I SA/Gl 219/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn w kwestii wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: przywrócić termin. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Decyzją wskazaną w sentencji postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą P.P. (dalej: skarżący) zobowiązanie podatkowe w podatku od spadków i darowizn. Decyzja organu odwoławczego doręczona została skarżącemu w dniu 11 grudnia 2017 r. Na powyższą decyzję organu odwoławczego strona, działająca przez pełnomocnika – doradcę podatkowego wniosła w dniu 23 stycznia 2018 r. (data nadania) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik podnosił, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi spowodowane było stanem zdrowia, a to następstwem nawrotu dolegliwości będących wynikiem doznanego kilka miesięcy wcześniej wypadku komunikacyjnego. Wskazał, że od dnia 18 lipca 2017 r. do dnia 2 stycznia 2018 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim w związku z obrażeniami, poniesionymi w wyniku potrącenia przez samochód podczas jazdy na rowerze. Po leczeniu szpitalnym, rehabilitacji oraz leczeniu sanatoryjnym, od dnia 3 stycznia 2018 r. powrócił do aktywności zawodowej. W dniu 5 stycznia 2018 r. skarżący zlecił mu złożenie skarg na dwie decyzje organu odwoławczego, doręczone w dniu 11 grudnia 2017 r. oraz udzielił stosownego pełnomocnictwa. Termin wniesienia skargi upływał w dniu 10 stycznia 2018 r. Pełnomocnik zaznaczył, że powrót do aktywności po kilkumiesięcznej przerwie i konieczność zajęcia się wieloma sprawami zmusiły go do zbyt dużego wysiłku, który po kilku dniach spowodował nagły nawrót dolegliwości będących skutkiem doznanego wypadku. Silne bóle w odcinku szyjnym kręgosłupa, zawroty głowy, drętwienie dłoni (będące wynikiem przepuklin krążków międzykręgowych uciskających na nerwy) już od dnia 9 stycznia 2018 r. uniemożliwiły mu pracę biurową, wskutek czego nie był w stanie przygotować skargi. W związku z sezonem grypowym i problemem z zapisaniem się do jakiegokolwiek lekarza, dopiero w dniu 10 stycznia 2018 r. pełnomocnikowi udało się dostać do lekarza prowadzącego jego rehabilitację. Podniósł nadto, że objawy pogorszenia stanu zdrowia ustąpiły w stopniu umożliwiającym ostrożny powrót do pracy od dnia 17 stycznia 2018 r. Zaznaczył również, że w prowadzonej kancelarii nie zatrudnia innych doradców podatkowych lub innych osób, które mogłyby merytorycznie przygotować skargę. Do wniosku o przywrócenie terminu załączono dokumentację medyczną, w tym karty informacyjne leczenia szpitalnego, informację o przebytej rehabilitacji, skany druków zwolnień lekarskich ZUS ZLA, w szczególności wskazujące na niezdolność do pracy od dnia 10 stycznia 2018 r. do dnia 16 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Przy czym stosownie do art. 87 § 4 P.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy, należało w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek złożony został w przewidzianym ustawą siedmiodniowym terminie. Sąd w rozpatrywanej sprawie przyjął, że przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej z dniem 17 stycznia 2018 r., tj. z datą, w której pełnomocnik skarżącego mógł powrócić do pracy po zwolnieniu lekarskim i ustąpieniu dolegliwości zdrowotnych. Wniosek o przywrócenie terminu wniesiony został w dniu 23 stycznia 2018 r., a zatem w terminie. Dopełniono również uchybionej czynności, składając wraz z wnioskiem skargę. Ponadto dochowany został tryb, przewidziany w art. 87 § 3 P.p.s.a., tj. wymóg wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi za pośrednictwem organu. Zaznaczyć również trzeba, iż w niniejszej sprawie niewątpliwie miało miejsce uchybienie terminu do wniesienia skargi. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 11 grudnia 2017 r., zaś skargę wniesiono w dniu 23 stycznia 2018 r., podczas gdy termin do jej wniesienia upłynął z dniem 10 stycznia 2018 r. Zaistniała sytuacja dała możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie w sposób wystarczający uprawdopodobniony został brak winy pełnomocnika skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Z treści wniosku o przywrócenie terminu oraz z załączonych do niego dokumentów wynika bowiem, iż pełnomocnik z uwagi na zaistniałe problemy zdrowotne nie był w stanie w terminie przygotować skargi, a ponadto nie miał możliwości posłużenia się w tym zakresie inną osobą. Istotne jest również to, iż choroba pełnomocnika miała charakter nagły – gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia nastąpiło po jego powrocie do aktywności zawodowej, który to powrót miał miejsce po okresie leczenia i rehabilitacji, będących skutkiem wypadku komunikacyjnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.