I SA/Gl 1419/17

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] [...] w przedmiocie ulg płatniczych – umorzenia zaległości podatkowej w kwestii wniosku pełnomocnika skarżącej o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi Ł. F. wynagrodzenie od Skarbu Państwa w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 zł) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Postanowieniem z dnia 8 marca 2018 r. przyznano skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej adwokata, którym wyznaczony został adwokat Ł. F. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2018 r. pełnomocnikowi temu przyznano wynagrodzenie tytułem udzielonej pomocy prawnej, uwzględniając czynności dokonane przez niego w postępowaniu w pierwszej instancji i przyjmując, że opłata za tę instancję wynosi 240 zł. Następnie pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz kolejny wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Zarządzeniem z dnia 19 października 2018 r. uznano, że opinia została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje: Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714 ze zm., dalej powoływanego jako rozporządzenie). Pełnomocnik, po przyznaniu wynagrodzenie za instancję pierwszą, dokonał czynności, za którą według rozporządzenia należy się wynagrodzenie za instancję drugą, tj. złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia za czynność tę przysługuje pełnomocnikowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, 50% opłaty za instancję pierwszą, nie mniej niż 120 zł. W tej sprawie trzeba zatem przyjąć tę ostatnią kwotę, skoro w prawomocnym postanowieniu z dnia 23 sierpnia 2018 r. przesądzono, że opłata za instancję pierwszą wynosi 240 zł. W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (27,60 zł). Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.