podatnika, doręczyciel zdecydował się pozostawić przesyłkę u dozorcy budynku K.K. - pracownika zewnętrznej firmy outsourcingowej C Sp. z o.o. O fakcie pozostawienia przesyłki u dozorcy doręczyciel nie powiadomił w sposób wskazany w art. 151 § 2 zd. 2 Ordynacji podatkowej. Dozorca pozostawił odebraną przesyłkę na biurku w recepcji firmy skarżącej, nie przekazując osobie odpowiedzialnej za odbiór korespondencji w Spółce "A" informacji, iż odbiór przesyłki miał miejsce w dniu 16 stycznia 2017 r. Następnego dnia, pracownik skarżącej E.P., pozostając w błędnym przekonaniu, że przesyłka ta nadeszła w porannej poczcie, zarejestrowała ją w książce korespondencji pod pozycją 57 z datą 17 stycznia 2017 r. To właśnie ta data została przez nią umieszczona na odwrocie koperty oraz na obu pismach stanowiących zawartość przesyłki, które zostały cyfrowo zarchiwizowane. W tej sytuacji Spółka była przekonana, że skutek doręczenia nastąpił w dniu 17 stycznia 2017 r. i od tej daty liczyła trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, która nadana została w dniu 16 lutego 2017 r. Na potwierdzenie powyższego dołączono do wniosku kopię koperty przesyłki poleconej nr [...], wydruk z portalu poczta-polska.pl usługi tracking dla przesyłki nr [...], umowę zawartą pomiędzy A sp. z o.o. a C Sp. z o.o., umowę o pracę K.K., oświadczenie K.K. z dnia [...] kwietnia 2017 r., umowę o pracę E.P., oświadczenia E.P. z dnia [...] kwietnia 2017 r., wydruk z księgi korespondencji skarżącej Spółki, odpowiedzi na wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawach o nr: [...] i [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwanej dalej "P.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, w świetle art. 86 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały sprecyzowane w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przystępując do rozpoznania wniosku, Sąd uznał, iż w sprawie zachowany został termin do jego złożenia określony w art. 87 § 1 P.p.s.a.. Skarżąca Spółka wskazała, że o uchybieniu terminowi do wniesienia skargi dowiedziała się w dniu 12 kwietnia 2017 r., tj. w dniu, w którym jej pełnomocnik odebrał odpis postanowienia tutejszego Sądu z dnia 7 kwietnia 2017 r. (winno być z 6 kwietnia 2017 r.), zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wraz z tą skargą, został złożony przez Spółkę, z pośrednictwem organu, w dniu 19 kwietnia 2017 r. Powyższe z kolei umożliwia merytoryczne rozpoznanie kwestii ewentualnego zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi bowiem konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 P.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie podkreśla się, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest zatem dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przy ocenie okoliczności czy uchybienie terminowi było przez stronę zawinione czy też nie konieczne jest nie tylko dokonanie analizy okoliczności podnoszonych przez stronę lecz również całości okoliczności sprawy. Dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdzić należy, że wniosek skarżącej Spółki nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawiona przez skarżącą wersja wydarzeń związana z odbiorem przesyłki zawierającej odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (przesyłka o nr [...]) przez pracownika nieupoważnionego do odbioru korespondencji skarżącej nie znajduje bowiem potwierdzenia w zapisach znajdujących się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej przesyłki. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, korzystającym z domniemania prawdziwości. Z potwierdzenia doręczenia przesyłki o nr [...] wynika, że w dniu 16 stycznia 2017 r. jej odbiór własnoręcznym podpisem potwierdziła E.P. - pracownik posiadający stosowne uprawnienia w tym zakresie. Widnieje na nim także pieczęć firmowa skarżącej Spółki. W takiej sytuacji przedłożone przez skarżącą oświadczenia E.P. oraz K.K. tracą na wiarygodności, zwłaszcza, że skarżąca w żaden inny sposób nie podważyła zapisów widniejących na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W ocenie Sądu, skarżąca Spółka nie uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi do wniesienia skargi bez swojej winy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.