I SA/Gl 392/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem oznaczonym w sentencji niniejszego orzeczenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] r. nr [...] ustalającej M. S. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2013 r. w kwocie [...] zł. Przesyłka polecona adresowana do M. S. (dalej "strona skarżąca"), zawierająca powyższe postanowienie, została doręczona stronie w dniu 26 stycznia 2018 r., co wynika z kserokopii zwrotnego potwierdzenia odbioru oraz z pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 29 maja 2018 r., znajdujących się w aktach administracyjnych. W dniu 27 lutego 2018 r. (data nadania) strona wniosła skargę na wskazane wyżej postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, w której wystąpiła o ustanowienie adwokata. Zarządzeniem z dnia 21 maja 2018 r. referendarz sądowy pozostawił ww. wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania wobec niewykonania wezwania do złożenia tego wniosku na aktualnym formularzu PPF. W złożonym następnie na prawidłowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 16 października 2018 r. referendarz sądowy odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. Wskazane wyżej postanowienie zostało uznane za doręczone stronie skarżącej w dniu 2 maja 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "ppsa"), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Odnosząc tę regulację do niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że wskazany wyżej trzydziestodniowy termin, liczony od dnia doręczenia stronie skarżącej postanowienia, tj. od dnia 26 stycznia 2018 r., upłynął zatem w dniu 26 lutego 2018 r. (poniedziałek), gdyż dzień 25 lutego 2018 r. (niedziela) – zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 90) – był dniem wolnym od pracy. Strona skarżąca wniosła natomiast skargę w dniu 27 lutego 2018 r., a więc dzień po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Zauważyć nadto należy, iż przedmiotowe postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji.