I SA/Gl 879/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od gier wobec wniosku skarżącej z dnia 26 czerwca 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.

W terminie do wykonania wezwania do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej skarżąca złożyła wniosek z dnia 26 czerwca 2014 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podkreśliła, że trudna sytuacja finansowa, w której obecnie się znajduje, stanowi konsekwencję zmiany przepisów regulujących zasady prowadzenia działalności w zakresie automatów o niskich wygranych i salonów gier. W porównaniu z poprzednimi latami jej przychody uległy znacznemu zmniejszeniu i przeznaczane są na pokrycie danin publicznoprawnych. Na majątek trwały składają się przede wszystkim automaty do gier o niskich wygranych, których nie da się zbyć w aktualnych warunkach, a ilość środków zgromadzonych na rachunku bankowym nie wystarcza na pokrycie miesięcznych wydatków. Na dodatek kontynuowanie działalności w oparciu o uprzednio uzyskane zezwolenia napotyka trudności "z uwagi na działania różnych organów państwa, których kontrole są nastawione na likwidację tego segmentu rynku usług rozrywkowych". Skarżąca – zgodnie z oświadczeniem – w ostatnim roku obrotowym odnotowała stratę (- 888.485,30 zł). Wysokość jej kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych wynosi 2.500.000 zł a wartość środków trwałych jest równa 4.657.599,66 zł. Dwa rachunki bankowe, które posiada, zostały zajęte w postępowaniu zabezpieczającym do kwoty 6.697.100,67 zł, a ich stan wynosi 0 zł. W tym miejscu odnotować trzeba, że w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. akt II FZ 1325/13 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, jakie skarżąca wniosła na wydane w niniejszej sprawie postanowienie z dnia 21 października 2013 r., którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił jej przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszego postępowania incydentalnego jest kwestia zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy, który skarżąca sformułowała w piśmie datowanym na 26 czerwca 2014 r. Dostrzeżenia wymaga, że jest to kolejne żądanie przyznania prawa pomocy zgłoszone przez skarżącą w niniejszej sprawie. Poprzedni jej wniosek (także dotyczący zwolnienia od kosztów sądowych) został, jak wspomniano, oddalony postanowieniem z dnia 21 października 2013 r. Z tego powodu jedynie przypomnieć należy, że domaganie się tylko zwolnienia od kosztów sądowych składa się na prawo pomocy w zakresie częściowym, o czym stanowi art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z kolei w myśl art. 246 § 2 pkt 2 tej ustawy prawo to może być przyznane osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, gdy wykaże ona, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne jedynie w wyjątkowej sytuacji, a mianowicie wówczas, kiedy ograniczone możliwości płatnicze strony lub ich brak pozbawiają ją możności skorzystania z przysługującego jej prawa do sądu. Przeszkoda ta oczywiście musi być realna, a zatem do stwierdzenia jej istnienia niezbędne jest poznanie sytuacji wnioskodawcy. Co więcej, to właśnie na nim spoczywa ciężar przekonania oceniającego do zasadności zgłoszonego żądania. Jeżeli (tak, jak w rozpatrywanym przypadku) wnioskodawcą tym jest osoba prawna, to wykazanie przez nią zaistnienia przesłanek przyznania prawa pomocy sprawia, że weryfikacja ta może (ale nie musi) być dla niej pozytywna. Odniesienie tych uwag do niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, że skarżąca nie wykazała, aby w jej przypadku zachodziły przesłanki przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Przesądza o tym uwzględnienie całego, zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym dokumentów, które przedstawiła na poparcie poprzedniego wniosku. Materiał ten uznać należy za wystarczający do stwierdzenia, że także w badanym przypadku przyznanie jej prawa pomocy byłoby niezasadne. Analiza porównawcza obydwóch wniosków pozwala bowiem dostrzec tożsamość ich uzasadnień. Skarżąca upatruje zatem słuszności swego żądania w okolicznościach, które uprzednio legły już u podstaw negatywnego dla niej rozstrzygnięcia. Zarazem nie przedstawia jakichkolwiek powodów, które obecnie miałyby wpłynąć na zmianę oceny wówczas wyrażonej. Z tych względów odmówienie skarżącej przyznania prawa pomocy okazało się konieczne.