I SA/Gl 726/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prezydenta Miasta B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu miasta p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta B. orzekł o obowiązku zwrotu przez A w B. dotacji w kwocie [...]zł wraz z ustawowymi odsetkami do budżetu Gminy B. Po rozpatrzeniu odwołania A w B. od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło w całości decyzję organu podatkowego I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Prezydent Miasta B., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem Kolegium Prezydent Miasta B. jako organ I instancji nie jest uprawniony do kwestionowania przed Sądem rozstrzygnięcia wydanego w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywana skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z uwagi na brak legitymacji Prezydenta Miasta B. do jej wniesienia. Podmiot kompetentny do rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej jest bowiem pozbawiony możności zaskarżenia do sądu administracyjnego aktu wydanego w postępowaniu jej dotyczącym (por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2010 r., II FSK 2404/10, LEX nr 742354; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 czerwca 2010 r., II SA/Lu 363/10, LEX nr 794633). O słuszności tego poglądu przesądza podział ról procesowych w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Otóż zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem sądowym, stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania aktu administracyjnego. W odmiennym przypadku dopuszczenie organu do udziału w sprawie nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Za niedopuszczalne uznać zatem należy, by podmiot, którego działalność może stanowić przedmiot sądowoadministracyjnej kontroli, inicjował postępowanie zmierzające do jej przeprowadzenia: skutkowałoby to wszak jednoczesnym jego występowaniem w takim postępowaniu w roli skarżącego i po stronie organów administracji publicznej. Tymczasem sytuacja taka zachodzi w rozpatrywanym przypadku, gdyż skarga została wniesiona przez organ, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji. Reasumując należy podkreślić, że żaden przepis prawa nie przyznaje uprawnienia organowi pierwszej instancji do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511, a także orzeczenia odnoszące się do organów gminy wydających akty administracyjne jako organ pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym – zob. postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r. sygn. II SA/Gd 2159/00, LEX nr 46440, zob. także uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994 r., nr 1, poz. 3). W świetle powyższych uwag skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy odrzucić i dlatego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.