I SA/Gl 1469/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Kozłowska (spr.), Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant specjalista Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2026 r. sprawy ze skargi P. S.A. w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 16 października 2025 r. nr SKO.FP/41.4/510/2025/10012 w przedmiocie ulg płatniczych - odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 marca 2025 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 21 maja 2025 r. nr [...] 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z 16 października 2025 r. nr SKO.FP/41.4/510/2025/10012, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm.), dalej: O.p po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez P S.A. w C. (dalej: Spółka, skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C.(dalej: organ pierwszej instancji) z 21 maja 2025 r. nr [...], odmawiającą umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 mara 2025 r. w kwocie 1.942.592,38 zł. Powyższa decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Spółka wnioskiem z 1 kwietnia 2025 r. zwróciła się do organu pierwszej instancji o ulgę w postaci umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 marca 2025 r. wraz z należnymi odsetkami. Spółka wskazała, że w 2025 r. możliwe będzie uregulowanie zobowiązań podatkowych jedynie w zakresie nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością komercyjną, z której uzyskuje przychody finansowe z tytułu równowartości podatku od nieruchomości zawartego w czynszach dzierżawnych. Spółka przedstawiła rachunek zysków i strat za lata 2022-2024 oraz za okres od stycznia do 28 lutego 2025 r. Spółka podniosła, że generowane w ostatnich latach przez nią przychody ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów nie pozwalają na pokrycie kosztów bieżącej działalności operacyjnej, co powoduje utrzymywanie się wysokiego poziomu straty ze sprzedaży. Spółka podkreśliła istnienie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego w umorzeniu zaległości, wskazując na ich zbieżność. Wyjaśniła, że wnioskowane umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości pozwoli Spółce otrzymać dodatni wynik finansowy. Natomiast realizując zadania statutowe Spółka realizuje również zadania publiczne Miasta C. oraz miast ościennych pozwalając ich mieszkańcom korzystać z terenu P, szczególnie z udostępnionych "atrakcji" o charakterze rekreacyjnym, kulturalnym i edukacyjnym, co wskazuje na istnienie ważnego interesu publicznego. Organ pierwszej instancji decyzją z 21 maja 2025 r. odmówił Spółce umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 mara 2025 r. w kwocie 1.942.592,38 zł. Spółka wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Spółka wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez umorzenie zaległości podatkowych, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji wraz z wyraźnym wskazaniem okoliczności faktycznych, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie umorzenia należności podatkowej, tj. ważny interes podatnika, podczas gdy mamy do czynienia z występowaniem zarówno ważnego interesu podatnika jak i interesu publicznego, tym samym organ uwzględniając te okoliczności powinien był dokonać umorzenia zaległości podatkowych; 2. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegającego na: a) nieprawidłowym przyjęciu, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika, a dostrzeżony przez organ interes publiczny nie przemawia za zastosowaniem umorzenia zaległości podatkowej, podczas gdy odwołująca jest spółką zarządzającą zielonymi terenami użyteczności publicznej znajdującymi się w obszarze administracyjnym Miasta C. w rozmiarze około 1/6 powierzchni terytorialnej całego Miasta C., tym samym odwołująca realizuje zadania publiczne w zakresie zagospodarowania i utrzymania terenów [...] wraz infrastrukturą, które leżałyby po stronie Miasta C., b) nieprawidłowym przyjęciu, że sytuacja finansowo-ekonomiczna Spółki jest na tyle dobra, że byłaby w stanie uregulować należności podatkowe bez uszczerbku dla prowadzonej działalności statutowej, podczas gdy działalność gospodarcza Spółki ma w istocie wyłącznie charakter pomocniczy względem działalności statutowej, zaś za pierwsze miesiące 2025 r. Spółka odnotowała stratę, c) nieprawidłowym przyjęciu, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą na całej powierzchni P, podczas gdy powierzchnia wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w ostatnich latach nie przekracza 20% całkowitej powierzchni P, a nadto niedostrzeżenie przez organ pierwszej instancji, że wniosek o umorzenie podatku od nieruchomości odnosi się wyłącznie do tej części, w której Spółka działalności gospodarczej nie prowadzi (w zakresie tej części posiadanych nieruchomości, na których Spółka prowadzi działalność gospodarczą uiszcza należny podatek od nieruchomości), d) nieprawidłowym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji umorzenia zaległości podatkowych, podczas gdy umorzenie zaległości podatkowych Spółki w podatku od nieruchomości następuje nieprzerwanie od 2012 r. z uwagi na istnienie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, a w odróżnieniu do poprzednich lat nie zaszły żadne zmiany w odniesieniu do zadań realizowanych przez Spółkę, w tym w szczególności co do rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej, e) nieprawidłowym przyjęciu, że wieloletni okres umarzania zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, począwszy od 2012 r. jest wystarczający do wdrożenia przez Spółkę działań, które pozwolą na planowane opłacanie należnych kwot do budżetu Miasta C. wobec tego niezasadne jest umarzanie zaległości, podczas gdy zaoszczędzone przez ten okres środki pozwalały na bieżące pokrywanie kosztów związanych z utrzymaniem terenów [...], stanowiących dobro użyteczności publicznej, których ciężar ponoszenia spoczywa na Spółce, f) pominięciu okoliczności, że na wykazie podatników Miasta C., którym w 2022 r. oraz 2023 r. w zakresie podatków i opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono na raty spłatę w kwocie przewyższającej 500 zł, Spółka widnieje jako podmiot, wobec którego dokonano umorzenia zaległości podatkowych z uwagi na ważny interes podatnika oraz ważny interes publiczny, g) pominięciu okoliczności, że w związku z realizowaną modernizacją terenów i infrastruktury P znacząco wzrastają koszty utrzymania tej infrastruktury pomimo tego, że prowadzona działalność gospodarcza nie może, z uwagi na jej pomocniczy charakter, przekroczyć poziomu 20% działalności Spółki, h) pominięciu okoliczności, że uzyskiwany niewielki zysk w latach poprzednich w istocie był skutkiem umarzania podatku od nieruchomości przez organ pierwszej instancji, co umożliwiło Spółce pozyskanie dodatkowych środków pomocowych na realizację projektu "[...]", podczas gdy brak umorzeń prowadziłby do osiągania każdego roku wielomilionowych strat; wiedzą powszechną jest, że przedmiotowe straty doprowadziły przed 2019 r. do znacznej degradacji terenów P oraz jego infrastruktury, a nadto do jednoznacznie negatywnie ocenianych transakcji zbycia nieruchomości P w jego północnej części, wobec czego należy stwierdzić, że jest niepomiernie istotnym interesem publicznym, ale także prywatnym Spółki, aby w celu utrzymywania terenów [...] w stanie atrakcyjnym dla odwiedzających, w tym w szczególności mieszkańców Miasta C., nie dochodziło do ponoszenia strat, które potencjalnie mogłyby prowadzić do wszczynania egzekucji zagrażających jednolitości aktualnych obszarów zarządzanych przez Spółkę, i) dowolnym nieuwzględnieniu wyjaśnień Spółki złożonych w toku postępowania, w szczególności w zakresie sposobu wykorzystania środków zaoszczędzonych dzięki umorzeniu zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2024, podczas gdy z wyjaśnień tych wynikało, że środki te zostały wykorzystane na działalność statutową Spółki, do której została powołana. Organ odwoławczy decyzją z 16 października 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 21 maja 2025 r. Organ odwoławczy na wstępie swoich rozważań wskazał, że organ pierwszej instancji nie rozpatrywał wniosku podatnika o umorzenie zaległości jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w ramach pomocy publicznej (art. 67b § 1 O.p.). Organ ten uwzględnił, że Spółka prowadzi swoją działalność w ramach określonych statutem Spółki, a oferowane usługi w skali całego P mają jedynie charakter pomocniczy. Infrastrukturę P należy więc traktować jako infrastrukturę podwójnego wykorzystania, która w przeważającej części jest wykorzystywana do celów działalności niegospodarczej (powyżej 80%). Zatem działalność gospodarcza prowadzona przez Spółkę jest działalnością pomocniczą, a pomoc publiczna w tym przypadku nie występuje. Działalność o charakterze niegospodarczym jest podstawową działalnością Spółki, a działalność gospodarcza wspomaga i zapewnia prawidłowe funkcjonowanie tej pierwszej. Z tych względów wniosek Spółki o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych należało rozpatrzyć jako wniosek o ulgę nie stanowiącą pomocy publicznej. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji wydając decyzję odmowną wziął pod uwagę wieloletnie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości wraz z odsetkami, które pozwoliły zaoszczędzić Spółce w latach 2019-2024 w sumie kwotę 34.796 207,72 zł. Są to środki, które w tych ostatnich latach nie wpłynęły do budżetu Miasta C.. Wcześniejsze umorzenie zaległości podatkowej nie oznacza zatem (jak sugeruje Spółka), że organ nawet przy braku poprawy sytuacji podatnika będzie zobowiązany do dalszego umarzania zaległości. Ulgi, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. nie mogą mieć charakteru powtarzającego się czynnika pozwalającego na osiągnięcie pozytywnego wyniku gospodarczego. Z ich wyjątkowego charakteru wynika, że mogą stanowić incydentalną pomoc w stabilizacji sytuacji finansowej wówczas, gdy istnieje pozytywna prognoza co do dalszych wyników podmiotu zobowiązanego do świadczeń. Dalej organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji pomimo stwierdzenia istnienia interesu społecznego uznał, że nie może udzielić kolejnej ulgi (tj. za kolejny okres podatkowy). Wziął pod uwagę nie tylko wyjątkowy charakter stosowania umorzenia zaległości podatkowej, ale również swoją sytuację ekonomiczną. Organ pierwszej instancji odmawiając Spółce umorzenia zaległości podatkowej szeroko przedstawił sytuację finansową Miasta C.. Wyjaśnił, że w celu zapewnienia warunków finansowych niezbędnych do sfinansowania realizacji zadań ujętych w Wieloletniej Prognozie Finansowej, w tym także środków na wkład własny zadań inwestycyjnych współfinansowanych oraz planowanych do współfinansowania środkami z budżetu Unii Europejskiej, konieczne będzie podejmowanie działań, które pozwolą na wygenerowanie odpowiednich środków na ich finansowanie. Sytuacja wymaga dalszego kontynuowania działań mających na celu utrzymanie dyscypliny budżetowej, a co za tym idzie efektywnego gospodarowania środkami publicznymi przeznaczonymi na realizację zadań Miasta szczególnie w obszarach, na które Miasto ma wpływ. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że słusznie organ pierwszej instancji przyjął, że 6-letnie umarzanie zaległości podatkowych Spółki, to wystarczający czas, by ta wdrożyła działania, które pozwolą na planowe opłacenie kwot podatku od nieruchomości. Organ postawił na szali interes Spółki i interes społeczny, publiczny. Stwierdził, że umarzanie należności podatkowych nie może prowadzić do wzbogacania się podatnika z uszczerbkiem dla zaspokajania potrzeb publicznych. W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie umorzenia należności podatkowej, tj. ważny interes podatnika, podczas gdy mamy do czynienia z występowaniem zarówno ważnego interesu podatnika jak i interesu publicznego, a tym samym organ uwzględniając te okoliczności powinien był dokonać umorzenia zaległości podatkowych skarżącej, 2. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegającego na: a) nieprawidłowym przyjęciu, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika, a dostrzeżony przez organ interes publiczny nie przemawia za zastosowaniem umorzenia zaległości podatkowej, podczas gdy skarżąca jest spółką zarządzającą zielonymi terenami użyteczności publicznej znajdującymi się w obszarze administracyjnym Miasta C. w rozmiarze około 1/6 powierzchni terytorialnej całego Miasta C., tym samym skarżąca realizuje zadania publiczne w zakresie zagospodarowania i utrzymania terenów [...] wraz infrastrukturą, które leżałyby po stronie Miasta C., b) nieprawidłowym przyjęciu, że sytuacja finansowo-ekonomiczna skarżącej jest na tyle dobra, że byłaby w stanie uregulować należności podatkowe bez uszczerbku dla prowadzonej działalności statutowej, podczas gdy działalność gospodarcza skarżącej ma w istocie wyłącznie charakter pomocniczy względem działalności statutowej, zaś za pierwsze miesiące 2025 r. skarżąca odnotowała stratę, c) nieprawidłowym przyjęciu, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na całej powierzchni P, podczas gdy powierzchnia wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej w ostatnich latach nie przekracza 20% całkowitej powierzchni P, a nadto niedostrzeżenie przez organ pierwszej instancji, że wniosek o umorzenie podatku od nieruchomości odnosi się wyłącznie do tej części, w której skarżąca działalności gospodarczej nie prowadzi (w zakresie tej części posiadanych nieruchomości, na których skarżąca prowadzi działalność gospodarczą uiszcza należny podatek od nieruchomości), d) nieprawidłowym przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania instytucji umorzenia zaległości podatkowych skarżącej w podatku od nieruchomości, podczas gdy umorzenie zaległości podatkowych skarżącej w podatku od nieruchomości następuje nieprzerwanie od 2012 r. z uwagi na istnienie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, a w odróżnieniu do poprzednich lat nie zaszły żadne istotne zmiany w odniesieniu do zadań realizowanych przez skarżącą, w tym w szczególności co do rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej, e) nieprawidłowym przyjęciu, że wieloletni okres umarzania zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, począwszy od 2012 r. jest wystarczający do wdrożenia przez skarżąca działań, które pozwolą na planowane opłacanie należnych kwot do budżetu Miasta C. wobec tego niezasadne jest umarzanie zaległości, podczas gdy zaoszczędzone przez ten okres środki pozwalały na bieżące pokrywanie kosztów związanych z utrzymaniem terenów parkowych, stanowiących dobro użyteczności publicznej, których ciężar ponoszenia spoczywa na skarżącej, f) pominięciu okoliczności, że na wykazie podatników Miasta C., którym w 2022 r. oraz 2023 r. i 2024 w zakresie podatków i opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono na raty spłatę w kwocie przewyższającej 500 zł, Spółka widnieje jako podmiot, wobec którego dokonano umorzenia zaległości podatkowych z uwagi na ważny interes podatnika oraz ważny interes publiczny, g) pominięciu okoliczności, że w związku z realizowaną modernizacją terenów i infrastruktury P znacząco wzrastają koszty utrzymania tej infrastruktury pomimo tego, że prowadzona działalność gospodarcza nie może, z uwagi na jej pomocniczy charakter, przekroczyć poziomu 20% działalności skarżącej, h) pominięciu okoliczności, że uzyskiwany niewielki zysk w latach poprzednich w istocie był skutkiem umarzania podatku od nieruchomości przez organ pierwszej instancji, co umożliwiło skarżącej pozyskanie dodatkowych środków pomocowych na realizację projektu "[...]", podczas gdy brak umorzeń prowadziłby do osiągania każdego roku wielomilionowych strat, wiedzą powszechną jest, że przedmiotowe straty doprowadziły przed 2019 r. do znacznej degradacji terenów P oraz jego infrastruktury, a nadto do jednoznacznie negatywnie ocenianych transakcji zbycia nieruchomości P w jego północnej części, wobec czego należy stwierdzić, że jest niepomiernie istotnym interesem publicznym, ale także prywatnym skarżącej, aby w celu utrzymania terenów [...] w stanie atrakcyjnym dla odwiedzających, w tym w szczególności mieszkańców Miasta C., nie dochodziło do ponoszenia strat, które potencjalnie mogłyby prowadzić do wszczynania egzekucji zagrażających jednolitości aktualnych obszarów zarządzanych przez skarżącą, i) dowolnym nieuwzględnieniu wyjaśnień skarżącej złożonych w toku postępowania, w szczególności w zakresie sposobu wykorzystania środków zaoszczędzonych dzięki umorzeniu zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za rok 2024, podczas gdy z wyjaśnień tych wynikało, że środki te zostały wykorzystane na działalność statutową skarżącej, do której została powołana. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez umorzenie zaległości podatkowych. Ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W piśmie procesowym z 16 lutego 2026 r. skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnienie skargi skarżąca wywodziła, że w niniejszej sprawie interes publiczny i ważny interes podatnika są zupełnie zbieżne. Skarżąca praktycznie co roku korzysta ze wsparcia swojego właściciela - to jest Województwa [...] - poprzez dokapitalizowanie Spółki, a zatem sięga właśnie do środków szeroko pojętego państwa. Od kilku lat stan majątkowy Województwa [...] jest taki, iż pozwala na to, by do takiego dokapitalizowania w celu sfinansowania m.in. bieżącej działalności skarżącej dochodziło. Natomiast, gdy nie dokonywano umorzenia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości, skarżąca również nie otrzymywała dokapitalizowania ze środków samorządu województwa, co doprowadziło do zapaści finansowej, braku środków na bieżące funkcjonowanie, co spowodowało m.in. konieczność likwidacji ówcześnie działających [...], czy [...]. W konsekwencji doprowadziło to do konieczności umorzenia w kapitale zakładowym Spółki, a wcześniej także do okrojenia powierzchni P. Skarżąca podniosła, że organy podatkowe dokonały błędnej oceny stanu finansowego skarżącej. Organy w ogóle nie wzięły pod uwagę, jaki byłby wynik skarżącej w sytuacji, gdyby za wszystkie cztery kwartały 2024 r. organ pierwszej instancji nie wydał decyzji o umorzeniu zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości. Stąd też notowane w sprawozdaniu finansowym wyniki nie wykazują dobrego stanu majątkowego skarżącej, a wręcz przeciwnie. Gdyby nie udzielane przez organ pierwszej instancji ulgi skarżąca ponosiłaby rokrocznie wielomilionowe straty, których nie byłaby w stanie pokryć z własnych przychodów i w istocie musiałaby, albo liczyć na wsparcie samorządu województwa [...] poprzez dalsze dokapitalizowania, albo wróciłoby zagrożenie zarówno dla prowadzonych inwestycji, jak i dla integralności terytorialnej P. Natomiast P pełni bezsprzecznie rolę służebną w stosunku do społeczeństwa i to istotną z punktu widzenia ekologii, kultury, rozrywki i sportu w [...]. Stanowi unikatową w skali kraju, jak i świata "oazę zieleni" zlokalizowaną w C., pośrodku kilkumilionowej aglomeracji [...] w najbardziej uprzemysłowionym regionie kraju. Skarżąca zwróciła także uwagę, że za nieprawidłowością poczynionych przez organ pierwszej instancji ustaleń przemawia przede wszystkim okoliczność, że umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości względem skarżącej następuje nieprzerwanie od roku 2012 i jest oparte na analogicznych przesłankach, jakie zostały zawarte we wniosku inicjującym niniejsze postępowanie. Co więcej, na wykazie podatników, którym w zakresie podatków i opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono na raty spłatę w kwocie przewyższającej 500 zł, kolejno za lata 2022, 2023 oraz 2024, skarżąca widnieje jako podatnik, któremu umorzono zaległości podatkowe z uwagi na zarówno ważny interes podatnika, jak i ważny interes publiczny. Tymczasem w zakresie działalności prowadzonej przez skarżącą, nie wystąpiły żadne nowe okoliczności, które mogłyby wpływać na zmianę oceny dokonywanej przez organ. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 16 lutego 2026 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: - artykułu z 28 maja 2025 r. w sprawie nawiązania współpracy skarżącej z T (publikacja na stronie serwisu skarżącej), - artykułu z 28 maja 2025 r. w sprawie nawiązania współpracy skarżącej z T (publikacja na stronie serwisu Województwa [...]), - artykułu z 28 maja 2025 r. w sprawie nawiązania współpracy skarżącej z T (publikacja na stronie serwisu portalsamorządowy.pl) na okoliczność wykazania: dodatkowej zasadności umorzenia podatku, gdyż organ odwoławczy w sposób nieobiektywny oparł swoją argumentację na fakcie podjęcia współpracy skarżącej z T , podczas gdy do nawiązania współpracy tych podmiotów doszło 28 maja 2025 r., a decyzja organu pierwszej instancji została wydana 21 maja 2025 r., przedmiot sprawy dotyczy I kwartału 2025 r.; - decyzji organu pierwszej instancji z 23 stycznia 2026 r. nr [...]; - decyzji organu pierwszej instancji z 20 marca 2017 r. nr [...] ewid. [...] - odmowa umorzenia podatku; - odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z 20 marca 2017 r.; - decyzji organu odwoławczego z 19 maja 2017 r. nr SKO/F/423/929/6106,/17- uchylenie decyzji organu pierwszej instancji; - decyzji organu pierwszej instancji z 28 czerwca 2017 r. nr [...].ew. [...] na okoliczność wykazania: dodatkowej zasadności umorzenia podatku, a także z uwagi na argumenty i stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie IV kwartału 2025 r., tj. wystąpienie interesu publicznego w okresie zimowym, jako że w okresie tym jest mniejsze zapotrzebowanie ludności na świadczone przez P usługi w zakresie wypoczynku, rekreacji, aktywności fizycznej i edukacji, a tym samym mniejszą ilość odwiedzających P, podczas gdy w I kwartale 2025 r. występują jeszcze gorsze warunki pogodowe, w tym zapotrzebowanie na atrakcje, aniżeli w IV kwartale. W kolejnym piśmie procesowym z 21 maja 2026 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z decyzji organu pierwszej instancji z 13 maja 2026 r. nr [...], którą umorzono skarżącej zaległość podatkową w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2026 r. do 31 marca 2026 r. wraz z należnymi odsetkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Sąd dopuścił dowód z dokumentów, stanowiących załącznik do pisma procesowego skarżącej z 16 lutego 2026 r. k. 51-68 oraz załącznik do pisma z 21 maja 2026 r. k. 82-85. Przyjęta bowiem przez ustawodawcę koncepcja sądownictwa administracyjnego co do zasady wyklucza prowadzenie przez sąd postępowania dowodowego celem ustalenia stanu faktycznego sprawy. Na zasadzie wyjątku ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej: P.p.s.a. dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodów wyłącznie z dokumentów, o ile spełnione zostaną określone w art. 106 § 3 P.p.s.a. przesłanki. Zgodnie z powołanym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowody, o których przeprowadzenie wnioskował pełnomocnik skarżącej były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowodowały przedłużenia postępowania w sprawie. Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W orzecznictwie przyjmuje się, że spełnienie przesłanki "ważnego interesu podatnika" wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów powodujących, że żądanie pełnej i terminowej zapłaty podatku może zachwiać podstawami egzystencji podatnika i (lub) osób zależnych od niego. Przyjmuje się, że "ważny interes podatnika" definiuje sytuacje nadzwyczajne, wyjątkowe, losowe, uniemożliwiające uregulowanie zaległości przez podatnika, przy równoczesnym uwzględnieniu normalnej sytuacji ekonomicznej podatnika, wysokości uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Podnosi się jednak również, że pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei interes publiczny utożsamiany jest z taką dyrektywą postępowania, która nakazuje mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98 i z 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08, Komentarz do art. 22 Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2011, wyd. IV). Istotne jest, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy w sensie dopuszczalności wyboru konsekwencji prawnych sytuacji opisanej w hipotezie normy prawnej. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) - organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. Oczywiście, stwierdzenie przez organ braku przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w zastosowaniu ulgi podatkowej powoduje, że nie będzie on dysponował wyborem rozstrzygnięcia, a decyzja będzie miała charakter związany (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 493/05; z 14 marca 2017 r. sygn. akt II FSK 3249/16). Jeżeli, pomimo wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", albo obu tych przesłanek łącznie, organ uzna, że istnieją inne (istotniejsze) wartości z zakresu "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", które uzasadniają odmowę udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań, to organ powinien wykazać, że za ową odmową przemawiają względy wynikające z dobra ogółu i są one ważniejsze niż te, które zostały przyjęte jako korzystne dla strony. Są zatem pewne granice uznania administracyjnego, w obrębie których może poruszać się organ podatkowy, podejmując decyzję w następstwie wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, o których mowa w art. 67a § 1 O.p. Przypadki korzystania przez organy z przyznanej im kompetencji w sposób woluntarystyczny, zupełnie nieracjonalny lub sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi nie mogą pozostawać poza zakresem sprawowanej przez sądy administracyjne kontroli administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15 oraz komentarz do tego wyroku: S. Bogucki, Granice uznania administracyjnego (w:) Orzecznictwo w sprawach podatkowych, red. nauk. B. Brzeziński, W. Morawski, J. Rudowski, Warszawa 2017, s. 43-58). Są pewne granice uznania administracyjnego, w obrębie których może poruszać się organ podatkowy, podejmując decyzję w następstwie wystąpienia przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego", o których mowa w art. 67a § 1 O.p. Przekroczenie tych granic ma m.in. miejsce wówczas, gdy wybór alternatywy decyzyjnej dokonany został: z rażącym naruszeniem zasady sprawiedliwości; wskutek uwzględnienia kryteriów oczywiście nieistotnych (bagatelnych) lub nieracjonalnych; na podstawie fałszywych przesłanek (argumentów, które są nieprawdziwe). Wyłączenie z zakresu kontroli sądowoadministracyjnej decyzji uznaniowych obarczonych takimi wadami, stanowiłoby realne ograniczenie drogi sądowej, która umożliwiać ma przecież podatnikom dochodzenie naruszonych w sposób oczywisty praw. Zasada zaufania do organów wyrażona w art. 121 § 1 O.p. wymaga, żeby ten wybór był racjonalny, obiektywny, oparty na okolicznościach konkretnej sprawy. W kontekście działania w warunkach uznania administracyjnego, zwłaszcza zaś jego ram determinowanych przesłankami ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, wskazać należy na pożądany i oczekiwany z punktu widzenia standardu demokratycznego państwa prawnego nakaz posługiwania się w pełni zobiektywizowanymi, transparentnymi i - co najważniejsze z punktu widzenia podatnika - przewidywalnymi kryteriami oceny spraw danego rodzaju. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd po pierwsze stwierdza, że organy podatkowe dokonały błędnych ustaleń faktycznych przyjmując, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika, a dostrzeżony przez organ interes publiczny nie przemawia za zastosowaniem umorzenia zaległości podatkowej, podczas gdy skarżąca jest spółką zarządzającą zielonymi terenami użyteczności publicznej znajdującymi się w obszarze administracyjnym Miasta C. w rozmiarze około 1/6 powierzchni terytorialnej całego Miasta C.. Tym samym skarżąca realizuje zadania publiczne w zakresie zagospodarowania i utrzymania terenów [...] wraz infrastrukturą, które leżałyby po stronie Miasta C.. Po drugie nieprawidłowo organy przyjęły, że sytuacja finansowo-ekonomiczna skarżącej jest na tyle dobra, że byłaby w stanie uregulować należności podatkowe bez uszczerbku dla prowadzonej działalności statutowej, podczas gdy działalność gospodarcza skarżącej ma w istocie wyłącznie charakter pomocniczy względem działalności statutowej, zaś za pierwsze miesiące 2025 r. skarżąca odnotowała stratę. Organy w ogóle nie wzięły pod uwagę, jaki byłby wynik skarżącej w sytuacji, gdyby za wszystkie cztery kwartały 2024 r. organ pierwszej instancji nie wydał decyzji o umorzeniu zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości. Stąd też notowane w sprawozdaniu finansowym wyniki nie wykazują dobrego stanu majątkowego skarżącej, a wręcz przeciwnie. Gdyby nie udzielane przez organ pierwszej instancji ulgi skarżąca ponosiłaby rokrocznie wielomilionowe straty, których nie byłaby w stanie pokryć z własnych przychodów i w istocie musiałaby, albo liczyć na wsparcie samorządu województwa śląskiego poprzez dalsze dokapitalizowania, albo wróciłoby zagrożenie zarówno dla prowadzonych inwestycji, jak i dla integralności terytorialnej P. Po trzecie nieprawidłowo organy przyjęły, że wieloletni okres umarzania skarżącej zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, począwszy od 2012 r. jest wystarczający do wdrożenia przez skarżąca działań, które pozwolą na planowane opłacanie należnych kwot do budżetu Miasta C. wobec tego niezasadne jest umarzanie zaległości, podczas gdy zaoszczędzone przez ten okres środki pozwalały na bieżące pokrywanie kosztów związanych z utrzymaniem terenów [...], stanowiących dobro użyteczności publicznej, których ciężar ponoszenia spoczywa na skarżącej. Natomiast do nawiązania współpracy skarżącej z T doszło dopiero 28 maja 2025 r., a decyzja organu pierwszej instancji została wydana 21 maja 2025 r., ponadto przedmiot sprawy dotyczy I kwartału 2025 r. Doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w skardze, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, co istotne umarzanie zaległości podatkowych skarżącej w podatku od nieruchomości następuje od kilku z uwagi na istnienie ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, a w odróżnieniu do poprzednich lat nie zaszły żadne istotne zmiany w odniesieniu do zadań realizowanych przez skarżącą, w tym w szczególności co do rozmiaru prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca widnieje na wykazie podatników Miasta C., którym w 2022 r. oraz 2023 r. i 2024 w zakresie podatków i opłat udzielono ulg, odroczeń, umorzeń lub rozłożono na raty spłatę w kwocie przewyższającej 500 zł. Skarżącej umorzono zaległości podatkowe zarówno z uwagi na ważny interes podatnika, jak i ważny interes publiczny, albo ważny interes publiczny. Co więcej organ pierwszej instancji decyzją z 23 stycznia 2026 r. nr [...] umorzył skarżącej zaległość podatkową w podatku od nieruchomości za okres od 1 października 2025 r. do 31 grudnia 2025 r. wraz z należnymi odsetkami. Kolejną decyzją z 13 maja 2026 r. nr [...] organ pierwszej instancji umorzył skarżącej zaległość podatkową w podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2026 r. do 31 marca 2026 r. wraz z należnymi odsetkami. Tymczasem w zakresie działalności prowadzonej przez skarżącą, nie wystąpiły żadne nowe okoliczności, które mogłyby wpływać na zmianę oceny dokonywanej przez organ. Powyższe świadczy o przekroczeniu przez organ granic uznania administracyjnego i o naruszeniu art. 121 § 1 O.p., które miało istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Ponadto należy zgodzić się ze skarżącą, że w rozpoznawanej sprawie interes publiczny i ważny interes podatnika są zupełnie zbieżne. Skarżąca praktycznie co roku korzysta ze wsparcia swojego właściciela - to jest Województwa [...] - poprzez dokapitalizowanie Spółki, a zatem sięga właśnie do środków szeroko pojętego państwa. Nie można więc podzielić stanowiska organu odwoławczego, iż organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał oceny zaistnienia przesłanek do udzielenia ulgi i nie przekroczył zakresu uznania administracyjnego odmawiając udzielenia ulgi. Zatem w tym aspekcie decyzja organu odwoławczego jest wadliwa. Natomiast odwołanie się przez organy podatkowe do zasady powszechności opodatkowania i związanych z tym potrzeb Miasta C. nie uzasadnia odmowy udzielenia ulgi. Sąd uchylił decyzje organów podatkowych obu instancji. Organ odwoławczy nie może bowiem "naprawić" błędów organu pierwszej instancji. Do wydawania merytorycznych decyzji w zakresie udzielania ulg podatkowych wyłączną kompetencję posiada organ pierwszej instancji, podejmujący je w trybie tzw. uznania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 233 § 3 O.p., samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego pierwszej instancji. W toku ponownego postępowania obowiązkiem organu pierwszej instancji, związanego art. 153 P.p.s.a., będzie uwzględnić wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z 21 maja 2025 r. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 997 zł, na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 500 zł, opłata od pełnomocnictwa - 17 zł oraz koszty wynagrodzenia pełnomocnika, będącego adwokatem - 480 zł.