I SA/Gl 683/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, , , po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu C. S. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 marca 2017 r. w sprawie ze skargi C. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Zarządzeniem z dnia 15 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek C. S. (dalej również: "skarżący") z dnia 19 stycznia 2017 r. o przyznanie prawa pomocy. Zarządzenie to zapadło w następującym stanie faktycznym. W piśmie z dnia 19 stycznia 2017 r., stanowiącym wniosek o doręczenie odpisu wydanego w sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym, pismem doręczonym w dniu 13 lutego 2017 r., starszy referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia ww. wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wnioskodawca nie wykonał zobowiązania starszego referendarza sądowego, w związku z tym, wydał on zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w dniu 15 marca 2017 r. Następnie, pismem z dnia 29 marca 2017 r., skarżący złożył sprzeciw od ww. zrządzenia starszego referendarza sądowego, do którego dołączył niepodpisany wydruk urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz kopie harmonogramów spłat przez skarżącego dwóch pożyczek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnienie motywów niniejszego rozstrzygnięcia należy rozpocząć od wskazania, że w analizowanej sytuacji zastosowanie ma art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a. Przepis ten (w brzmieniu obowiązującym dla postępowań wszczętych w dniu 15 sierpnia 2015 r. i następnie) stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, a więc także od zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach tych wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Mając to na względzie, odnotować należy, że w myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, którego wzór – zgodnie z art. 256 pkt 1 p.p.s.a. – określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia. W odniesieniu do osób fizycznych wzór ten zawiera załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. poz. 1257, dalej w skrócie "rozporządzenie" ). Podkreślić należy, że postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we właściwej formie. Jest zatem oczywiste, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu (określonym w rozporządzeniu), nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 252 § 2 p.p.s.a., a uchybienie to stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie mu prawidłowego biegu (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli wniosek strony o przyznanie prawa pomocy nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, referendarz sądowy, na podstawie art. 258 § 1 pkt 5 p.p.s.a., wzywa stronę do uzupełnienia jego braków formalnych pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Konsekwencją niewykonania takiego wezwania, w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, jest wydanie przez niego zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, wniosek o przyznanie prawa pomocy został zawarty w piśmie z dnia 19 stycznia 2017 r., w którym skarżący wniósł o doręczenie odpisu wydanego w sprawie wyroku wraz z uzasadnieniem oraz o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu; wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu. W związku z tym referendarz sądowy, na podstawie art. 258 § 1 pkt 5 p.p.s.a., wezwał skarżącego do złożenia tego wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z treści wezwania, doręczono skarżącemu również wzór urzędowego formularza. Pomimo wezwania wniosek nie został złożony w terminie na urzędowym formularzu i dlatego należało go pozostawić bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 p.p.s.a. Zatem zarządzenie wydane w tym przedmiocie przez referendarza sądowego było prawidłowe i jako takie należało utrzymać je w mocy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.