I SA/Gl 1464/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia odrzucić skargę.

W piśmie z dnia 10 września 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 8 listopada 2019 r., R.P. sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...], nr [...] określającą mu wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi począwszy od kwietnia 2019 r. w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Wyjaśnienie motywów tej kwalifikacji należy rozpocząć od wskazania, że zaskarżona decyzja Burmistrza została wydana na podstawie m. in. art. 6o ust. 1 i art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1454 ze zm.). Pierwszy z tych przepisów stanowi w szczególności, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość tej opłaty. Zgodnie zaś z tą drugą regulacją, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują co do zasady wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w określonych przypadkach – także zarządowi związku międzygminnego. Dostrzeżenia również wymaga, że w myśl art. 220 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (§ 1), a właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia (§ 2). Stosownie z kolei do art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.) organami wyższego stopnia, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i wspomnianej już Ordynacji podatkowej, w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, są samorządowe kolegia odwoławcze, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że od decyzji wójta, burmistrza lub prezydenta miasta określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi służy odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego. Mając to na względzie, odnotować trzeba, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Brzmienie art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. nie pozostawia więc wątpliwości, że nie jest dopuszczalne wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na decyzję, od której służy odwołanie w administracyjnym (podatkowym) toku instancji. Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest właśnie taka decyzja. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, skargę tę należało odrzucić. Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne. Dla porządku jedynie odnotowania wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.