I SA/Gl 528/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krywow (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.L. (L.) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 marca 2024 r. nr SKO.F/41.4/16/2024/319 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia należności z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

W piśmie z dnia 5 kwietnia 2024 r. J.L. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach, wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z dnia 30 kwietnia 2024 r., w piśmie z dnia 22 maja 2024 r. skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka pocztowa zawierająca m.in. pismo sądowe z dnia 22 maja 2024 r. została doręczona (wydana) skarżącemu w dniu 11 czerwca 2024 r., po jej dwukrotnej awizacji przez operatora pocztowego w dniach 27 maja 2024 r. i 4 czerwca 2024 r. Zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w placówce operatora pocztowego pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, co wynika z treści potwierdzenia odbioru ww. przesyłki. Przesyłka pocztowa zawierająca pismo skarżącego z dnia 18 czerwca 2024 r., w którym podał numer PESEL została nadana w dniu 18 czerwca 2024 r., w placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) dalej: p.p.s.a. stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Przepis art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowi, że pismo strony powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go nie mając takiego obowiązku. Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 73 § 1-4 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 p.p.s.a. pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II FZ 942/12, z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II FZ 40/13, z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt II OZ 810/13; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach przepis art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 188/10). Innymi słowy późniejsze odebranie na żądanie strony pisma po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2). W oparciu o znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru Sąd ustalił, że przesyłka pocztowa zawierająca m.in. pismo sądowe z dnia 22 maja 2024 r. była dwukrotnie awizowana, wpierw w dniu 27 maja 2024 r., a następnie w dniu 4 czerwca 2024 r., po czym została wydana przez operatora pocztowego skarżącemu w dniu 11 czerwca 2024 r. Zawiadomienia o możliwości odbioru tej przesyłki w placówce operatora pocztowego zostały pozostawione przez doręczającego w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Sąd wskazuje przy tym, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania treści potwierdzenia odbioru ww. przesyłki. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już bowiem pogląd, że dane ze zwrotnego potwierdzenia odbioru korzystają z domniemania prawdziwości informacji tam zawartych bowiem samo zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym (zob. postanowienie NSA z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt II OZ 298/24; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjąć należało, że skutek doręczenia wzmiankowanej przesyłki nastąpił w dniu 10 czerwca 2024 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres liczony od daty pierwszej awizacji (27 maja 2024 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie skarżącemu przesyłki pocztowej, zawierającej m.in. pismo sądowe z dnia 22 maja 2024 r. W konsekwencji niezbędnym staje się stwierdzenie, że termin, do którego skarżący mógł usunąć brak formalny skargi upływał z dniem 17 czerwca 2024 r. (poniedziałek). Z treści stempla pocztowego widniejącego na kopercie nadania pisma skarżącego z dnia 18 czerwca 2024 r., mającego na celu usunięcie braku formalnego skargi wynika natomiast, że przesyłka pocztowa zawierająca ww. dokument została nadana w dniu 18 czerwca 2024 r. Zważywszy na ustalone okoliczności Sąd orzekający stwierdził, że skarżący usunął brak formalny skargi po terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Jak stanowi z kolei art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Na marginesie poczynionych wyżej rozważań Sąd wskazuje, że z uwagi na okoliczności sprawy skarżący może w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu niniejszego postanowienia złożyć wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braku formalnego skargi. W konsekwencji zaistniałych okoliczności stwierdzić przyszło, że skarga obarczona jest brakiem formalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.