I SA/Gl 1431/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w U. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia odrzucić skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania z dnia 24 września 2018 r., jakie w imieniu skarżącej A Sp. z o.o. w U. zostało wniesione od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...], nr [...] określającej skarżącej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za luty 2014 r. w wysokości [...] zł. Skargę na to postanowienie podpisał adwokat A.J., którego w dniu [...] organ drugiej instancji ustanowił tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym skarżącej do czasu wyznaczenia kuratora przez sąd. Z informacji udzielonej przez Sąd Rejonowy w B. w dniu 30 października 2019 r. wynika, że postępowanie z wniosku organu drugiej instancji o ustanowienie kuratora pozostaje w toku, a żądanie to nie zostało jak dotąd rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Podkreślić bowiem trzeba, że do skutecznego przeprowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego z udziałem osoby prawnej (w tej sprawie: spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) konieczne jest, by już w momencie wnoszenia skargi do sądu posiadała ona zdolność procesową. Wymóg ten wynika z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej oznaczanej jako "p.p.s.a.", który stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stwierdzenie natomiast w składzie organów takiego podmiotu braków, które uniemożliwiają mu działanie, obliguje sąd do wezwania go do ich uzupełnienia (art. 58 § 2 p.p.s.a.), a jeżeli nie zostaną one uzupełnione w wyznaczonym terminie – do odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.). W analizowanym przypadku skargę w imieniu spółki z o.o. wniósł jej tymczasowy pełnomocnik szczególny, którego umocowanie, zgodnie z art. 138m § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), obejmuje reprezentowanie tej spółki jedynie przed organem podatkowym i tylko do czasu, gdy sąd ustanowi dla niej kuratora. Skarga ta nie mogła więc skutecznie zainicjować postępowania sądowoadministracyjnego. Jak bowiem słusznie podkreśla się w orzecznictwie (zob. m. in. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 374/19 czy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2019 r., sygn. akt III SAB/Wa 37/19), tymczasowy pełnomocnik szczególny nie jest osobą uprawnioną do działania w imieniu spółki z o.o. przed sądem administracyjnym, gdyż nie został ustanowiony do zastępowania ustawowych bądź statutowych organów tej spółki, lecz jedynie do reprezentowania jej przed organem podatkowym do czasu aż sąd ustanowi dla niej kuratora celem powołania organów, a w razie potrzeby – jej likwidacji [art. 42 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 ze zm.)]. Także w niniejszej sprawie oznaczało to, że tymczasowy pełnomocnik szczególny nie posiadał uprawnienia do złożenia w imieniu skarżącej spółki skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ani nie został umocowany do jej reprezentowania przed tym sądem. Zarazem w sprawie nie mogło znaleźć zastosowania unormowanie zawarte w art. 58 § 2 p.p.s.a., gdyż wniosek o ustanowienie kuratora dla spółki nie został wszak jeszcze rozpoznany, a zatem brak było osób uprawnionych do działania w imieniu spółki, do których mogłoby zostać wystosowane, o którym mowa w tym przepisie. Z tych względów wydanie niniejszego orzeczenia stało się konieczne. Dla porządku jedynie podkreślenia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a.