I SA/Gl 667/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowań podatkowych postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia [...] r. oznaczonym w sentencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając m.in. na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p."), odmówiło L. W. wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowań podatkowych toczących się w sprawie zobowiązań podatkowych A sp. z o.o. w D.. Postanowienie to zawierało pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Stosując się do pouczenia zawartego w powyższym postanowieniu L. W. wniósł na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "ppsa"), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Wprawdzie art. 52 § 3 ppsa stanowi, że jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa, jednakże jego gramatyczna wykładnia uzasadnia przyjęcie, że procedura przewidziana w tym przepisie dotyczy jedynie tych przypadków, w których ustawa w sposób jednoznaczny ustanawia instytucję ponownego rozpatrzenia sprawy. Powyższa regulacja nie znajdzie więc zastosowania w wypadku odwołania, o którym mowa w art. 221 § 1 i 2 O.p., mimo że w sytuacjach określonych w tym przepisie organem rozpoznającym odwołanie, podobnie jak w przypadku ponownego rozpatrzenia sprawy, jest organ, który wydał zaskarżoną decyzję (zob.: A. Kabat [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zawieszenia postępowań podatkowych. Zgodnie zaś z art. 165a O.p. na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania służy zażalenie. W myśl art. 221 O.p., stosowanym odpowiednio w postępowaniu zażaleniowym z mocy art. 239 O.p., w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesienie skargi na postanowienie, na które służy zażalenie, jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie skarżący, działając w oparciu o błędne pouczenie organu, wniósł skargę na postanowienie, na które w istocie przysługiwało zażalenie. Tym samym skarżący nie wyczerpał przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia, jaki służył mu w postępowaniu administracyjnym, tj. zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach. To zaś powoduje, że skargę należało uznać za przedwczesną, a taka skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że zamieszczenie w postanowieniu błędnego pouczenia o skardze do sądu administracyjnego, zamiast o prawie do złożenia zażalenia, nie skutkuje obowiązkiem rozpoznania skargi przez Sąd. Sąd nie może bowiem rozpoznać skargi, która nie została poprzedzona wyczerpaniem przez stronę skarżącą właściwego trybu zaskarżenia postanowienia w administracyjnym toku instancji, ponieważ skarga taka dotyczy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Obowiązujący w tym zakresie art. 52 § 1 ppsa jest bowiem jednoznaczny i stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarga przedwczesna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, stosownie do którego sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W związku z powyższym, na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.