I SA/Gl 892/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 5 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.D. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 czerwca 2026 r. nr 380000/71/2026/RED/EM/MA/104 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego orzeczenia Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy własne postanowienie z 14 kwietnia 2026 r. o oddaleniu zarzutu wniesionego przez M. D. w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z 26 lutego 2026 r. obejmujących składki na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy. Na powyższe postanowienie M. D. (dalej "skarżąca") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 10 sierpnia 2026 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wskazano, że podany w skardze numer określony jako numer PESEL stanowi numeru identyfikacji podatkowej, nie zaś numer PESEL. Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 1 września 2026 r. (o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata), a następnie awizowana powtórnie w dniu 9 września 2026 r. W dalszej kolejności, wobec nieodebrania przesyłki w terminie, Urząd Pocztowy Jaworzno 1 dokonał jej zwrotu do tutejszego Sądu. Do chwili obecnej brak formalny skargi nie został uzupełniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, bowiem strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej "p.p.s.a." skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 p.p.s.a. oraz art. 47 tej ustawy. W myśl zaś art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Wyjaśnienia wymaga, iż zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 384 ze zm.) numer PESEL to jedenastocyfrowy symbol numeryczny, który pozwala na identyfikację osoby, która go posiada. Zawiera on datę urodzenia, numer porządkowy, oznaczenie płci oraz liczbę kontrolną. Jednocześnie zauważyć należy, iż numer ten skonstruowany jest w ten sposób, że składa się kolejno z dwóch ostatnich cyfr roku urodzenia, dwóch cyfr wskazujących miesiąc urodzenia, dwóch cyfr wskazujących dzień urodzenia, czterech cyfr stanowiących liczbę porządkową oznaczająca płeć oraz jednej cyfry kontrolnej. Ponadto wskazać wypada, iż ostatnia liczba czterocyfrowej kombinacji liczby porządkowej oznaczającej płeć wskazuje płeć posiadacza numeru PESEL. I tak dla kobiet są to cyfry parzyste (0, 2, 4, 6, 8), zaś dla mężczyzn nieparzyste (1, 3, 5, 7, 9). Z treści ww. przepisu wynika zatem, że numer PESEL zawiera jedenaście cyfr, tymczasem strona skarżąca w skardze podała dziesięciocyfrowy numer, który jak wynika z akt sprawy stanowi numer identyfikacji podatkowej. Z tego powodu strona skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL. Jak wynika bowiem z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do jej odrzucenia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie. Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi została awizowana po raz pierwszy w dniu 1 września 2026 r., a następnie po raz drugi w dniu 9 września 2026 r., to doręczenie – zgodnie z art. 73 p.p.s.a. – nastąpiło z dniem 15 września 2026 r. a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 22 września 2026 r. Zatem, skoro brak formalny skargi nie został uzupełniony w zakreślonym terminie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.