I SA/Gl 942/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a odrzucić skargę WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Postanowieniem, oznaczonym w sentencji niniejszego postanowienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 18 i art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 599), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta C. z dnia [...]r., nr [...], w przedmiocie uznania przez wierzyciela za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez T. W. (dalej "skarżący") w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć należy, że istota problemu sprowadza się w niniejszej sprawie do kwestii dopuszczalności skargi, a ściślej, czy zaskarżone postanowienie należy do kategorii aktów administracji, które podlegają zaskarżeniu. Jedną bowiem z przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest, co należy podkreślić, zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. W pierwszej kolejności należy zatem wskazać, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 tego przepisu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli został określony w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej "ppsa"). Z punktu widzenia omawianej sprawy istotny jest pkt 3 tego artykułu, w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przepis w powyższym brzmieniu został wprowadzony na podstawie art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658, dalej "ustawa zmieniająca"). W art. 2 tej ustawy zawarto uregulowanie, z którego wynika, że art. 3 § 2 pkt 3 ppsa do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy zmieniającej, ustawa wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Ustawa ta została ogłoszona w dniu 14 maja 2015 r. i weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. Z przytoczonych przepisów wynika, że do postępowań wszczętych od dnia 15 sierpnia 2015 r. zastosowanie znajduje przepis art. 3 § 2 pkt 3 ppsa w nowym brzmieniu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie zaś z nowym brzmieniem art. 3 § 2 pkt 3 ppsa wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga o istocie sprawy, a poprzedza jedynie rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki jest jednak zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. W świetle przytoczonych wyżej uwag zaskarżone postanowienie nie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego albowiem przedmiotem jego rozstrzygnięcia jest stanowisko wierzyciela w sprawie wniesionych zarzutów. Oceny dopuszczalności skargi nie zmienia przy tym błędne pouczenie organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednocześnie należy zauważyć, że w przypadku zaskarżenia do wojewódzkiego sądu administracyjnego, po wyczerpaniu środków odwoławczych, postanowienia wydanego przez organy egzekucyjne w wyniku zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia, kontroli sądu podlegać będzie również to postanowienie. Skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy zatem uznać za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.