I SA/Gl 648/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, , , po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2011 r. Na powyższą decyzję M. S., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Następnie w piśmie z dnia 29 czerwca 2017 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazując, że jej wykonanie przed rozpoznaniem skargi spowoduje znaczną szkodę i powstanie nieodwracalnych skutków. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego zacytował treść ww. art. 61 § 3, podając przy tym, że ustawodawca posłużył się w nim pojęciami nieostrymi, a ocena, czy przesłanki wskazane w tym przepisie mogą wystąpić wymaga od Sądu wnikliwej analizy w każdym indywidualnym przypadku. W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżącego powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz poglądy doktryny dotyczące instytucji uregulowanej w art. 61 § 3 ww. ustawy zdefiniował pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenie skutki". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "ppsa") wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które w świetle treści art. 61 § 3 ppsa, polegają na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przystępując do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Podkreślenia więc wymaga, że choć każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących zeń uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom [tak: Ł. Strzępek (w:) "Pisma stron w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, orzecznictwo, wzory", R. Mikosz (red.), Warszawa 2008, str. 188]. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem internetowym www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). W orzecznictwie podkreśla się, że w istocie problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków albo decyzje, które nie wywołują określonych skutków materialnoprawnych (po. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04). Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją utrzymano w mocy decyzję stwierdzającą wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość stawki karty podatkowej na 2011 r. Decyzja ta nie nadaje się do wykonania bowiem nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, ani też nie określa nakazów, czy zakazów określonego zachowania. Nie kreuje ona obowiązku podatkowego, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonana w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Stwierdza jedynie, że podatnik utracił prawo do opodatkowania w formie karty podatkowej (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 88/16). Wobec powyższego wniosek pełnomocnika strony skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, bowiem dotyczy decyzji, która nie podlega wykonaniu. Na marginesie warto zauważyć, że pełnomocnik skarżącego nie przedstawił jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Poprzestał bowiem na zacytowaniu orzeczeń sądów administracyjnych, nie odnosząc ich do niniejszej sprawy. Nawet zatem, gdyby decyzja, co do której strona wniosła o wstrzymanie wykonania, podlegałaby wykonaniu, to brak byłoby podstaw, aby wniosek ten uwzględnić. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.