I SA/Gl 389/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, , , po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną w kwestii zażalenia z dnia 24 lipca 2017 r. na postanowienie z dnia 10 lipca 2017 r. postanawia: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił stronie skarżącej przyznania prawa pomocy. Wskutek wniesionego sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 10 lipca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2017 r. Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z dnia 10 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczane. Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "ppsa") do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W myśl zaś art. 178 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie z kolei do treści art. 194 § 1 ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu. Jeżeli zatem ww. ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II FZ 196/11; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy przy tym zauważyć, że zgodnie z art. 260 § 1 ppsa rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 ppsa). Mając zatem na uwadze aktualne brzmienie art. 260 ppsa, należy stwierdzić, że w chwili obecnej na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu prawa pomocy jako niedopuszczalne należy odrzucić. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 ppsa, orzekł jak w sentencji.