I SA/Gl 668/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Bożena Pindel, Bożena Suleja, Protokolant specjalista Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.

A S.A. w W. (zwana dalej: "Spółką") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczoną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [..], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia [...], nr [...], w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie należności głównej [...]zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę między innymi na kwestię dopuszczalności orzekania w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego z uwagi na możliwość przedawnienia tego zobowiązania. W związku z tym ustalił, że w odniesieniu do zobowiązania podatkowego określonego decyzją pierwszoinstancyjną nastąpiła przerwa biegu terminu przedawnienia w związku z art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., zwanej dalej w skrócie "O.p."), zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Jednocześnie zauważył, że w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...], nr [...], organ pierwszej instancji nadał swojej decyzji z dnia [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. rygor natychmiastowej wykonalności, a następnie w wyniku prowadzonego przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. (na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...],[...] oraz [...]) postępowania egzekucyjnego został skutecznie przerwany bieg terminu przedawnienia. Stanowisko powyższe zostało zakwestionowane w skardze, w której Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, zarzuciła naruszenie art. 208 § 1 w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy decyzja ostateczna została wydana i doręczona po upływie terminu przedawnienia, co w konsekwencji oznacza, iż nie mogła określić skutecznie zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż wynikająca z deklaracji podatkowej, ponieważ ta wcześniej, tj. z dniem 31 grudnia 2013 r. uzyskała walor niepodważalności, w związku z czym należało uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie w sprawie podatkowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł, że zastosowanie środka egzekucyjnego w sytuacji, w której egzekucję wszczął i prowadzi Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., choć właściwym organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta M., nie stanowi okoliczności skutkującej przerwaniem biegu terminu przedawnienia, tj. okoliczności, o której mowa w art. 70 § 4 O.p. Uzasadniając z kolei właściwość Prezydenta Miasta M. jako organu egzekucyjnego, zwrócił uwagę na treść art. 19 § 1 u.p.e.a., a także art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną oraz art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych. Zauważył jednocześnie, iż w załączniku do ostatnio powołanej ustawy, pod pozycją nr 24 znajdowało się Miasto M.. Reasumując pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której egzekucję prowadzi niewłaściwy organ egzekucyjny, zatem w momencie zastosowania zajęcia rachunku bankowego prowadzenie tejże egzekucji było bezpodstawne. Wobec powyższego w dniu wydania zaskarżonej decyzji zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2008 r. było przedawnione, a postępowanie podatkowe w tej sprawie wymagało umorzenia. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że nie podziela stanowiska strony skarżącej co do prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez niewłaściwy organ. Ponadto podniósł, że zastosowany w rozpatrywanej sprawie środek egzekucyjny spowodował skutek przerwania biegu terminu przedawnienia z art. 70 § 4 O.p. Na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że celowe byłoby zawieszenie postępowania sądowego w niniejszej sprawie, gdyż kwestia właściwości organu, który w grudniu 2013 roku podjął czynności egzekucyjne jest sporna i będzie przedmiotem rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego w drodze uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny na wniosek Prezesa NSA z dnia 23 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Ustalono, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył w dniu 23 czerwca 2014 r. wniosek o rozstrzygnięcie w drodze uchwały następującego zagadnienia prawnego: 1) Czy w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w sposób wyłączny określa właściwość organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego. 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie 1, czy na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) do przeprowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych właściwym organem egzekucyjnym jest właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego, czy też naczelnik urzędu skarbowego, miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, bądź w obszarze działania których znajduje się miejsce położenia składników majątku zobowiązanego. Postępowanie w przedmiocie podjęcia powyższej uchwały zawisło przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygn. akt II FPS 5/14. Nie ulega wątpliwości, że wyjaśnienie tego zagadnienia prawnego jest niezbędne, wobec istotnej rozbieżności orzecznictwa sądowego w tym zakresie. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że od wyniku powyższego postępowania w przedmiocie podjęcia uchwały dotyczącej właściwości organu egzekucyjnego zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, a zwłaszcza ocena skuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego w kontekście przerwania biegu terminu przedawnienia i tym samym ocena dopuszczalności orzekania w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego. Opisana okoliczność uzasadnia zawieszenie niniejszego postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji.