I SA/Gl 317/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg pieniężnych – odmowy umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi K. K. od Skarbu Państwa – z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach - wynagrodzenie w kwocie 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 (słownie: pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Mocą postanowienia z dnia 17 kwietnia 2018 r. ustanowiono dla skarżącej adwokata, którego wyznaczyła następnie Okręgowa Rada Adwokacka w K. w osobie K. K. W dniu 13 czerwca 2018 r. ww. adwokat zapoznał się z aktami sprawy, zaś w toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 21 sierpnia 2018 r. wnosił i wywodził jak w skardze, wskazując nadto na dualizm decyzji organów obu instancji. Jednocześnie wniósł o koszty postępowania oświadczając, że koszty te nie były w żadnej części pokryte przez stronę skarżącą. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje : W punkcie wyjścia należy zaznaczyć, że wniosek pełnomocnika, choć sformułowany w sposób odbiegający od formuły jaka powinna mu towarzyszyć, uznano za wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Do takiej konkluzji skłania złożone przy nim oświadczenie o tym, iż koszty te nie zostały pokryte przez stronę skarżącą w żadnej części, jak również fakt, że skarga została oddalona, a zatem nie ma zastosowania art. 200 P.p.s.a. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.; dalej w skrócie: "rozporządzenie"). Jak wynika z § 2 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu. W treści § 4 ust. 1 sformułowano zasadę, zgodnie z którą opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4 tego aktu. Z kolei ustęp 2 przywołanego przepisu umożliwia ustalenie opłaty w wysokości wyższej, a nieprzekraczającej 150 % opłaty ustalonej w ust. 1 uzależniając to od uwzględnienia nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu; wartości przedmiotu sprawy; wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie oraz od stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności. Mając na uwadze treść przywołanych wyżej unormowań, w tym oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w cytowanym § 4 ust. 2 rozporządzenia, przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 295,20 zł, na którą składa się opłata za udział w postępowaniu sądowym pierwszej instancji, w kwocie 240 zł określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia (sprawa zaliczona jest do kategorii "inne", wszak nie dotyczy bezpośrednio należności pieniężnej) oraz - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia – kwota podatku od towarów i usług obliczona według stawki 23 %, tj. 55,20 zł. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a.