I SA/Gl 639/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 10 marca 2022 r. nr 2401-IOD-2.4104.49.2021 UNP: 2401-22-045061 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 299 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć) złotych.

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy decyzję organu I instancji ustalającą S. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie 7.459 zł. Na powyższą decyzję S. M., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W piśmie z dnia 22 listopada 2022 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Na mocy art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "ppsa"), skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle zaś art. 161 § 1 pkt 1 ppsa w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W omawianej sprawie pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2022 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa umorzył postępowanie w sprawie, o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia znajduje oparcie w dyspozycji art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.