I SA/Gl 707/16

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać radcy prawnemu A. B. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu radcę prawnego, którym wyznaczona została radca prawny A. B.. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. przyznano z kolei pełnomocnikowi wynagrodzenie, uwzględniając czynności dokonane przez niego w postępowaniu w pierwszej instancji, i przyjmując, że opłata za tę instancję wynosi 240 zł. Następnie pełnomocnik złożył również skargę kasacyjną wraz z innymi wnioskami, m.in. o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wyznaczonego pełnomocnika, które nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Wyrokiem z dnia 7 maja 2018 r., sygn. akt II FSK 2845/17 Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym oddalił tę skargę kasacyjną, stwierdzając, że przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi należy do sądu, który go ustanowił. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy zatem sięgnąć do rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.). Przepis przejściowy zawarty w § 22 rozporządzenia przewiduje bowiem stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tymczasem pełnomocnikowi przyznano już wynagrodzenie za instancję pierwszą i obecnie trzeba ocenić podstawy do przyznania wynagrodzenia za instancję drugą, rozpoczętą już po wejściu w życie rozporządzenia. W myśl § 21 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam radca prawny – wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, czyli opłaty za instancję pierwszą. Wedle § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynosi 240 zł i tę stawkę trzeba zastosować. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się bowiem właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi mianowicie skarga na decyzję odmawiającą przyznania ulgi podatkowej, natomiast w § 21 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b). Podkreślenia wymaga, że także prawomocnym postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2017 r. na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów przyznano wynagrodzenie za instancję pierwszą, przyjmując opłatę w wysokości 240 zł. 50 % tej kwoty to 120 zł. W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (27,60 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 3 oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.