I SA/Gl 460/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Organiściak, , , po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Sygn. akt I SA/Gl 460/1 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu zażalenia J. S. (dalej "skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiające uwzględnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W skardze na powyższe postanowienie skarżący zawarł wniosek o "wstrzymanie wykonania decyzji w zaskarżonej części, tj. co do pkt 2 z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowanie niemożliwych do odwrócenia skutków". W uzasadnieniu skargi nie przedstawiono argumentacji przemawiającej za wstrzymaniem wykonania wskazanego wyżej postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zaskarżone postanowienie nie posiada pkt 2. Do odpowiedzi na skargę załączono postanowienie z dnia [...], którym Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Organ wskazał, że postanowienie to nie nakłada na zobowiązanego konkretnych obowiązków, ani też nie przyznaje żadnych uprawnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy odnotować, że skarżący wniósł "o wstrzymanie wykonania decyzji w zaskarżonej części tj. co do pkt 2". Zaznaczyć jednak należy, że przedmiotem skargi nie jest decyzja, lecz postanowienie, które w swym rozstrzygnięciu nie posiada pkt 2, na co słusznie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej. W świetle powyższego Sąd odniesie się do żądania skarżącego jako do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, do czego jest właściwy. Wskazać zatem trzeba, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy tylko tych spośród nich, które takiemu wykonaniu podlegają, a zatem korzystają z przymiotu wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). W świetle powyższego co do zasady cechy tej nie mają więc akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie "odmawiające uznania zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego". Postanowienie to nie obliguje skarżącego do jakiegokolwiek działania, nie może być również wykonane w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, co więcej samo zostało wydane w toku takiego postępowania. Zaskarżone postanowienie zawiera negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, nie nakłada zaś na zobowiązanego – jak trafnie wskazał Dyrektor Izby Skarbowej w postanowieniu z dnia [...] – żadnych nowych obowiązków, czyli nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze jego praw, czy obowiązków. Wobec tego, zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie posiada przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1072/14, z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 470/14, z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1358/13, a także postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 315/13, z dnia 7 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1418/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 635/10, wszystkie opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak w sentencji.