I SA/Gl 1403/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2013 r. w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] określającą K. G. (dalej: skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości [...] zł z tytułu przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania przez organ, ewentualnie – w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o wstrzymanie jej wykonania przez sąd. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazywał, iż nie czuje się człowiekiem zamożnym, nie był nigdy (poza przypadkiem zamieszkiwania w lokalu na ul. [...] w C., którego sprzedaży dotyczy niniejsze postępowanie) właścicielem żadnej nieruchomości, poza takimi, na których mieszkał wraz z rodziną. Podał, iż jego małżonka jest nauczycielką, posiada trójkę dzieci na utrzymaniu oraz zaciągnięty kredyt hipoteczny z niemal 26-letnim okresem spłaty. Zaznaczył, że konsekwencje zaskarżonej decyzji są dla niego bardzo dotkliwe. Podniósł również, iż wykonuje zawód sędziego sądu powszechnego. Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017 r. organ odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego wchodzi zatem w grę wówczas gdy, po pierwsze, akt ten nadaje się do wykonania, po wtóre zaś, jeżeli zachodzą przesłanki wstrzymania jego wykonania. Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że warunkiem możliwości wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest jego niewykonanie do czasu rozpatrzenia wniosku. Natomiast wstrzymanie wykonania nie ma zastosowania w sytuacji, gdy akt (decyzja) objęty skargą został już wykonany. Wstrzymanie takie nie spowoduje bowiem odwrócenia już zaistniałych następstw wykonania decyzji. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezprzedmiotowy. Jak bowiem wynika z akt sprawy (vide: pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. – w aktach administracyjnych oraz postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. o odmowie wstrzymania wykonania – w aktach sądowych), skarżący dokonał wpłaty należności wynikającej z decyzji na konto urzędu skarbowego w dniu [...] r., tj. jeszcze przed wniesieniem skargi. Ponieważ zobowiązanie podatkowe, wynikające z wydanych w niniejszej sprawie decyzji zostało uregulowane, uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie brak jest przedmiotu wykonania. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 201), zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty. Skarżący, z uwagi na uiszczenie należności wynikającej z decyzji, nie jest zatem obecnie zobowiązany do zapłaty spornego podatku, który nie będzie dochodzony przymusowo w drodze egzekucji administracyjnej. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.