I SA/Gl 613/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis sądowy od skargi kwocie 100 zł (słownie sto złotych).

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania G. G. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. nr [...] określającej wysokość należnego zobowiązania podatkowego w tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie [...] zł. W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącego przedkładając uwierzytelnioną kopię postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] zarzucił temu organowi doręczenie mu postanowienia nie zawierającego podpisu osoby upoważnionej do jego wydania. Pomimo wszelako powyższego pełnomocnik skarżącego w dniu 27 kwietnia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wskazane powyżej postanowienie organu drugiej instancji. W odpowiedzi na tenże skargę organ wniósł o jej dorzucenie z uwagi, na jej niedopuszczalność. W następstwie zarzutu pełnomocnika skarżącego w zakresie nieprawidłowego doręczania decyzji z dnia [...] r., organ drugiej instancji doręczył pełnomocnikowi G. G. w dniu [...] r. prawidłowy egzemplarz postanowienia z dnia [...] r. o nr [...], od którego skarżący w dniu 29 czerwca 2017 r. wniósł skargę do tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu z powodu jej niedopuszczalności. Na wstępie niniejszych rozważań godzi się wskazać, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na mocy przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201), która w art. 217 § 1 wymienia obligatoryjne elementy, które winno zawierać postanowienie wydane przez organ podatkowy. Jednym z tych niezbędnych elementów jest podpis osoby upoważnionej z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Ten składnik postanowienia jest jednym z tych, który decyduje o jego istnieniu, bądź nieistnieniu. Postanowienie nie będzie istniało, dopóki nie zostanie podpisane przez osobę uprawnioną. Dotyczy to zarówno egzemplarza pozostawionego w aktach sprawy jak i egzemplarza przeznaczonego do doręczenia stronom. W rozstrzyganej sprawie pismo doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 marca 2017 r. oznaczone jako "postanowienie" nie zostało podpisane przez osobę upoważnioną. Mimo więc doręczenia go pełnomocnikowi skarżącego, nie weszło do obrotu prawnego jako postanowienie, gdyż nie zawiera minimum składników niezbędnych do zakwalifikowania go jako tego typu orzeczenie. W związku z powyższym uznać należy, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do wydania postanowienia. Postanowienie czy też decyzja rozpoczyna swój byt prawny z chwilą ich wydania, czyli sporządzenia i podpisania oraz opatrzenia datą, zaś skutki prawne wywołują dopiero z chwilą doręczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 659/12, opubl. LEX nr 1368747). Wymogów tych nie spełnia projekt postanowienia, czy decyzji. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) zwanej w skrócie p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z treści powołanego przepisu wynika, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być jedynie rozstrzygnięcie, które weszło do obrotu prawnego, a zatem takie, które zostało skarżącemu doręczone. Ten podstawowy warunek w sprawie nie został spełniony albowiem, jak wynika z akt sprawy, skarżone przez G. G. rozstrzygnięcie z dnia [...] r. Nr [...] stanowiło jedynie projekt postanowienia, a zatem akt, który nie wszedł do obrotu prawnego, albowiem nie został podpisany przez organ go wydający. Zatem niniejsza skarga, jako przedwczesna, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.