I SA/Gl 726/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 8 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. i zabezpieczenie jej na majątku podatnika w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.

Postępowanie w przedmiocie prawa pomocy zostało przez skarżącego zainicjowane w ramach urzędowego formularza z dnia 6 czerwca 2017 r. Uzasadniając wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, podniósł, że nie jest w stanie ponieść należnego wpisu sądowego od skargi, wskazując, iż wartość przedmiotu sprawy stanowi kwotę 608.691,00 zł. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika jedynie, że skarżący przebywa w gospodarstwie domowym wraz z żoną i dwójką dzieci. Pismem doręczonym pełnomocnikowi skarżącego w dniu 17 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie dokumentów źródłowych i złożenie dodatkowych wyjaśnień. Wezwanie to okazało się konieczne, wszak złożone oświadczenie było niewystarczające do oceny zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. W treści wezwania pouczono skarżącego, że niezastosowanie się do jego treści w wyznaczonym terminie może zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przez stronę przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Wezwanie referendarza sądowego pozostało bez odpowiedzi do dnia dzisiejszego. Wpis sądowy od skargi stanowi w tej sprawie kwotę 500 zł i jest wpisem stałym. Mając na względzie powyższe, zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie wspomnianego faktu, przedstawiając – z własnej inicjatywy lub na wezwanie – stosowną dokumentację źródłową. Podobnie art. 252 § 1 P.p.s.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy powinny być przekonująco umotywowane. Z tych też powodów od stron ubiegających się o zwolnienie od kosztów sądowych oczekuje się aktywnej postawy procesowej przejawiającej się przede wszystkim w wyczerpującym podawaniu informacji na temat ich stanu majątkowego oraz w dostarczaniu wszelkich żądanych dokumentów, w oparciu o które ma zostać poddana analizie ich kondycja finansowa i możliwości płatnicze. To bowiem na podstawie przedłożonych dokumentów źródłowych musi zostać osiągnięty stan pewności co do tego, że wnioskodawca nie jest w stanie pokryć pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania. W tym kontekście stwierdzono, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszym przypadku wezwanie skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez nadesłanie dokumentów źródłowych było nieodzowne, wszak oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach okazało się dalece niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego wnioskodawcy oraz jego możliwości płatniczych. Brak reakcji skarżącego na wezwanie do uzupełnienia wniosku uniemożliwia w efekcie zbilansowanie jego gospodarstwa domowego, co jest czynnością absolutnie konieczną dla wolnego od wątpliwości rozstrzygnięcia wniosku. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.