I SA/Gl 7/16

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. M. i A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. w kwestii wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.

Skarżący, będący małżeństwem, wnieśli o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zwrócili uwagę na poważny stan zdrowia skarżącego, w związku z którym pobierał on rentę i nie może podjąć działalności zarobkowej, obecnie oczekując na przyznanie zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 831,10 zł. Podkreślili, że utrzymują się z emerytury skarżącej w wysokości 1651,82 zł. Wyliczyli również swoje wydatki, które, niezależnie od wydatków ponoszonych raz w roku, wynoszą, łącznie z maksymalnym kosztem zakupu leków stałych, w sumie 1214,26 zł miesięcznie. We wniosku nie wskazano żadnego majątku poza mieszkaniem oraz kwotą 33.120,62 zł zgromadzoną na koncie oszczędnościowym, stanowiącą kwotę odszkodowania otrzymanego przez skarżącego tytułem wypadku przy pracy. Wpis od skargi, obliczony z uwzględnieniem podanej przez skarżących wartości przedmiotu zaskarżenia, wynosi 400 zł. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie rozpoznającego wniosek w przypadku skarżących ta przesłanka nie została spełniona, przy czym można to stwierdzić na podstawie ich oświadczeń, bez wystosowywania wezwania celem nadesłania dokumentów źródłowych. Wynika z nich wszak, że poza stałym, choć niewygórowanym dochodem, przede wszystkim w postaci emerytury skarżącej, który pozwala na opłacenie podstawowych kosztów utrzymania koniecznego bez zaległości, dysponują oni jeszcze oszczędnościami przewyższającymi wielokrotnie wysokość kosztów sądowych w sprawie. Wpis od skargi, czyli najwyższa opłata w postępowaniu, stanowi wszak zaledwie około 1,2 % tych oszczędności, toteż odmowa przyznania prawa pomocy nie może skutkować znaczącym czy nawet odczuwalnym ich uszczupleniem i ograniczeniem wydatków koniecznych. Nie można również tracić z pola widzenia, że ewentualne uwzględnienie skargi spowoduje zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu poniesionych przez nich kosztów postępowania Dalszą kwestią pozostawać natomiast musi pochodzenie wspomnianych środków, tj. to, że stanowią one odszkodowania związane z wypadkiem przy pracy, skoro niewątpliwie obiektywnie podnoszą one możliwości płatnicze rodziny. Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.