I SA/Gl 527/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 września 2023 r. sprawy ze skargi A. N. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 27 lutego 2023 r. nr COF.OUR.6375.23922.2022 ŁD.WD1.ZZ 09085815 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

A. N. (dalej: skarżący, zobowiązany) wniósł skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: Poczta Polska, wierzyciel, organ) z dnia 27 lutego 2023 r. nr COF.OUR.6375.23922.2022 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Poczta Polska postanowieniem z dnia 22 grudnia 2022 r. znak: [...], oddaliła zarzut: 1) nieistnienia obowiązku, 2) wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części, 3) braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że rejestracja zgłoszona na jego dane osobowe wygasła w związku ze sprzedażą mieszkania w dniu 6 lipca 2012 r. Nadto poinformował, iż nie zgłosił faktu zmiany miejsca zamieszkania i braku posiadania odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego, ponieważ mieszkał już wtedy w Niemczech. Dodatkowo wskazał, iż jego żona A. N. jest na emeryturze i nie ma obowiązku dokonywania opłat abonamentowych. Jednocześnie poinformował, iż w przeszłości opiekowała się oraz zamieszkiwała ze swoją matką, która wymagała całodobowej opieki. Wniósł również o wykreślenie z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. oraz anulowanie postępowania egzekucyjnego. Po rozpoznaniu zażalenia organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w obecnym stanie prawnym wynika z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1689, dalej u.o.a.). Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej podkreślił, iż skarżący dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego pod adresem: ul. [...], [...] Z.. Po zgłoszeniu rejestracji została wydana mu imienna książeczka radiofoniczna służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Organ podniósł, że zobowiązany nie zakwestionował faktu rejestracji odbiornika telewizyjnego. Skarżący stoi natomiast na stanowisku, że rejestracja zgłoszona na jego dane osobowe wygasła w związku ze sprzedażą mieszkania w dniu 6 lipca 2012 r. Odnosząc się do powyższego organ podniósł, że nieistnienie egzekwowanego obowiązku musi być następstwem zdarzenia prawnego, z którymi stosowne regulacje wiążą skutek w postaci zniesienia obowiązku uiszczania abonamentu (wyrejestrowanie odbiorników). Wskazał, że każdy z wymienionych aktów wykonawczych tj.: - rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187 poz. 1342), - rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676), zawiera delegacje ustawowe w dacie obowiązywania, które obligatoryjnie nakładają na użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych obowiązek niezwłocznego powiadomienia Poczty Polskiej o zmianie danych adresowych, miejsca pobytu stałego (siedziby), zagubieniu lub zniszczeniu książeczki radiofonicznej oraz o zaprzestaniu używania ww. odbiorników. Jedynie podjęcie w stosownym czasie właściwych i wymaganych przepisami prawa działań i okazanie dokumentu potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej, miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela. Podkreślił, iż zgodnie ze wskazaniem w ustawie o opłatach abonamentowych, minister właściwy do spraw łączności, w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji, określa w drodze rozporządzenia warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Doprecyzowanie przepisów dotyczących zgłaszania przez abonentów zmian formalno-prawnych, w tym wyrejestrowania odbiorników, znajdowało/znajduje się w treści rozporządzeń, które są i były aktami wykonawczymi wydawanymi w celu realizacji ustaw. Ponadto zarówno w książeczkach radiofonicznych, jak i na ustalonych rozporządzeniami formularzach, znajdowało się pouczenie dla abonenta wskazujące jak należy postąpić w zakresie np. aktualizacji danych adresowych, czy wyrejestrowania odbiorników. Zatem każdy użytkownik odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych miał dostęp do obowiązujących przepisów, a tym samym Poczta Polska spełniła wobec abonentów obowiązek informacyjny. Organ wskazał, że bez znaczenia dla istnienia egzekwowanego obowiązku jest sprzedaż mieszkania pod adresem, pod którym zarejestrowane były odbiorniki, bowiem regulacje nakładają na osobę, która dokonała rejestracji odbiornika, obowiązek powiadomienia wierzyciela o zaprzestaniu używania odbiorników. Dopiero ta czynność znosi obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, którego istnienie zgodnie z art. 2 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych wyraźnie powiązane jest z faktem rejestracji odbiornika. Odnosząc się do informacji, iż żona skarżącego posiada uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych oraz opiekowała się matką, pobierając świadczenie pielęgnacyjne, organ podkreślił, iż warunkiem do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych, jest dopełnienie właściwych formalności w placówce pocztowej poprzez przedstawienie dokumentów potwierdzających uprawnienia do korzystania ze zwolnienia od opłat abonamentowych oraz złożenie oświadczenia o spełnianiu warunków do zwolnienia. W art. 4 ust. 1 ww. ustawy o opłatach abonamentowych, ustawodawca wskazał grupy osób uprawnionych do uzyskania zwolnienia z opłat abonamentowych. Natomiast w art. 4 ust. 5 określił, ze w drodze rozporządzenia Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji wskaże rodzaje dokumentów uprawniających do uzyskania zwolnienia oraz wzór oświadczenia, o którym mowa w ust. 3. Organ podkreślił fakt, że zwolnienia określone w ust. 1 pkt 1 i 3-8 przysługują od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym złożono w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, oświadczenie o spełnianiu warunków do korzystania z tych zwolnień i przedstawiono dokumenty potwierdzające uprawnienie do tych zwolnień. Zaistnienie u osoby uprawnionej ustawowych przestanek do zwolnienia od opłat abonamentowych, nie powoduje zmiany stanu prawnego, do czasu, kiedy uprawnienia nie zostaną zgłoszone przez abonenta w placówce pocztowym, na podstawie dokumentu uprawniającego do zwolnienia. Wywiązanie się z ustawowego obowiązku rejestracji odbiorników, wnoszenia opłat abonamentowych oraz zgłaszania w placówkach pocztowych zmiany stanu prawnego lub faktycznego, która ma wpływ na uzyskanie zwolnienia, należy do obowiązków abonenta. Dodatkowo wierzyciel wskazuje, iż zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, osoby fizyczne w tym samym gospodarstwie domowym uiszczają jedną opłatę abonamentową, niezależnie od liczby posiadanych odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Gospodarstwem domowym wg przepisów przedmiotowej ustawy jest zespól osób mieszkających i utrzymujących się wspólnie albo jedna osoba utrzymująca się samodzielnie (art. 2 pkt 6). Ta konstrukcja prawna potencjalnie mogłaby doprowadzić do uniknięcia przez skarżącego w sposób pośredni obowiązku uiszczania opłat abonamentowych, jednak warunkiem jest przedstawienie dowodu potwierdzającego okoliczność prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego oraz zarejestrowanie odbiorników przez podmiot uprawniony do zwolnienia od opłat abonamentowych z jednoczesnym dokonaniem wyrejestrowania odbiorników przez podmiot zobowiązany do wnoszenia opłat abonamentowych. Organ wskazał, iż Poczta Polska S.A. nie dysponuje dokumentami, które stanowiłyby o dopełnieniu przez A. N. formalności związanych z rejestracją odbiorników radiofonicznego/telewizyjnego oraz zgłoszeniem uprawnień zwolnienia od opłat abonamentowych. W związku z tym fakt posiadania uprawnień do zwolnienia od opłat abonamentowych przez żonę skarżącego, pozostaje bez wpływu na niniejsze postępowanie. Wobec powyższego oddalono zarzut nieistnienia obowiązku. W kwestii terminu przedawnienia zaległości w opłatach abonamentowych powstałych od dnia 16 czerwca 2005 r. (dnia wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych) zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 z późn. zm.). Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Organ wskazał, że opłaty abonamentowe mają charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznego radia i telewizji. Stanowią one dochód celowy pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznego radia i telewizji. Natomiast art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej wskazuje, te bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Dokonana przez organ egzekucyjny czynność w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w 2022 roku wołała skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia. Biorąc pod uwagę powyższe, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała okoliczność wygaśnięcia obowiązku w całości albo w części. W zakresie zgłoszonego zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, organ wskazał, że Poczta Polska S.A., wypełniając nałożony w myśl art 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w dniu 8 listopada 2021 r. skierowała do skarżącego listem poleconym upomnienie wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych. Przesyłkę z ww. upomnieniem wystano pod ostatni znany wierzycielowi adres skarżącego, tj.: [...]., [...] Z.- będący adresem zameldowania skarżącego. Upomnienie uznano za doręczone w myśl art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, W dniu 18 listopada 2021 r. dokonana była próba doręczenia przedmiotowej przesyłki. Przesyłki nie udało się doręczyć adresatowi ani pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, tj. osobie która podjęłaby się oddania przesyłki adresatowi i dlatego w tym też w dniu 22 listopada 2021 r. przesyłka była awizowana, a awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dalej z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, w dniu 30 listopada 2021 r. przesyłka była ponownie awizowana. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awiza, przesyłka została odesłana do nadawcy w dniu 7 grudnia 2021 r. Przedmiotowe upomnienie z dnia 8 listopada 2021 r. zostało uznane za doręczone w myśl obowiązujących przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, zatem zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, jeżeli jest wymagane został oddalony. Powyższe postanowienie wierzyciela zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono mu bezzasadność z powodu wygaśnięcia obowiązku w całości oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia lub zawiadomienia, które było wymagane. W uzasadnieniu skargi, skarżący ponownie wskazał, że rejestracja zgłoszona na jego dane osobowe wygasła w związku ze sprzedażą mieszkania oraz, że nie doręczono mu upomnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Sąd wskazuje, że art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.) umożliwia wniesienie skargi na każde postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem, Dyrektor COF utrzymał w mocy własne postanowienie, którym uznano za niezasadne zarzuty nieistnienia obowiązku, wygaśnięcia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Skarga nie jest zasadna, ponieważ wydane w kontrolowanej sprawie administracyjnej postanowienie wierzyciela nie narusza prawa. W niniejszej sprawie skarżący zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku, wygaśnięcia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia. W ocenie Sądu zarzuty te nie są zasadne. Twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w ocenie Sądu trafne. Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960 r., poz. 307 z późn. zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M. P. Nr 41, poz. 264, z późn. zm.). W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2004 r., poz. 2531 z późn. zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej), znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik. Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. W niniejszej sprawie skarżący przyznał, iż dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego, którego używał w lokalu mieszkalnym przy ul. [...], w Z.. W aktach sprawy brak jest z kolei dowodu, że zobowiązany dokonał wyrejestrowania odbiornika, sam skarżący również na taki dowód nie wskazuje, twierdzi bowiem, że takiego dowodu nie posiada bowiem nie wyrejestrował odbiornika. W ocenie Sądu te dane są wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek nie przestał istnieć. Zobowiązany chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku, powinien przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiornika RTV, czego nie uczynił. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie został wykazany przez organ. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. I SA/Gl 236/13 (opubl. w CBOSA). Zatem jeśli w sprawie bezsporne jest dokonanie rejestracji odbiornika RTV (jak zostało wyżej wskazane skarżący przyznaje, że używał odbiornika telewizyjnego w lokalu mieszkalnym przy ul. [...], w Z.), to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, sygn.: I SA/Gl 1165/20, I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. I SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników, obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce A. "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników, zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r. W konsekwencji w niniejszej sprawie, jeśli skarżący nie przedstawił dowodu wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego, to w tych okolicznościach uprawnione było uznanie, że zarzut nieistnienia zobowiązania z tytułu opłaty abonamentowej nie jest zasadny. Dopóki bowiem posiadacz odbiornika telewizyjnego nie wyrejestruje tego odbiornika, dopóty ciąży na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, choćby faktycznie skarżący nie użytkował odbiornika (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2019 r., sygn. I GSK 837/18, opubl. w CBOSA). Jednocześnie Sąd podkreśla, że u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści albo formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej, jest używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. II FSK 2116/16, opubl. w CBOSA). W swoich wywodach NSA stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. II GSK 913/15 (opubl. w CBOSA). Organ prawidłowo zatem ocenił, że przedstawione w tym zakresie przez zobowiązanego okoliczności i twierdzenia nie były wystarczające do wykazania, że ustał ciążący na nim obowiązek uiszczania opłat abonamentowych, mający swe źródło w fakcie rejestracji odbiornika RTV. Wykazanie faktu dokonania wyrejestrowania odbiornika RTV leży po stronie abonenta chcącego wykazać brak obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczania opłat abonamentowych. Sytuacja taka ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z 2007 r. skarżący był zobowiązany do niezwłocznego powiadomienia operatora publicznego o zaprzestaniu używania odbiorników RTV, poprzez złożenie w placówce tego operatora "Formularza zgłoszenia zmiany danych". Potwierdzeniem dokonania wyrejestrowania odbiorników byłby w takiej sytuacji wypełniony i podpisany przez zobowiązanego stosowny formularz (uzupełniony przez pracownika operatora publicznego o datę jego przyjęcia, jego podpis i odcisk datownika), przekazany zgłaszającemu wyrejestrowanie odbiornika. Skarżący nie dokonał wyrejestrowania odbiornika RTV w formie przewidzianej wskazanymi przepisami prawa, a zatem zobowiązany był do uiszczania opłat abonamentowych. Bez znaczenia dla istnienia egzekwowanego obowiązku jest sprzedaż mieszkania pod adresem, pod którym zarejestrowane były odbiorniki, bowiem ustawa nie wiąże tego obowiązku z prawem własności jakiegokolwiek lokalu, a jedynie z faktem zarejestrowania bez jego późniejszego wyrejestrowania. W zakresie zgłoszonego zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, rację ma organ co do skutecznego doręczenia upomnienia skarżącemu. Z akt postępowania wynika bowiem, że Poczta Polska S.A., w dniu 8 listopada 2021 r. skierowała do skarżącego listem poleconym upomnienie wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych. Przesyłkę z tym upomnieniem wystano pod ostatni znany wierzycielowi adres skarżącego, tj.: [...], [...] Z. - będący adresem zameldowania skarżącego, wskazanym przez skarżącego także w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w niniejszej sprawie. W dniu 18 listopada 2021 r. próba doręczenia przedmiotowej przesyłki była nieudana. W dniu 22 listopada 2021 r. podjęto ponowną próbę doręczenia przesyłki i została ona awizowana, a awizo pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Dalej z powodu niepodjęcia przesyłki w terminie 7 dni, w dniu 30 listopada 2021 r. przesyłka była ponownie awizowana. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od pierwszego awiza, przesyłka została odesłana do nadawcy w dniu 7 grudnia 2021 r. Wobec tego, upomnienie zasadnie uznano za doręczone w myśl art. 44 § 4 k.p.a., a zarzut braku uprzedniego doręczenia upomnienia, jeżeli jest wymagane, został słusznie oddalony. Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.