I SA/Gl 407/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. postanawia odrzucić skargę.

W piśmie datowanym na 23 lutego 2017 r. skarżący A.C. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną przez Burmistrza S. w dniu [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia skarżącemu łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. w wysokości [...]zł. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 29 marca 2017 r. skarżący został wezwany do podpisania skargi i uiszczenia wpisu od skargi, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie tych wezwań miało następujący przebieg. W dniu 4 kwietnia 2017 r. przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej. Jednocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. Zawiadomienia powtórnego dokonano w dniu 12 kwietnia 2017 r., a w dniu 19 kwietnia 2017 r. przesyłkę zwrócono nadawcy z zaznaczeniem, że nie została podjęta w terminie. Skarżący dotychczas nie podpisał skargi. Nie uiścił też wpisu od tego pisma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niepodpisana i nieopłacona. W pierwszej kolejności odnotowania wymaga, że w myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie natomiast do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony (a więc także skarga) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z kolei zgodnie z art. 46 § 4 p.p.s.a. za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga powinna zostać podpisana. Niezbędne przy tym staje się podkreślenie, że mowa tu o podpisie własnoręcznym, a nie: mechanicznie odtworzonym np. za pomocą urządzenia powielającego (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1144/05 dostępny na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rezultacie niewystarczające jest też samo napisanie pismem maszynowym, kto skargę miał podpisać (por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II GZ 377/12, dostęp: jw.), jak to miało miejsce w rozpatrywanym przypadku. Zarazem dostrzec trzeba, że niespełnienie wymogu własnoręcznego podpisania skargi uniemożliwia uznanie, że pismo to wyraża rzeczywistą wolę podmiotu, w imieniu którego zostało wniesione i tym samym stanowi przeszkodę do nadania skardze biegu. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje art. 49 § 1 p.p.s.a., w myśl którego, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a. Jeżeli jednak pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd. Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że skarga powinna też zostać opłacona. O tym, że od skargi pobiera się wpis, wskazuje bowiem wprost art. 230 p.p.s.a. Art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika zatem, że zarówno wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, jak i wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi należy wykonać w ciągu siedmiu dni, a zdarzeniem inicjującym bieg tych terminów jest doręczenie wezwań adresatowi. Niezbędne zarazem staje się odnotowanie, że w niniejszej sprawie doręczenie to należało uznać za dokonane w dniu 18 kwietnia 2017 r., a podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w razie niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu pisma oraz informację o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.). W rozpatrywanym przypadku o wykonaniu czynności z art. 73 §§ 1-3 p.p.s.a. świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki i kopercie, w której ją wysłano. Zgodnie z nimi przesyłka ta była dwukrotnie awizowana (po raz pierwszy – w dniu 4 kwietnia 2017 r., powtórnie – w dniu 12 kwietnia 2017 r.), a w dniu 19 kwietnia 2017 r. zwrócono ją nadawcy z informacją, że nie została niepodjęta w terminie. Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 18 kwietnia 2017 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. W rezultacie ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i wezwania do uiszczenia wpisu od tego pisma był wtorek 25 kwietnia 2017 r. Jako że termin ten upłynął bezskutecznie, skargę należało odrzucić. Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanych art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.