I SA/Gl 591/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 17 lutego 2023 r. nr SKO.FP/41.4/556/2022/18632 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz skarżącej kwotę 10.817,00 (dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. nakazać ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach należny, a nieuiszczony wpis od skargi w wysokości 14.234,00 (czternaście tysięcy dwieście trzydzieści cztery) złotych.

W piśmie z dnia 16 marca 2023 r. P.S.A. w K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. W przedmiotowej decyzji organ odwoławczy określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. w kwocie 5.697.829 zł. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjaśnił, że skarga została uznana za zasadną. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że zobowiązanie podatkowe, którego dotyczyła zaskarżona decyzja uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2022 r. W konsekwencji tego decyzją z dnia 17 kwietnia 2023 r. nr SKO.FP/41.4/183/2023/0 organ odwoławczy uchylił własną decyzję z dnia 17 lutego 2023 r., decyzję organu pierwszej instancji z dnia 18 października 2022 r. i umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. W piśmie z dnia 9 czerwca 2023 r. organ odwoławczy poinformował, że na decyzję z dnia 17 kwietnia 2023 r., wydaną w trybie autokontroli, nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało umorzyć. Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) dalej: p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3) p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie to z innych przyczyn niż przewidziane w punktach poprzedzających (skuteczne cofnięcie skargi lub śmierć strony) stało się bezprzedmiotowe. Tego rodzaju bezprzedmiotowość występuje wówczas, gdy w toku postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Stosownie do treści art. 161 § 2 p.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy skorzystał z instytucji uregulowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi w całości, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania podatkowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Równocześnie organ odwoławczy stwierdził, że jego decyzja nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Skarga wpłynęła do organu odwoławczego w dniu 20 marca 2023 r. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji na skutek zastosowania trybu autokontroli miało miejsce w dniu 17 kwietnia 2023 r. Organ odwoławczy zachował zatem – w kontekście omówionej wyżej regulacji – termin przewidziany prawem do dokonania tej czynności. W konsekwencji podjętych działań należało uznać, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy skorzystał z przysługujących mu uprawnień autokontrolnych, powodując równocześnie wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia będącego przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie. To z kolei doprowadziło do odpadnięcia przyczyny leżącej u podstaw wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3) p.p.s.a., wobec czego należało orzec o jego umorzeniu. O zwrocie kosztów postępowania od organu odwoławczego na rzecz skarżącej orzeczono na mocy art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzoną kwotę stanowi opłata skarbowa od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 10.800 zł, określone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1) lit. a) w zw. z § 2 pkt 7) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Natomiast kwotę wpisu od skargi w kwocie 14.234 zł, stosownie do art. 223 § 2 p.p.s.a. sąd nakazał ściągnąć od organu odwoławczego. Zgodnie z tym przepisem jeżeli nie została uiszczona należna opłata sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. Obowiązek ów aktualizuje się również w sytuacji, gdy wpis od skargi nie został przez stronę uiszczony na skutek skonsumowania postępowania sądowoadministracyjnego w ramach rozstrzygnięcia autokontrolnego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2022 r. sygn. I GZ 108/22; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).