I SA/Gl 487/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania postanowień obu instancji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K., oznaczone w sentencji postanowienia, w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowień organów obu instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części na wniosek skarżącego po przekazaniu skargi może mieć miejsce, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to nie obliguje strony skarżącego do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą, którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie, których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nadto nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217). W związku z powyższym stwierdzić należało, że wniosek skarżącej nie mógł podlegać pozytywnemu rozpoznaniu. Jedyna możliwa ingerencja sądu w postępowanie egzekucyjne na zasadzie ochrony tymczasowej ma miejsce, bowiem wówczas, gdy przedmiotem sprawy jest decyzja lub inny akt administracji publicznej podlegający przymusowemu wykonaniu w drodze egzekucji. W tym przypadku dotyczyłoby to postanowienia, na mocy którego obciążono skarżącą kosztami egzekucyjnymi. Inaczej mówiąc, wstrzymanie wykonania jest bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie nie podlega w ogóle wykonaniu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, albowiem zaskarżone postanowienie dotyczy zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaakcentować równocześnie trzeba, że postanowienia organu pierwszej instancji – co do zasady – nie podlegają wykonaniu, dlatego też nie można było orzec w rozpatrywanej sprawie o wstrzymaniu wykonania postanowienia wydanego przez organ pierwszoinstancyjny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a, Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia