I SA/Gl 1609/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, Asesor WSA Piotr Pyszny, Sędzia WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 27 września 2022 r. nr 2401-IEE.711.813.2022.1/JO UNP: 2401-22-215560 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności pieniężnej oddala skargę.

1. S. sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca lub spółka) wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ) z 27 września 2022 r. nr 2401-IEE.711.813.2022.1/JO w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności pieniężnej. 2. Stan sprawy. 2.1. Dyrektor Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w S. 31 maja 2022 r. wydał postanowienie odmawiające zwolnienia spod egzekucji wierzytelności pieniężnej zajętej w S1. sp. z o.o. Postanowienie odmawiające zwolnienia spod egzekucji zajętej wierzytelności skarżąca odebrała 3 czerwca 2022 r. Odbioru dokonał prokurent spółki. 2.2. Pismem z 3 sierpnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej złożył prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Dyrektora Oddziału Ubezpieczeń Społecznych w S. wraz z zażaleniem na to postanowienie. 2.3. Postanowieniem z dnia 27 września 2022 r. organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia żalenia. W uzasadnieniu wskazał, że w razie uchybienia terminu na prośbę zainteresowanego należy przywrócić termin do dokonania czynności, o ile zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. O braku winy w zachowaniu terminu do dokonania czynności można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie przez niego czynności w terminie stało się obiektywnie niemożliwe z powodu trudnej i niezależnej do przezwyciężenia przeszkody. Do okoliczności uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, jeśli do jego uchybienia doszło wskutek choćby lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Natomiast z miernikiem braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się obowiązek strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności, a brak winy w niedopełnieniu obowiązku istnieje w sytuacji stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia W uzasadnieniu prośby o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia pełnomocnik skarżącej wskazał, że informację o konieczności sporządzenia zażalenia otrzymał 6 czerwca 2022 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej, a więc przed upływem terminu do jego wniesienia, który przypadał na 10 czerwca 2022 r. Dnia 21 maja 2022r. uległ wypadkowi i od 23 maja 2022 r. do 29 lipca 2022 r. był niezdolny do pracy, ponadto jak wynika z załączonych dokumentów w okresie od 17 czerwca 2022 r. do 22 czerwca 2022 r. był hospitalizowany. Nie przeszkodziło mu to jednak w przyjęciu od skarżącej 6 czerwca 2022 r., zawiadomienia dotyczącego polecenia złożenia zażalenia, pomimo braku możliwości z uwagi na stan zdrowia - jak twierdzi pełnomocnik - wykonywania pracy w tym okresie. Organ nie podzielił więc stanowiska pełnomocnika, że z uwagi na niezdolność do wykonywania czynności zawodowych w sposób niezawiniony, nie dochował przewidzianego przez ustawodawcę terminu do wniesienia w imieniu skarżącej zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Pełnomocnik powinien poinformować skarżącą o braku możliwości dokonania czynności z uwagi na swoją niezdolność do pracy trwającą w terminie do wniesienia zażalenia, aby profesjonalnie zadbać o zabezpieczenie interesów skarżącej, w szczególności, że dokonywał już w imieniu skarżącej, czynności dotyczących zwolnienia spod egzekucji zajętych wierzytelności w S1. sp. z o.o. inicjując postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach. Profesjonalizm zawodowego pełnomocnika winien zatem wyrażać się w należytej staranności w działaniu, a w przypadku trwania okoliczności uniemożliwiających podejmowanie czynności, rzetelnym poinformowaniu o przeszkodach do działania, bądź zapewnienia wypełnienia tego obowiązku przez inną osobę czego zaniechał. Stopień należytej staranności jest podwyższony w przypadku profesjonalnych pełnomocników - adwokatów i radców prawnych. Należy przyjąć, że profesjonalny pełnomocnik w stopniu większym niż sama strona zdaje sobie sprawę z konsekwencji naruszenia terminów procesowych, zwłaszcza ustawowych terminów dotyczących zaskarżenia, a to oznacza, że zachowaniu tych terminów powinien poświęcić szczególną uwagę. Nadto złożenie zażalenia i poddanie kontroli instancyjnej postanowienia przez organ odwoławczy, nie wymaga szczególnej formy ani treści, ponieważ wystarczy przekonanie, że strona nie zgadza się z wydanym rozstrzygnięciem, tak aby sprawę przekazać do jej ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy (art. 128 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm. - k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a.) W niniejszej sprawie nie została dochowana należyta staranności ze strony zawodowego pełnomocnika, który reprezentuje skarżącą i który powinien poinformować o braku możliwości dokonania czynności z uwagi na swoją niezdolność do pracy, jak również nie została dochowana należyta staranność ze strony skarżącej, polegająca na braku sprawdzenia czy w terminie do wniesienia zażalenia pełnomocnik mógł podjąć czynności. 3.1. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia mimo, że skarżąca uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy oraz naruszenie art. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych i przyjęcie, że pełnomocnik skarżącej nie dochował należytej staranności. Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca składając prośbę o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wskazała, iż jest stroną licznych postępowań dotyczących zwolnienia spod egzekucji części wierzytelności pieniężnych wobec S1. sp. z o.o. Dyrektor Oddziału ZUS w S. kolejnymi postanowieniami odmawia takiego zwolnienia, a spółka wnosi zażalenia na te postanowienia. W większości przypadków Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchyla zaskarżone postanowienia. Jednak w sześciu przypadkach, po pierwszym uchyleniu postanowień, Dyrektor Oddziału ZUS w S. wydał ponowne postanowienia odmawiające zwolnienia części wierzytelności spod egzekucji, które zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. W związku z tym spółka postanowiła wnieść skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na ostateczne postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. W tym celu udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu R. B., który sporządził i wniósł w imieniu spółki 6 skarg. W związku z koniecznością wszczęcia postępowań sądowoadministracyjnych i zleceniem radcy prawnemu reprezentowania spółki w tych postępowaniach, spółka udzieliła mu również pełnomocnictwa do jej reprezentowania przed organami administracji w sprawach dotyczących zwolnienia spod egzekucji. Po otrzymaniu z WSA w Gliwicach odpowiedzi na skargi i po zapoznaniu się z ich treścią, spółka i pełnomocnik ustalili, że we wszystkich sprawach, w których Dyrektor Oddziału ZUS w S. będzie po raz drugi odmawiał zwolnienia wierzytelności spod egzekucji, zażalenia na te postanowienia będzie wnosił już pełnomocnik, gdyż istnieje duże prawdopodobieństwo, że organ odwoławczy utrzyma je w mocy i zajdzie konieczność zaskarżenia ostatecznych postanowień do WSA. Dlatego też, kiedy spółce doręczono w dniu 3 czerwca 2022 r. postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS z dnia 31 maja 2022 r., spółka przesłała je pełnomocnikowi (za pośrednictwem wiadomości e-mail wysłanej w dniu 6 czerwca 2022 r.), aby wniósł na nie zażalenie. Tymczasem dnia 21 maja 2022 r.pr. R. B. uległ wypadkowi komunikacyjnemu (został potrącony przez samochód przejeżdżając rowerem przez przejazd dla rowerów), w którego wyniku doznał licznych obrażeń. Od tego dnia był nieprzerwanie niezdolny do pracy do dnia 29 lipca 2022 r. (był również w tym okresie hospitalizowany). Najpoważniejszym urazem, który musiał być leczony w pierwszej kolejności, jest uraz kręgosłupa szyjnego - "pourazowa niestabilność c5/c6 z uszkodzeniem dysku". Uraz kręgosłupa szyjnego wykluczał w okresie niezdolności do pracy jakakolwiek pracę na komputerze. W związku z tym pełnomocnik nie był w stanie sporządzić i wnieść w terminie zażalenia na postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS z dnia 31 maja 2022 r. Uchybienie terminowi nastąpiło więc bez winy pełnomocnika. Stan pełnomocnika wskutek leczenia farmakologicznego (leki przeciwko bólom neuropatycznym) oraz dwukrotnych punkcji kolana prawego na tyle się poprawił, że jest w stanie do czasu operacji podjąć czynności zawodowe. W związku z tym z dniem 29 lipca 2022 r. zakończył się jego okres niezdolności do pracy. Z tym też dniem ustała przyczyna uchybienia terminowi. Dlatego też pełnomocnik wniósł zażalenie na postanowienia z dnia 31 maja 2022 r. wraz z prośbą o przywrócenie terminu, w ciągu 7 dni od tej daty. Dalej podano, że pełnomocnik w dniu 6 czerwca 2022 r. nie "przyjął" od skarżącej żadnego zawiadomienia. W dniu 6 czerwca 2022 r skarżąca wysłała e-mail z prośbą o wniesienie zażalenia (z załączonym skanem postanowienia Dyrektora Oddziału ZUS). E-mail nie wymaga żadnego "przyjęcia" - po prostu trafił on do służbowej skrzynki odbiorczej pełnomocnika. Pełnomocnik ze względu na swój stan zdrowia nie był go natomiast wtedy w stanie odczytać. Jeżeli chodzi zainicjowanie postępowań w innych sprawach przed WSA w Gliwicach, to skargi w tych sprawach zostały wniesione w lutym i w marcu 2022 r. Odpowiedzi na skargi zostały doręczone pełnomocnikowi w kwietniu i na początku maja 2022 r. Tymczasem wypadek miał miejsce 21 maja 2022 r. Po drugie, zaświadczenia o niezdolności do pracy pełnomocnika oznaczały dokładnie to, co stwierdzili lekarze - stan zdrowia pełnomocnika nie pozwalał na wykonywanie pracy w żadnym zakresie, w tym również na odczytywanie służbowych maili, prowadzenie służbowych rozmów z klientami itd. W okresie pierwszych tygodni po wypadku pełnomocnik nie był zupełnie w stanie wykonywać żadnych czynności zawodowych, w tym pracować na komputerze (nawet w takim zakresie, aby odebrać wiadomość e-mail). Jedyna rzecz, na której się w tym czasie koncentrował, to próby opanowania bólu kończyn, klatki piersiowej i kręgosłupa szyjnego. Dopiero po pierwszej hospitalizacji w czerwcu 2022 był w stanie w miarę normalnie funkcjonować życiowo, choć oczywiście jeszcze przez ponad miesiąc był nadal niezdolny do pracy. Skutki wypadku dla zdrowia pełnomocnika zobrazować może pismo P. S.A. z dnia 24 października 2022 r. dotyczące wypłaty zadośćuczynienia z polisy OC sprawczyni wypadku. Zakład ubezpieczeń podjął decyzje o wypłacie zadośćuczynienia na podstawie całości dokumentacji medycznej, ocenionej przez dwóch biegłych lekarzy (neurologa i ortopedę). W piśmie tym wskazano na nieodwracalne następstwa wypadku w postaci uszkodzenia ciała, ujemne następstwa w sferze psychicznej, a w szczególności czas trwania oraz stopień intensywności cierpień fizycznych i psychicznych oraz niemożliwość czynnego uczestnictwa w sprawach rodziny, a także uzasadnione poczucie nieprzydatności społecznej. Dodatkowo powagę urazu kręgosłupa szyjnego, którego doznał pełnomocnik potwierdza fakt, iż w dniu 27 września 2022 r. był operowany, celem odbarczenia rdzenia kręgowego (rozpoznanie: choroba krążka międzykręgowego z uszkodzeniem rdzenia kręgowego). Zostało więc uprawdopodobnione, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy pełnomocnika i strony. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko i dodał, że we wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej wskazał, że informacja o konieczności sporządzenia zażalenia została mu przesłana 6 czerwca 2022 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej. Natomiast w uzasadnieniu skargi pełnomocnik twierdzi, że nie przyjął od skarżącej żadnego zawiadomienia. Nadto w terminie przekazania przez skarżącą spółkę informacji e- mail o konieczności wniesienia w jej imieniu zażalenia, pełnomocnik nie był hospitalizowany, przebywał na zwolnieniu lekarskim. Faktyczna niemożność wykonywania obowiązków jest okolicznością, którą można i należy w prowadzonej działalności zawodowej przewidzieć, szczególnie jeżeli prowadzona jest samodzielnie. Oznacza to potrzebę podjęcia w takiej sytuacji właściwych działań organizacyjnych zabezpieczających interesy klientów w szczególności, jeżeli jest długotrwała. Pobyt w szpitalu i związana z nim hospitalizacja spowodowana nagłym pogorszeniem stanu zdrowia faktycznie uniemożliwia podjęcie jakichkolwiek czynności zawodowych powstałych w dacie powstania zdarzenia. Jednak w okresie rozpoczęcia niezdolności do pracy i w terminie do wniesienia zażalenia, pełnomocnik skarżącej nie przebywał w szpitalu, nie zadbał również o stosowne zastępstwo czy zmianę organizacji pracy umożliwiającą wykonanie powierzonych przez skarżącą czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4. Po dokonaniu oceny legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądu jest postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Spór koncentruje się wokół przesłanki uprawdopodobnienia braku winy skarżącej i jej pełnomocnika w uchybieniu terminu do dokonania powyższej czynności. Organ uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia zażalenia, a stanowisko to zasługuje na akceptację. 5. Stosownie do art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminowi, należy przywrócić go na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Organ, oceniając, czy strona dopuściła się uchybienia terminu bez swojej winy, powinien odwołać się do obiektywnych mierników staranności. O braku winy strony można mówić tylko wtedy, gdy zaistniała rzeczywista przyczyna, która spowodowała uchybienie terminowi i przyczyna ta była niezależna od strony, przy czym strona nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie była w stanie owej przeszkody przezwyciężyć. Ciężar wykazania, że istotnie zaistniała taka przeszkoda faktyczna, która wykluczyła możność terminowego dokonania czynności procesowej, spoczywa na stronie, przy czym wystarczającym środkiem jest tutaj uprawdopodobnienie. Jest ono środkiem zwolnionym od ścisłych formalności, ale jego zadaniem jest przekonanie organu orzekającego o prawdziwości graniczącej niemalże z pewnością, co do formułowanych we wniosku o przywrócenie terminu twierdzeń. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Powyższe oznacza, że przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybienie terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa (por. wyroki NSA z 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2369/16, z 19 maja 2021 r., sygn. akt I OSK 2539/20; CBOS). Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, nieznajomość prawa, "przeoczenie" wynikające ze słabej znajomości procedury, oczekiwanie na poradę profesjonalisty. Jak podkreśla się w orzecznictwie, przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy podjęciu największego w danych warunkach wysiłku. W realiach sprawy, ocena organu, zgodnie z którą skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu było od niej niezależne, jest prawidłowa. Skarżąca wskazała, iż w dniu 21 maja 2022 r. jej pełnomocnik uległ wypadkowi komunikacyjnemu i jego niezdolność do pracy trwała do dnia 29 lipca 2022 r. Skarżąca natomiast w dniu 6 czerwca 2022 r. nadała za pomocą poczty elektronicznej pełnomocnikowi, odpis postanowienia z dnia 31 maja 2022 r., celem wniesienia w jej imieniu zażalenia. Później nie podejmowała już z pełnomocnikiem żadnego kontaktu. Z powyższego wynika, iż w żadnej mierze nie zainteresowała się losem zażalenia, które winno zostać wniesione do dnia 10 czerwca 2022 r. Powyższe świadczy zatem o braku dbałości o własne interesy. Choroba pełnomocnika tymczasem, którą powołuje skarżąca jako powód niezłożenia zażalenia w terminie, ma w tym przypadku znaczenie wtórne, a z uwagi na fakt, że to skarżącej doręczono postanowienie z dnia 31 maja 2022 r., albowiem do akt sprawy administracyjnych pełnomocnictwo udzielone r. pr. R. B., złożone zostało dopiero wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, tj. w dniu 8 sierpnia 2022 r. W sytuacji zatem, gdyby skarżąca była w postępowaniu administracyjnym reprezentowana przez pełnomocnika w dniu wydania i doręczenia postanowienia z dnia 31 maja 2022 r., brak winy w uchybieniu terminu należałoby rozpatrywać z uwzględnieniem okoliczności związanych z chorobą pełnomocnika. W tym bowiem przypadku, skarżąca mogła nie mieć w ogóle świadomości wydania takiego postanowienia. Jednakże w niniejszej sprawie to skarżącej zostało doręczone postanowienie, od którego przysługiwało zażalenie i to skarżąca przesłała jego odpis pełnomocnikowi. Winna zatem, dbając o swe interesy, podjąć czynności zmierzające do ustalenia czy takie zażalenie zostało sporządzone i wniesione w terminie. Nie czyniąc powyższego, wykazała się niedostateczną starannością w prowadzeniu własnych spraw. Jak już zostało wyżej wskazane, przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, nieznajomość prawa, "przeoczenie" wynikające ze słabej znajomości procedury, oczekiwanie na poradę profesjonalisty. Nadto zachowanie pełnomocnika skarżącej również cechuje niedostateczna staranność, albowiem gdyby należycie dbał o interesy swojego mocodawcy, podjąłby działania zmierzające do poinformowania go, iż w dniu 21 maja 2022 r. uległ wypadkowi i w związku z tym jest niezdolny do pracy, ani do podjęcia w jego imieniu czynności procesowych. Tym bardziej, iż jak wynika z treści skargi, spółka i jej pełnomocnik ustalili, że we wszystkich sprawach, w których Dyrektor Oddziału ZUS w S. będzie po raz drugi odmawiał zwolnienia wierzytelności spod egzekucji, zażalenia na te postanowienia będzie wnosił już pełnomocnik, gdyż istnieje duże prawdopodobieństwo, że organ odwoławczy utrzyma je w mocy i zajdzie konieczność zaskarżenia ostatecznych postanowień do WSA. Pełnomocnik mógł zatem spodziewać się, iż w każdej chwili zaistnieje konieczność wniesienia w imieniu spółki zażalenia. Nadto istotnym jest fakt, że pełnomocnik hospitalizowany był dopiero od dnia 17 czerwca 2022 r. Osoby, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Istotą pracy profesjonalnego pełnomocnika jest bowiem rzetelne dbanie o interesy mocodawcy, między innymi poprzez wypełnianie w terminie wszystkich wymogów proceduralnych umożliwiających stronie pełny udział w postępowaniu. Pełnomocnik reprezentujący stronę ma obowiązek działania w imieniu i na jej rzecz z równą starannością, tak jakby działał na własną rzecz. Od fachowego pełnomocnika wymagać można prawidłowego zorganizowania pracy. Co więcej od profesjonalnego pełnomocnika zobowiązanego do szczególnej staranności w podejmowaniu czynności procesowych w imieniu swojego mandanta można wymagać, aby zabezpieczył interesy swoich klientów również na wypadek swojej choroby, urlopu czy innej okoliczności powodującej nieobecność w siedzibie firmy lub innych przeszkód losowych uniemożliwiających mu osobiste reprezentowanie jego interesów (postanowienie NSA z 22 lutego 2013 r., I GZ 20/13). Konkludując stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi. Nie przedstawiła argumentacji uwiarygodniającej staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna i nieprzezwyciężalna. W związku z tym należało podzielić stanowisko orzekającego organu, że niedochowanie terminu było wynikiem niedołożenia należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej należycie o swoje interesy. O braku winy zainteresowanego w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy działał on z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od niego, co w okolicznościach niniejszej sprawy, jak trafnie przyjął organ w zaskarżonym postanowieniu, nie miało miejsca. 6. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.), oddalił skargę.