I SA/Gl 861/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji ostatecznej w podatku od towarów i usług za III kwartał 2012 r. postanawia odrzucić skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...], nr [...], którą organ ten odmówił uchylenia w trybie wznowienia postępowania własnej decyzji z dnia [...], nr [...] określającej skarżącemu R.P. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za trzeci kwartał 2012 r. w wysokości [...] zł. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach w dniu 1 lipca 2019 r. zarządził wezwać skarżącego do podpisania skargi i uiszczenia wpisu od skargi, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania te doręczono skarżącemu w dniu 29 lipca 2019 r. Jak dotąd nie zostały one wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania powyższych wezwań. W pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że w myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie natomiast do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony (a więc także skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zarazem dostrzec trzeba, że niespełnienie wymogu podpisania skargi uniemożliwia uznanie, że pismo to wyraża rzeczywistą wolę podmiotu, w imieniu którego zostało wniesione i tym samym stanowi przeszkodę do nadania skardze biegu. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., w myśl którego, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że skarga powinna też zostać opłacona. O tym, że od skargi pobiera się wpis, wskazuje bowiem wprost art. 230 p.p.s.a. Art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazane terminy (zarówno do uiszczenia wpisu od skargi, jak i do uzupełnienia braku formalnego tego pisma) zostały określone w ustawie i wynoszą siedem dni. Oznacza to, że jako terminy ustawowe nie mogą one podlegać przedłużeniu ani skróceniu, a ich bezskuteczny upływ obliguje sąd do odrzucenia skargi. Tymczasem sytuacja taka zaistniała w niniejszej sprawie. Biorąc bowiem pod uwagę datę doręczenia skarżącemu tych wezwań, uznać należało, że ostatnim dniem terminu do ich wykonania był poniedziałek 5 sierpnia 2019 r. Ponieważ w tym czasie wezwania te nie zostały wykonane, skargę należało odrzucić, co też uczyniono na podstawie wcześniej powołanych art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.