I SA/Gl 382/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2010 r. i 2011 r. w kwestii zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] nr [...] ustalającą, że dotacja udzielona skarżącej A. C. na prowadzenie szkół niepublicznych została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i podlega zwróceniu w wysokości: 1) [...]zł – za 2010 r.; 2) [...]zł – za 2011 r. W skardze pełnomocnik skarżącej sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podkreślił, że finansowanie szkół, które skarżąca prowadzi, następuje wyłącznie z otrzymywanych dotacji i wymaga angażowania środków własnych, gdyż nauka pobierana jest nieodpłatnie. Zaznaczył też, że decyzja nakładająca obowiązek zwrotu dotacji została wydana nie tylko w rozpatrywanym przypadku, a szkoły objęte zaskarżoną decyzją nie są jedynymi placówkami, które skarżąca prowadzi (w całym kraju jest ich kilkadziesiąt). Mając to na względzie, wyraził przekonanie, że konieczność uiszczenia kwot wskazanych w zaskarżonej decyzji wymusi zamknięcie wspomnianych placówek i pozbawi rzesze uczniów możności ukończenia kształcenia. Dojdzie zatem do wyrządzenia znacznej szkody i zaistnienia nieodwracalnych skutków i to zarówno w sferze interesu indywidualnego skarżącej (jej działalność gospodarcza zostanie unicestwiona), jak i interesu publicznego (bliżej nieokreślona grupa osób utraci możliwość nabycia wiedzy i kwalifikacji a kadra administracyjna i pedagogiczna zostanie pozbawiona zatrudnienia). Do skargi (wniosku) załączono: potwierdzenia przelewu należności z tytułu podatku dochodowego i składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za lata 2010-2011, miesięczne rozliczenia dotacji dotyczących szkół objętych zaskarżoną decyzją za styczeń, czerwiec i grudzień 2010 r., informacje o liczbie uczniów pobierających naukę w tych szkołach w styczniu 2017 r., zeznanie podatkowe skarżącej (PIT-36L) za 2015 r., w którym zadeklarowano poniesienie straty w wysokości [...]zł, a ponadto dwie umowy, jakie skarżąca zawarła z organem rentowym w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu składek w kwocie [...]zł i [...]zł oraz wniosek skarżącej o odroczenie terminu płatności składek za grudzień ubiegłego roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Rozpatrywany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może zostać uwzględniony. Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania. Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania [por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego samo stwierdzenie, że konieczność uiszczenia należności stanowiłaby dla skarżącej znaczny wydatek i skutkowałaby powstaniem u niej istotnego uszczerbku uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżąca obecnie się znajduje, a zwłaszcza kondycji finansowej prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, niemniej jednak niezbędnych w tym zakresie dokumentów w aktach sprawy brak, w szczególności nie zostały one dołączone do wniosku. Dostrzec bowiem trzeba, że skarżąca wykazała jedynie wysokość swego zadłużenia względem organu rentowego, liczbę uczniów aktualnie pobierających naukę w szkołach objętych zaskarżoną decyzją oraz fakt poniesienia straty (w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą) w 2015 r. Bez wątpienia dane te nie są wystarczające do ustalenia aktualnych wpływów i wydatków skarżącej, jak również zasobów, którymi ona dysponuje. Nie pozwalają zatem na stwierdzenie, by sygnalizowane w skardze zagrożenie było realne i tym samym uniemożliwiają zweryfikowanie, czy jego wystąpienie może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2016 r., sygn. akt II GZ 272/16, dostęp: jak wyżej). Podsumowując, takie ograniczenie uzasadnienia żądania nie pozwala na uznanie, by w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania decyzji a ponieważ do takiego samego wniosku, w ocenie Sądu, prowadzi analiza całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne. Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.