I SA/Gl 338/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi Gminy C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu gminie utraconych dochodów z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe.

Pismem z dnia 13 lutego 2018 r. Gmina C., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie odmowy zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne za 2009 rok na podstawie korekty wniosku z dnia 1 grudnia 2014 r. W skardze pełnomocnik gminy zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 lipca 2006 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości, będących własnością Skarbu Państwa, gruntów pokrytych wodami jezior o ciągłym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne (Dz. U. z 2006 r. Nr 142, poz, 1023; dalej również jako "rozporządzenie") poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w uznaniu, iż złożenie przez skarżącą korekty wniosku o zwrot utraconych dochodów za 2009 rok w dniu 1 grudnia 2014 r. nastąpiło z przekroczeniem terminu, wobec czego nie mogło wywołać żądanego skutku i zasadnie Fundusz odmówił jego merytorycznego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 19 czerwca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Uzasadniając ten wniosek wskazał, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od sposobu rozpoznania skargi kasacyjnej gminy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 marca 2018 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 971/17. Podkreślił, że w postępowaniu tym po raz pierwszy zostanie prawomocnie rozstrzygnięta kwestia skutków złożenia przez gminę korekty wniosku z przekroczeniem terminu, o którym mowa w § 2 ust. 4 rozporządzenia, jak również kwestia zgodności przepisu art. 7 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia oraz zgodności samego przepisu § 2 ust. 4 rozporządzenia z Konstytucją. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej przytoczył zarzuty kasacyjne podniesione w ww. skardze kasacyjnej, jak również zawarte w nim wnioski o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym dotyczącym tych kwestii. Na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. pełnomocnik organu przyłączył się do wniosku o zawieszenie postępowania, wskazując, że kolejne sprawy tego samego rodzaju oczekują na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W doktrynie podkreśla się, że podstawą pozytywnego załatwienia wniosku o zawieszenie postępowania jest, po pierwsze zgoda wszystkich stron postępowania na taki przebieg postęowania, po drugie zaś decyzja w tej kwestii pozostawiona jest uznaniu sądu, który powinien zbadać, czy wniosek o zawieszenie postępowania nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności (zob. J.P. Tarno, Prawo..., 2004, s. 191; podobnie H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 252). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wszystkie strony postępowania wyraziły zgodę na zawieszenie postępowania: pełnomocnik skarżącej składając wniosek z dnia 19 czerwca 2018 r., zaś pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. A zatem pierwsza przesłanka została spełniona. Nadto, w ocenie składu orzekającego, wniosek ten jest zasadny. Należy bowiem wskazać, że zarówno niniejsze postępowanie, jak i postępowanie w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 971/17, dotyczy kwestii związanych ze złożeniem przez gminę korekty wniosku po upływie terminu wynikającego z § 2 ust. 4 rozporządzenia w sytuacji, w której bądź to podatnik złożył korektę deklaracji, bądź organ wydał nową decyzję po tym terminie. Dotychczas ukształtowane orzecznictwo w tym względzie, uznające termin wynikający z powyższego przepisu za termin materialnoprawny, nie uwzględniało sytuacji, jaka zaistniała w związku z wejściem w życie nowego rozporządzenia, tj. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie zwrotu gminom utraconych dochodów z tytułu zwolnienia z podatku od nieruchomości gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi jezior oraz gruntów zajętych pod sztuczne zbiorniki wodne, będących własnością Skarbu Państwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 599). W rozporządzeniu tym sytuacje takie, jak będące przedmiotem oceny w ww. postępowaniach, uregulowano odrębnie, tj. umożliwiono gminom złożenie wniosku po terminie określonym obecnie w § 2 ust. 4 (termin na złożenie wniosku) lub w ust. 6 (termin na złożenie korekty). Oczywistym jest przy tym, że ze względu na treść art. 58 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1045) do postępowań w sprawie zwrotu utraconych przez jednostki samorządu terytorialnego dochodów z tytułu stosowania do dnia 31 grudnia 2015 r. zwolnień, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 8 i 8a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a więc również zwolnień objętych przedmiotowymi postępowaniami, zastosowanie mają przepisy dotychczasowe. Jednakże nie może ujść uwadze Sądu, że dopiero w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 971/17, jak i w niniejszej sprawie została podniesiona kwestia zgodności z Konstytucją delegacji ustawowej do wydania ww. rozporządzenia oraz § 2 ust. 4 tego rozporządzenia, z uwagi na stanowisko prawodawcy zawarte w Ocenie Skutków Regulacji nowego rozporządzenia. W stanowisku tym prawodawca wyraził bowiem pogląd, że "przyjęte rozwiązania prawne nie różnią się od obecnie obowiązujących przepisów", a "zasady i tryb zwrotu utraconych dochodów z tytułu zwolnienia nie ulegają zmianie", jednocześnie wprowadzając przepis § 2 ust. 7, zgodnie z którym "wniosek lub korektę wniosku gmina może złożyć po terminie, o którym mowa odpowiednio w ust. 4 albo 6, w związku z korektą deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika lub wydaniem nowej decyzji przez organ podatkowy". Należy przy tym zauważyć, że powstałych wątpliwości nie da się usunąć w toku postępowania przed tut. Sądem, albowiem przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wystąpienia przez wojewódzki sąd administracyjny do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie uchwał uregulowanych w art. 15 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Niewątpliwie zatem wniosek stron nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowoduje przedłużenia pozostawania w obrocie prawnym aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. W tym stanie rzeczy, mając także na uwadze zasady ekonomiki procesowej, na podstawie art. 126 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.