I SA/Gl 44/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela, Sędzia WSA Borys Marasek, Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 3 listopada 2022 r. nr 2401-IEE.711.966.2022.2.MSN UNP: 2401-22-243310 w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji zajętej wierzytelności pieniężnej oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z 3 listopada 2022 r., znak 2401-IEE.711.966.2022.2.MSN, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako organ, DIAS) utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. (dalej jako ZUS) z 16 września 2022 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia z egzekucji wierzytelności pieniężnej zajętej w S1. sp. z o.o. przysługującej S. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako spółka, strona, skarżąca). Stan sprawy: Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S. prowadzi wobec strony postępowanie egzekucyjne na podstawie własnych tytułów wykonawczych, obejmujących należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za: kwiecień-sierpień 2019 r., październik-grudzień 2019 r., luty-czerwiec 2020 r., sierpień-grudzień 2020 r., kwiecień-lipiec 2021 r., należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za: styczeń-czerwiec 2020 r., sierpień-grudzień 2020 r., kwiecień-lipiec 2021 r. oraz należności z tytułu składek na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za: luty-czerwiec 2020 r., sierpień-grudzień 2020 r., kwiecień-lipiec 2021 r. Odpisy tytułów wykonawczych zostały spółce doręczone. W toku prowadzonej egzekucji administracyjnej ZUS dokonał zajęć wierzytelności pieniężnych spółki w S1. sp. z o. o. z siedzibą w S.. Zawiadomienia te doręczono stronie oraz dłużniczce zajętej wierzytelności. Dnia 4 kwietnia 2022 r. do ZUS wpłynął wniosek spółki o zwolnienie z egzekucji w części wierzytelności zajętych w S1. sp. z o.o. w kwocie 238.518,05 zł w celu umożliwienia wypłaty należnych pracownikom wynagrodzeń za kwiecień 2022 r. Pierwotne postanowienie z 27 maja 2022 r., odmawiające zwolnienia zostało uchylone postanowieniem DIAS z 21 lipca 2022 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy postanowieniem z 16 września 2022 r. ZUS ponownie odmówił zwolnienia spod egzekucji części zajętej wierzytelności. We wniesionym na to postanowienie zażaleniu spółka wskazała, że istnieje ważny interes polegający na konieczności wypłaty wynagrodzeń zatrudnionym pracownikom. Organ egzekucyjny stwierdził jednak, że nie może on uzasadniać zastosowania żadnej ulgi, ponieważ jest to sprzeczne z interesem wierzyciela, jakim jest ZUS. Zdaniem spółki instytucja uznania administracyjnego, jest rozumiana przez ZUS w sposób całkowicie błędny. Nadto, S1. sp. z o. o. przekazała ZUS na poczet składek skarżącej spółki 769.583,40 zł (w 2020 r.), 338.037,62 zł (w 2021 r.), 255.000,00 zł (w 2022 r.), zatem zwolnienie z egzekucji we wnioskowanym zakresie w żadnym razie nie prowadzi do bezskuteczności egzekucji. Wierzytelność skarżącej spółki zajęta w S1. sp. z o. o. dotyczy zapłaty wynagrodzenia za usługi produkcji ubrań, które zostały wyprodukowane przez skarżącą na zlecenie S1. sp. z o.o. Ponownie rozpatrując sprawę DIAS stwierdził, że ważny interes zobowiązanego, o którym mowa w art. 13 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 - dalej jako upea), musi przeważać nad podstawowym celem prowadzenia postępowania egzekucyjnego jakim jest doprowadzenie do wykonania egzekwowanego obowiązku. O jego istnieniu nie decyduje subiektywne przekonanie zobowiązanego, lecz zobiektywizowane kryteria. Zobowiązany musi więc wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych. Instytucja zwolnienia z egzekucji określonego składnika majątkowego zobowiązanego służy wyłącznie zmniejszeniu uciążliwości prowadzonej egzekucji, a ochrona ważnego interesu zobowiązanego nie może doprowadzić do sytuacji, w której niemożliwe będzie przeprowadzenie skutecznej egzekucji administracyjnej. Konstrukcja uznania administracyjnego (na jakiej oparto zaskarżone postanowienie) oznacza, że nawet stwierdzenie przez organ egzekucyjny w sprawie istnienia określonych przesłanek może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek strony. Oceniając ważny interes spółki przejawiający się w chęci zapłaty zatrudnionym pracownikom wynagrodzeń za kwiecień 2022 r. organ stwierdził, że nie uzasadnia zwolnienia z egzekucji ww. wierzytelności w tej części, w trybie art. 13 upea. To obowiązkiem pracodawcy jest zaspokajanie potrzeb i praw swoich pracowników, co obejmuje również wypłatę wynagrodzeń, a także regulowanie zobowiązań składkowych od wpłacanych wynagrodzeń. Tymczasem, jak wskazał ZUS w treści zaskarżonego postanowienia – spółka od 2018 r. nie przekazuje składek również w części finansowanej przez pracowników, które potrącane są z ich wynagrodzeń. Nadto, spółka nie wskazała innego składnika majątkowego, z którego można by prowadzić skuteczną egzekucję poza wskazaną wierzytelnością. Spółka bowiem nie posiada innych środków na wypłatę wynagrodzeń pracownikom, niż środki należne za usługi produkcji ubrań. Organ wskazał, że z ustaleń poczynionych w toku kontroli, wynikało, że pomimo braku zgody wierzyciela, dłużnik zajętej wierzytelności przekazał spółce kwotę łączną 2.811.632,53 zł. W okresie od 9 czerwca 2021 r. do 9 maja 2022 r. dłużnik zajętej wierzytelności co miesiąc przekazywał spółce bez zgody wierzyciela kwoty w wysokości co najmniej równej kwocie o zwolnienie której spółka wnosiła. Zdaniem organu wniosek z 4 maja 2022 r. dotyczy zwolnienia z egzekucji w części wierzytelności, którą spółka już otrzymała bez zgody organu egzekucyjnego. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca, reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie: - art. 13 § 1 upea poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę zwolnienia spod egzekucji części wierzytelności zobowiązanej wobec dłużnika zajętej wierzytelności pomimo, iż zwolnienie takie uzasadnione jest ważnym interesem zobowiązanej; - art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: kpa) w zw. z art. 13 § 1 upea poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie koniecznym dla zważenia ważnego interesu strony i interesu społecznego oraz poprzez dokonanie błędnych ustaleń i brak właściwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej stwierdził, że warunki prawidłowości aktu o charakterze uznaniowym w niniejszej sprawie nie zostały spełnione, albowiem wskazywany przez zobowiązaną ważny interes uzasadnia zwolnienie składnika majątku spod egzekucji. Zajęta wierzytelność wobec dłużnika zajętej wierzytelności jest wierzytelnością o zapłatę wynagrodzenia za usługi produkcji ubrań. Ubrania te - na zlecenie dłużnika zajętej wierzytelności - wyprodukowała skarżąca siłami zatrudnionych przez siebie pracowników. Część wierzytelności, której dotyczy wniosek o zwolnienie, pokrywa wyłącznie wynagrodzenia tych pracowników i zwolniona kwota zostałaby przeznaczona wyłącznie na wypłatę wynagrodzeń. Na żaden inny cel nie mogłaby być zresztą przeznaczona, gdyż wpłynęłaby na zajęty przez ZUS rachunek bankowy, z którego bank wstrzymał wszystkie inne wypłaty. Skarżąca nie posiada żadnych innych środków na wypłatę wynagrodzeń pracownikom, niż środki należne za usługi produkcji ubrań, które pracownicy ci wykonali. Skutkiem braku zwolnienia byłoby nieotrzymanie przez pracowników należnego im wynagrodzenia za wykonaną pracę. Ważny interes zobowiązanego polega zatem na konieczności realizacji zobowiązania do wypłaty wynagrodzeń zatrudnianym pracownikom, co jest możliwe jedynie w przypadku zwolnienia spod egzekucji części wierzytelności, które zapewni wpływy na tę wypłatę. Nieuwzględnienie tego interesu i brak zwolnienia, nie tylko nie jest uzasadnione interesem publicznym, lecz wręcz przeciwnie - godzi również i w ten interes. Bezpośrednim skutkiem zaskarżonego postanowienia jest bowiem pozbawienie pracowników środków utrzymania. Pełnomocnik wskazał dalej, że aby wypłacić bieżące wynagrodzenie z rachunku bankowego, odpowiednie środki muszą na ten rachunek wpłynąć. Wpływ taki nie może nastąpić, jeżeli zajęta zostanie w całości wierzytelność o wynagrodzenie za świadczenie usług, które wykonali zatrudnieni pracownicy. Zaskarżone postanowienie pozbawia więc jakiejkolwiek skuteczności art. 81 § 4 ustawy egzekucyjnej, godząc tym samym w ważne społeczne względy, które uzasadniały wprowadzenie tego przepisu do ustawy. Zdaniem pełnomocnika ważny interes zobowiązanej przejawia się również w tym, że brak zwolnienia kwot potrzebnych na wypłatę wynagrodzeń skutkować będzie brakiem możliwości zatrudniania przez skarżącą jakichkolwiek pracowników, a tym samym prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Również i w tym aspekcie interes ten jest zgody z interesem publicznym, który przejawiać się będzie w braku konieczności wypłaty pracownikom świadczeń ze środków publicznych - wypłaty wynagrodzenia z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, wypłacania zasiłku dla bezrobotnych, świadczeń przedemerytalnych, itp. Interes społeczny zrealizuje się także poprzez uchronienie pracowników przed bezrobociem, w tym w szczególności kobiet zatrudnionych na stanowiskach szwaczek, których sytuacja na rynku pracy jest bardzo trudna. Następnie pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że aby odmówić zwolnienia spod egzekucji części wierzytelności przeznaczonej wyłącznie na wypłatę wynagrodzeń, musiałoby zostać jednoznacznie ustalone, że zwolnienie takie doprowadziłoby do całkowitej bezskuteczności egzekucji i braku możliwości ściągnięcia w jej wyniku jakichkolwiek kwot. Również jednak w tym zakresie organy nie dokonały koniecznych ustaleń i nie wyjaśniły stanu faktycznego. Pełnomocnik zaznaczył, że zgłoszony wniosek dotyczył zwolnienia spod egzekucji jedynie części wierzytelności zobowiązanej wobec dłużnika zajętej wierzytelności, która pozwala wypłacić wynagrodzenia pracownikom. Skoro dłużnik zajętej wierzytelności przekazał ZUS-owi na poczet składek łącznie kwotę 769.583,40 zł w roku 2020, w roku 2021 kwotę 338.037,62 zł a w roku 2022 kwotę 255.000,00 zł, to zdaniem zobowiązanej wnioskowane zwolnienie nie prowadzi w żadnym razie do bezskuteczności egzekucji. Spółka dalej wskazała, że organy nie wyjaśniły, czy została wszczęta procedura przewidziana w art. 71a i art. 71b upea. Jej wszczęcie może bowiem doprowadzić do co najmniej częściowego zaspokojenia należności wierzyciela. W wyniku stwierdzenia, iż dłużnik zajętej wierzytelności uchyla się od jej przekazania organowi egzekucyjnemu, może ona zostać ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej. W niniejszej sprawie w ogóle nie wyjaśniono, czy procedurę taką wszczęto a jeżeli tak, to z jakim skutkiem i jakimi składnikami majątku dysponuje dłużnik zajętej wierzytelności i jakie ewentualnie kwoty można uzyskać po skierowaniu do nich egzekucji. Końcowo pełnomocnik skarżącej wskazał, że w trzech analogicznych sprawach (dotyczących zwolnienia spod egzekucji części wierzytelności w celu wypłaty wynagrodzenia pracownikom, za trzy inne miesiące) WSA w Gliwicach wyrokami z dnia 15 czerwca 2022 r. o sygn. akt I SA/Gl 459/22, I SA/Gl 460/22 oraz I SA/Gl 461/22 uchylił zaskarżone postanowienia. Odpowiadając na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2023 r. pełnomocnik skarżącej odniósł się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę i wskazywał, iż wynik procedury z art. 71a oraz art. 71b upea, ma zasadniczy wpływ na możliwość ustalenia przesłanek zwolnienia spod egzekucji, mimo iż jest to instytucja odrębna od postępowania w sprawie zwolnienia składnika majątku spod egzekucji. Zarzucił, że także w odpowiedzi na skargę organ nadzoru nie podał żadnych szczegółowych informacji o zastosowaniu ww. procedury w odniesieniu do dłużnika zajętej wierzytelności. W piśmie z dnia 16 marca 2023 r. organ nadzoru podtrzymał dotychczasową argumentację. Wskazał ponadto, iż od wyroków uchylających, wskazanych przez pełnomocnika zobowiązanej w skardze, wniósł skargi kasacyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Tutejszy Sąd rozpoznawał już sprawy ze skarg spółki na tożsame postanowienia odmawiające zwolnienia przedmiotu spod egzekucji. Poza powołanymi przez skarżącą trzema wyrokami, oddalił skargi, tak m.in. w wyrokach z 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 47/23, z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 1648/22, z 9 czerwca 2022 r., sygn.. akt I SA/Gl 363/22, a stanowisko tam zawarte, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. Z tego względu Sąd posłuży się również argumentacją zawartą w uzasadnieniach wskazanych wyroków. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności pieniężnej zajętej u dłużnika zajętej wierzytelności w ramach postępowania egzekucyjnego. Rozważając sporne zagadnienie w pierwszej kolejności należy przywołać art. 7 § 1 upea, który stanowi, że organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Z § 2 ww. przepisu wynika zaś, że organ stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Należy w tym kontekście zwrócić uwagę na zasadę celowości, będącą jedną z podstawowych zasad postępowania egzekucyjnego. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 sierpnia 2012 r., II FSK 139/11, oznacza ona podejmowanie w toku postępowania takich postanowień i innych czynności, które zmierzają najprostszą drogą do wykonania przez zobowiązanego spoczywającego na nim obowiązku. Organ egzekucyjny może jednak, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego, o czym stanowi art. 13 § 1 upea. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że rozstrzygnięcie w sprawie zwolnienia z egzekucji ma charakter uznaniowy (wyroki: NSA z 9 marca 2022 r., III FSK 4721/21; WSA w Warszawie z 14 sierpnia 2007 r., III SA/Wa 4373/06; WSA w Bydgoszczy z 7 czerwca 2022 r., I SA/Bd 264/22). Oznacza to, że nawet stwierdzenie przesłanek do zastosowania zwolnienia z egzekucji nie zobowiązuje organu do wydania rozstrzygnięcia na korzyść wnioskodawcy. To zobowiązany ubiegając się o zwolnienie spod egzekucji, musi wykazać posiadanie ważnego interesu w zwolnieniu określonych składników majątkowych spod egzekucji. Pojęcie ważnego interesu zobowiązanego należy rozumieć nie jako subiektywne przekonanie zobowiązanego o potrzebie zwolnienia rzeczy z egzekucji, ale jako obiektywne uwarunkowania, rozpatrywane w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy (wyrok NSA z 1 września 2011 r., II FSK 489/10). Uwzględnienie wniosku o zwolnienie z egzekucji nie może prowadzić do bezskuteczności egzekucji (wyrok NSA z 10 czerwca 2014 r., II FSK 1791/12). Należy przyjąć, że skoro ustawodawca nie zabezpiecza obecnie interesów wierzyciela, poprzez uzależnienie od jego zgody możliwości pozytywnego rozpatrzenia wniosku zobowiązanego o zwolnienie z egzekucji, to okolicznościom związanym z ważnym interesem zobowiązanego można przeciwstawiać okoliczności związane z interesem wierzyciela. W szczególności niemożność zaspokojenia wierzyciela może być rozpatrywana w kontekście ważnego interesu zobowiązanego. Instytucja zwolnienia z egzekucji składnika majątkowego, stanowiąca ochronę dla zobowiązanego, nie może jednocześnie doprowadzić do zaprzepaszczenia całkowicie celu postępowania egzekucyjnego, którym jest zaspokojenie wierzyciela i nie może całkowicie pomijać interesu wierzyciela (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 grudnia 2022 r., II SA/Go 596/22). Zachowuje zatem aktualność pogląd, że zobowiązany musi nie tylko przedstawić argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z jego innych składników majątkowych. Uwzględnienie wniosku o zwolnienie spod egzekucji nie może prowadzić do bezskuteczności egzekucji (P. M. Przybysz (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 13; wyrok NSA z 23 czerwca 2022 r., III FSK 9/22; wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r., II GSK 154/15; wyrok WSA w Łodzi z 16 stycznia 2008 r., I SA/Łd 997/07). Jak już wskazano, uregulowana w art. 13 § 1 upea instytucja działa na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Kontroli sądu nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (por. wyroki NSA: z 24 kwietnia 2001 r., I SA/Ka 498/00; z 13 października 2000 r., III SA 3416/99. W niniejszej sprawie organy słusznie podniosły, że wniosek o udzielenie ulgi podyktowany wypłatą wynagrodzeń dla pracowników za wykonaną przez nich pracę znajduje się w granicach wytyczonych przesłanką ważnego interesu zobowiązanego, jednakże spółka nie wykazała, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych składników majątkowych. Zdaniem Sądu zasadnie także przyjęto, że ochrona ważnego interesu zobowiązanego nie może doprowadzić do sytuacji, w której niemożliwe będzie przeprowadzenie skutecznej egzekucji administracyjnej. Zaznaczono, iż spółka ma kilkumilionowe zadłużenie z tytułu składek, które nadal rośnie, a zarazem nie podejmuje ona wysiłków zmierzających do uskutecznienia jego spłaty. Co istotne, spółka wielokrotnie korzystała już ze zwolnienia ww. składnika majątku spod egzekucji w celu wypłaty wynagrodzeń dla pracowników, nie wdrażając przy tym żadnych działań restrukturyzacyjnych, o których podjęciu zapewniała wierzyciela. Strona skarżąca nie posiada żadnego majątku (tak ruchomego, jak i nieruchomości), który mógłby stanowić przedmiot zabezpieczenia. Spółka utraciła zatem zdolność do spłaty zobowiązań. W konsekwencji organy doszły do prawidłowego wniosku o braku okoliczności przemawiających za zwolnieniem spod egzekucji wierzytelności spółki. Sąd podkreśla, że skarżąca "ważny interes zobowiązanego" utożsamia z ważnym interesem zatrudnionych przez stronę skarżącą osób. Jednak to spółka jako pracodawca zatrudnionych u niej osób, zobowiązana jest do zaspokajania ich potrzeb i praw jako pracowników, co obejmuje m.in. wypłatę wynagrodzeń. Tymczasem - co należy podkreślić - od 2018 r. spółka nie przekazuje składek również w części finansowanej przez pracowników, które potrącane są z ich wynagrodzeń. Sąd ponownie zauważa, iż celem art. 13 § 1 upea, jest ochrona interesów zarówno zobowiązanego jak i wierzyciela. Instytucja ukształtowana w tym przepisie nie może jednak prowadzić do sytuacji, w której egzekucja okaże się bezskuteczna. Tym samym organy trafnie uznały, że tym razem w interesie publicznym leży odmowa obecnemu wnioskowi strony skarżącej - co ważne - po udzieleniu skarżącej innych ulg, a także po uprzednim wielokrotnym zwalnianiu tego samego składnika majątku (wierzytelności wobec dłużnika zajętej wierzytelności) spod egzekucji w celu wypłaty wynagrodzeń dla pracowników, tyle że za inne okresy. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi co do naruszeń przepisów prawa procesowego, zarówno odnoszących się do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i braków uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Zdaniem Sądu w kontrolowanym postanowieniu stanowisko zostało właściwie i szczegółowo uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego, jak i powołaniem stanu prawnego. Brak akceptacji rozstrzygnięcia przez skarżącą nie prowadzi wszakże do konkluzji, że postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzono w sposób wadliwy. Wbrew podniesionym przez skarżącą zarzutom nie doszło do naruszenia art. 13 § 1 upea tego przepisu. Organy egzekucyjne rozpatrując wniosek skarżącej o zwolnienie spod egzekucji wierzytelności pieniężnej w sposób należyty ustaliły i rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz przesłanki wymagane przepisami prawa, czemu dały wyraz w uzasadnieniach swych postanowień. Nie doszło więc do naruszenia art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. W powołanych przez skarżącą wyrokach tutejszego Sądu, uchylono wydane w sprawie postanowienia z uwagi na to, że organ nie wyjaśnił, czy w sprawie została wszczęta procedura z art. 71a i art. 71b upea. Jak zauważył w uzasadnieniach, skarżąca oraz dłużnik zajętej wierzytelności nie tylko prowadzą działalność gospodarczą pod tym samym adresem, ale też są własnością tej samej osoby fizycznej. Podobnie jak w sprawie I SA/Gl 1564/22, skład orzekający w tej sprawie, przyjął, iż skoro z akt sprawy administracyjnej przedłożonych Sądowi, wynika, że organ zainicjował czynności wskazane w art. 71a upea i wydał - już dwukrotnie - postanowienia na podstawie art. 71a § 9 upea, to eliminowanie z obrotu prawnego kontrolowanego postanowienia z przyczyn wskazanych w uzasadnieniach wyroków z 15 czerwca 2022 r. (I SA/Gl 459-461/22) w realiach niniejszej nie jest konieczne. Tym samym Sąd nie podzielił zastrzeżeń pełnomocnika wskazujących, iż wynik procedury z art. 71a oraz art. 71b upea ma zasadniczy wpływ na możliwość ustalenia przesłanek zwolnienia spod egzekucji, mimo iż jest to instytucja odrębna od postępowania w sprawie zwolnienia składnika majątku spod egzekucji. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), Sąd skargę oddalił.