I SA/Gl 872/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2021 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 153/21 ze skargi R. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 24 listopada 2020 r. nr 2401-IEW1.4264.4.2020.2 UNP 2401-20-192553 w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania.

Wyrokiem z dnia 8 października 2021 r., wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 153/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R. D. (dalej: skarżąca) na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Następnie ustanowiony dla skarżącej w ramach prawa pomocy fachowy pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyżej wymienionego wyroku. Z kolei postanowieniem z dnia 1 lipca 2022 r. starszy referendarz sądowy stwierdził prawomocność powyższego wyroku od dnia 31 maja 2022 r. W piśmie z dnia 17 lipca 2022 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 21 lipca 2022r. skarżąca – działając osobiście – wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku oraz jednocześnie skargę o wznowienie postępowania. Zawarta w powyższym piśmie skarżącej skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku została odrzucona postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2022 r. prawomocnym od dnia 15 września 2022 r. Natomiast skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, będąca przedmiotem niniejszego postępowania, zarejestrowana została pod sygn. akt I SA/Gl 872/22. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania organ wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku uznania jej dopuszczalności – o jej oddalenie. Organ wskazywał, iż w jego ocenie skarga o wznowienie nie zawiera jakichkolwiek zarzutów pod adresem zaskarżonego postanowienia organu a nadto nie została oparta na żadnej z ustawowych przesłanek wznowienia. Z uwagi na fakt, iż zgłoszona w piśmie skarżącej z dnia 17 lipca 2022 r. skarga o wznowienie postępowania dotknięta była brakami, na podstawie zarządzenia z dnia 25 listopada 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, poprzez: a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; b) podanie, czy wnosi o uchylenie czy też o zmianę zaskarżonego orzeczenia; c) wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania; d) wskazanie podstawy wznowienia oraz jej uzasadnienie. Jednocześnie doręczono pełnomocnikowi skarżącej odpis skargi o wznowienie postępowania złożonej przez stronę skarżącą, zawartej w piśmie z dnia 17 lipca 2022 r. oraz odpis odpowiedzi organu na skargę o wznowienie postępowania. W udzielonej terminowo odpowiedzi w piśmie z dnia 19 grudnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej przede wszystkim zwrócił uwagę, iż nie doręczono mu orzeczenia o wyznaczeniu z urzędu pełnomocnikiem w niniejszej sprawie, zatem nie posiada wiedzy, czy jest umocowany do działania w imieniu skarżącej w niniejszym postępowaniu. Następnie pełnomocnik stwierdził, iż z treści skargi o wznowienie postępowania nie wynikają żadne okoliczności, pozwalające ustalić podstawę wznowienia postępowania ani inne okoliczności, niezbędne dla rozpoznania takiej skargi. Pełnomocnik oświadczył ponadto, iż po nawiązaniu kontaktu telefonicznego ze skarżącą i przedstawieniu jej ustawowych podstaw wznowienia postępowania potwierdziła ona, że żadna z tych podstaw w sprawie nie zaistniała. Skarżąca wyraziła ponadto wolę zakończenia niniejszego postępowania. Pełnomocnik wskazał nadto, iż dokonał analizy podstaw wznowienia postępowania i nie znalazł okoliczności, mogących stanowić podstawę do wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem o sygn. akt I SA/Gl 153/21. Końcowo pełnomocnik skarżącej podniósł, że z uwagi na brak możliwości wskazania podstawy wznowieniowej, nie jest także możliwe podanie okoliczności uzasadniających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podnieść, iż nie budzi wątpliwości umocowanie pełnomocnika, ustanowionego dla skarżącej w postępowaniu o sygn. akt I SA/Gl 153/21, do reprezentowania jej także w niniejszej sprawie, dotyczącej skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. wyżej wymienionej. Zgodnie z art. 244 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Ponadto za ugruntowany uznać należy pogląd, zgodnie z którym ustanowienie w ramach prawa pomocy fachowego pełnomocnika obejmuje swoim zakresem także postępowanie, dotyczące skargi o wznowienie postępowania (por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wyd. LexisNexis, Warszawa 2011, s. 730). W związku z tym, zasadne było wystosowanie do pełnomocnika skarżącej, ustanowionego i wyznaczonego w ramach prawa pomocy w sprawie o sygn. I SA/Gl 153/21, wezwania do uzupełnienia braków skargi o wznowienie postępowania. Następnie zwrócić należy uwagę, iż zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Na mocy art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Zaznaczyć trzeba, że skarga o wznowienie postępowania podlega w pierwszej kolejności badaniu formalnemu pod kątem tego, czy jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej przesłance wznowienia. Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Dopiero zatem stwierdzenie, że skarga o wznowienie postępowania spełnia wymogi formalne oraz została wniesiona w terminie upoważnia Sąd do jej merytorycznego rozpoznania, przy czym stosownie do art. 282 § 1 p.p.s.a. granice rozpoznawanej ponownie sprawy zakreśla wskazana podstawa jej wznowienia. Odnośnie zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W rozpatrywanej sprawie, wobec niepodania jakichkolwiek postaw wznowienia, nie jest możliwe po pierwsze ustalenie, czy przewidziany w ustawie termin dla wniesienia skargi o wznowienie postępowania został zachowany. Na okoliczność tę zwrócił zresztą trafnie uwagę sam pełnomocnik w piśmie z dnia 19 grudnia 2022 r. Po drugie, w rozpatrywanej sprawie nie zostały określone przez skarżącą ani przez jej pełnomocnika jakiekolwiek podstawy wznowieniowe, przewidziane w art. 271 – 274 p.p.s.a. Oznacza to, iż pismo skarżącej, będące skargą o wznowienie postępowania, nie zostało oparte o żadną z przewidzianych w p.p.s.a. podstaw wznowieniowych. Po trzecie, pełnomocnik skarżącej, pomimo wezwania nie podał, czy domaga się uchylenia czy też zmiany zaskarżonego skargą o wznowienie orzeczenia. Zarówno niepodanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, jak również brak podania podstawy wznowienia wraz z jej uzasadnieniem oraz nie wskazanie, czy strona wnosi o uchylenie czy zmianę zaskarżonego orzeczenia powoduje, iż skarga dotknięta jest brakami formalnymi, których nieusunięcie skutkować musi jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 280 § 1 p.p.s.a. Końcowo zauważyć trzeba, iż oświadczenie skarżącej o oczekiwanym przez nią zakończeniu niniejszego postępowania, o którym mowa w piśmie pełnomocnika z dnia 19 grudnia 2022 r., nawet w przypadku uznania go za cofnięcie skargi o wznowienie postępowania, nie mogłoby skutkować umorzeniem postępowania ze skargi o wznowienie. W sytuacji bowiem, gdy pomimo wezwania, nie zostały usunięte braki skargi o wznowienie postępowania, sąd obowiązany jest taką skargę odrzucić. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 280 § 1 tej ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.